ร่องรอยในบันทึกเก่า

"คุณกำลังจะบอกผมว่า สิ่งที่บรรพบุรุษของคุณบูชามานับร้อยปี เป็นเพียงอัลกอริทึมที่ผิดพลาดทางฟิสิกส์อย่างนั้นหรือครับ ดร.กานต์?" รณภพเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบที่ถูกฉาบด้วยแสงสีฟ้าจางๆ จากจอโน้ตบุ๊กเครื่องบาง เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้เก่าๆ ในกระท่อมกลางป่า สายตาคมกริบดุจพญาเสือจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังนิ้วรัวบนคีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่ง กานต์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง แว่นตากรอบเงินของเขาขยับเล็กน้อยตามจังหวะการโฟกัส ข้อมูลตัวเลขและอักขระขอมโบราณที่ถูกสแกนจากสมุดหนังทาสีดำมะเมื่อมกำลังถูกแปลงเป็นสมการคณิตศาสตร์บนหน้าจอ "วิทยาศาสตร์ไม่ได้ปฏิเสธความเชื่อนะครับคุณรณภพ" กานต์ตอบเสียงเรียบ แต่กระแสความตื่นเต้นในน้ำเสียงนั้นปิดไม่มิด "แต่วิทยาศาสตร์อธิบายมันด้วยเหตุและผล บันทึกเล่มนี้... มันไม่ใช่บทสวดอ้อนวอนเทพเจ้า แต่มันคือผังวงจรของ 'เครื่องยนต์' บางอย่างที่คนสมัยก่อนไม่เข้าใจ จึงตีความว่าเป็นอาคม" รณภพแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยประสบการณ์และความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น "คุณเรียกมันว่าเครื่องยนต์ แต่ผมเรียกมันว่า 'อาถรรพ์' การที่คุณพยายามเอาตรรกะไปจับกับสิ่งที่ไร้ตัวตน มันเหมือนคนตาบอดคลำช้าง คุณอาจจะได้ชิ้นส่วนที่ถูกต้อง แต่คุณจะไม่มีวันเข้าใจภาพรวมของผืนป่าแห่งนี้" "เพราะภาพรวมของผืนป่าแห่งนี้ถูกขับเคลื่อนด้วยพลังงานคลื่นความถี่ต่ำที่มนุษย์ทั่วไปหูไม่ได้ยินต่างหาก" กานต์หยุดพิมพ์ฉับพลัน เขากดปุ่ม Enter ข้อมูลที่กระจัดกระจายบนจอเริ่มจัดเรียงตัวใหม่เป็นภาพแผนที่ลายเส้นโบราณที่ซ้อนทับกับพิกัดดาวเทียมปัจจุบัน "ดูนี่สิ" รณภพขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นสาบป่าและยาสูบจางๆ จากตัวเขาทำให้กานต์ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่พรานหนุ่มไม่ได้สนใจ เขาจ้องไปยังหน้าจอ ภาพบนจอเผยให้เห็นเส้นทางเดินป่าที่บิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ เมื่อกานต์ซ้อนทับภาพถ่ายดาวเทียมเข้ากับบันทึกโบราณ มันกลับปรากฏรูปร่างคล้าย 'ตาข่าย' ที่ครอบคลุมเขตแดนสาบสูญไว้ทั้งหมด "บันทึกบอกว่า นี่คือ 'เขตห้ามล่วงเกิน'" กานต์พึมพำ ไล่นิ้วไปตามเส้นกราฟ "ถ้าอ้างอิงจากคณิตศาสตร์เชิงพื้นที่ จุดตัดที่รุนแรงที่สุดอยู่ที่ใจกลางหุบเขาลึก ซึ่งเป็นจุดเดียวกับที่ทีมสำรวจชุดก่อนหายสาบสูญไป" "นั่นไม่ใช่หุบเขา แต่มันคือ 'ปากกระเพาะ' ของผืนป่า" รณภพพูดแทรกขึ้น น้ำเสียงจริงจังจนกานต์รู้สึกถึงความกดอากาศในห้องที่เปลี่ยนไป "คุณมองเห็นเป็นสมการ แต่ผมมองเห็นรอยเลือด... กานต์ ถ้าคุณคิดจะใช้เครื่องมือพวกนี้ไปที่นั่น คุณไม่ได้กำลังไปสำรวจ แต่คุณกำลังไปยื่นคำร้องให้มันกลืนกินคุณ" กานต์เงยหน้าขึ้นสบตาพรานหนุ่ม แววตาของนักวิทยาศาสตร์ผู้ไม่ยอมแพ้ปะทะกับสายตาของผู้หยั่งรู้ความตาย "ผมไม่ได้ไปเพื่อพิสูจน์ว่าอะไรน่ากลัวกว่ากัน ผมไปเพื่อพิสูจน์ว่าความลับนี้มันไขได้ ผมมีเหตุผลที่ต้องทำ และคุณ... คุณก็มีเหตุผลที่ยังเก็บสมุดเล่มนี้ไว้แทนที่จะเผามันทิ้งเสียแต่แรก" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงอีกครั้ง มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของคอมพิวเตอร์ที่ครางหึ่งๆ ราวกับจะประท้วงการทำงานหนัก รณภพมองลึกเข้าไปในดวงตาของกานต์ เขาเห็นความมุ่งมั่นที่คล้ายคลึงกับคนรักที่เสียชีวิตไปของเขา—ความมุ่งมั่นที่นำพาไปสู่ความวิบัติเสมอ ทว่า ในขณะที่รณภพกำลังจะเอ่ยคำเตือนอีกครั้ง เสียงสัญญาณเตือนจากเครื่องตรวจจับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่กานต์วางไว้หน้ากระท่อมก็ดังขึ้น ‘ปิ๊บ... ปิ๊บ... ปิ๊บ...’ มันไม่ใช่เสียงเตือนจากสัตว์ป่า หรือลมพายุ แต่มันเป็นเสียงเตือนแบบเดียวกันกับที่กานต์เคยบอกว่า มันจะดังขึ้นต่อเมื่อ 'เครื่องยนต์' นั้นกำลังทำงาน "เครื่องวัดค่าผิดพลาดหรือเปล่า?" รณภพถาม มือขวาเลื่อนไปแตะด้ามมีดอาคมที่เหน็บอยู่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ กานต์หันไปดูจอตรวจสอบอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความตื่นตระหนก "ไม่มีทาง... พลังงานที่ระดับ 400 เฮิรตซ์... มันกำลังเคลื่อนที่เข้ามาหางานวิจัยของเรา จากจุดที่เป็นไปไม่ได้" ในจังหวะนั้นเอง ไฟในกระท่อมดับพรึบลงทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกอย่างเหมือนถูกผืนผ้าดำทาบทับ แต่ในความมืดนั้น จอคอมพิวเตอร์ที่ยังเหลือแบตเตอรี่กลับสว่างวาบขึ้นมาเอง อักขระขอมที่เคยเรียงตัวกันเป็นระเบียบกลับบิดเบี้ยว และเลื่อนไหลราวกับมีชีวิต ก่อนจะปรากฏเป็นข้อความภาษาไทยที่พิมพ์ขึ้นมาเองบนหน้าจออย่างรวดเร็ว ‘พวกท่านล่วงเกิน... เส้นแบ่งของความตาย’ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคน—หรืออะไรบางอย่าง—ดังขึ้นที่หน้าประตูไม้เก่าๆ มันไม่ใช่อาการเดินของมนุษย์ แต่มันเป็นเสียงเหมือนของหนักครูดไปกับพื้นดิน พร้อมกับกลิ่นดินเปียกชื้นที่โชยเข้ามาอบอวลไปทั่วห้อง กานต์หยิบเครื่องสแกนขึ้นมาสั่นระริก ในขณะที่รณภพชักมีดออกจากฝัก แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเผยให้เห็นเงาร่างมหึมาทอดทับเข้ามาในกระท่อม ประตูห้องค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดดุจเสียงคนกำลังจะขาดใจตาย ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาจนถึงวินาทีที่ระทึกขวัญที่สุดนี้กับผม เพชรตาเสือโบราณ ครับ