บั๊กแรกของวัน

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนป่าจางๆ ที่พยายามกดขี่ข่มเหงบรรยากาศรอบข้าง ไม่ได้ทำให้รินทร์รู้สึกสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวเคาะลงบนคีย์บอร์ดกลไกเสียงดังรัวเป็นจังหวะกระชั้นชิด หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนแสงสีฟ้าสาดสว่างลงบนใบหน้ารูปสลักที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม ความเงียบงันภายในห้องเซิร์ฟเวอร์อุณหภูมิสิบแปดองศานี้ควรจะสงบสุข หากไม่ใช่เพราะเสียงเคี้ยวลูกอมกลิ่นมิントของคนตัวสูงกว่าที่ยืนกอดอกพิงผนึกกระจกอยู่ด้านหลัง—กวนประสาทและน่ารำคาญใจเป็นที่สุด "ถ้ายังเอาเวลาทั้งหมดไปจ้องหน้าจอด้วยสายตาอาฆาตมาดร้ายแบบนั้น ระบบฐานข้อมูลหลักของธนาคารคงไม่ยอมใจอ่อนยอมคืนค่าพารามิเตอร์ให้คุณหรอกนะคะ คุณนักพัฒนาซอฟต์แวร์มือหนึ่ง" เสียงทุ้มต่ำติดจะยียวนกวนประสาทดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นฟีโรโมนจางๆ ของดอกไม้ป่าตระกูลซีตรัสที่ลอยมาแตะจมูก—กลิ่นเฉพาะตัวของโอเมก้าที่มั่นใจในตัวเองเกินร้อยอย่าง ‘คิน’ วิศวกรระบบผู้ควบตำแหน่งตัวแสบประจำโปรเจกต์นี้ รินทร์หยุดนิ้วที่กำลังรัวโค้ด หันขวับกลับไปมองด้วยสายตาคมกริบราวกับใบมีดโกน อัลฟ่าหนุ่มขยับแว่นสายตาเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก "ถ้าคุณยังมีเวลาว่างมาวิจารณ์งานคนอื่น ช่วยกรุณาหุบปากแล้วเอาสมองอันน้อยนิดไปแก้บั๊กตรงพอร์ตเซิร์ฟเวอร์สำรองที่กำลังล่มเป็นโดินส์จะดีกว่าไหมคะ คุณคิน" "ปากคอเราะร้ายสมคำร่ำลือ..." คินยักไหล่ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย เขาสกิดรองเท้าผ้าใบกับพื้นห้องเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของรินทร์อย่างไร้ซึ่งมารยาทในระยะห่างที่อันตรายเกินไปสำหรับอัลฟ่าและโอเมก้า "แต่ก็นะ... ถ้าไม่ได้ผมมาช่วยกู้ระบบที่พังไม่เป็นท่าเพราะฝีมือการเขียนโค้ดแบบไร้ความยืดหยุ่นของคุณ ป่านนี้คุณคงโดนท่านประธานเรียกไปเฉ่งจนหูชาคาโต๊ะทำงานไปแล้วล่ะค่ะ" "โค้ดของฉันไร้ความยืดหยุ่นตรงไหน ในเมื่อปัญหามันเกิดจากความสะשלของฝั่งวิศวกรฮาร์ดแวร์ที่ตั้งค่าพอร์ตผิดพลาดตั้งแต่แรกต่างหาก!" รินทร์ลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากฟีโรโมนอัลฟ่าถูกปลดปล่อยออกมาตามสัญชาตญาณความโกรธ ทว่าคินกลับไม่มีท่าทีสะท้อนสะเทือน โอเมก้าหนุ่มเพียงแค่เลิกคิ้วสูง กลิ่นซีตรัสของเจ้าตัวกลับขับเน้นความเย้ายวนท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดเสียอย่างนั้น ดวงตากลมโตแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของรินทร์ ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งคู่ตอนนี้มีเพียงแค่ความหนาของโต๊ะทำงานกั้นขวาง จังหวะการหายใจของทั้งสองคนสะท้อนสะท้อนอยู่ในความเงียบงันของห้องเซิร์ฟเวอร์ "อย่ามาทำเป็นดุหน่อยเลยน่า รินทร์..." เสียงของคินลดระดับลงกระซิบแผ่วเบา ทว่ากวนประสาทจนน่าหมั่นไส้ "รู้ไหมว่าเวลาที่คุณโมโหแล้วคิ้วขมวดเข้าหากันแบบนี้... มันน่าแกล้งให้ร้องไห้คาอกซะมัดเลย" "คุณ!" รินทร์กัดฟันกรอด เลือดในกายสูบฉีดด้วยความโกรธปนความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในช่องท้อง อัลฟ่าหนุ่มไม่เคยเจอโอเมก้าคนไหนที่กล้าท้าทายอำนาจและกวนประสาทเขาได้ถึงเพียงนี้ มือเรียวเอื้อมหมายจะผลักอกอีกฝ่ายให้ออกไปให้พ้นรัศมีอันตราย ทว่าคินกลับไวกว่า คว้าข้อมือของเขาไว้ได้ทันอย่างแม่นยำ สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของคินส่งผ่านทะลุถุงมือและผิวเนื้อ ทำให้รินทร์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันแนบแน่น ท่ามกลางบรรยากาศที่เปลี่ยนจากความเดือดดาลกลายเป็นความตึงเครียดทางอารมณ์ที่อบอวลไปด้วยเคมีอันตราย ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่หัวใจของรินทร์เต้นผิดจังหวะและกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือน เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักก็ดังขึ้น *'Warning: Unidentified Access Detected'* พร้อมกับไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบวาบไปทั่วทั้งห้อง ทั้งสองคนผละออกจากกันอย่างรวดเร็วโดยอัตโนมัติ รินทร์หันขวับกลับไปมองหน้าจอหลักที่ตอนนี้แสดงข้อมูลโค้ดบางชุดกำลังถูกดาวน์โหลดออกไปอย่างผิดปกติ—ไม่ใช่ฝีมือของระบบล่มตามธรรมชาติ แต่มีใครบางคนกำลังแฮกเข้ามาจากภายนอก! "ชิบหายแล้ว..." คินสบถออกมาเบาๆ สีหน้าที่เคยขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดจริงจังในพริบตา "ไม่ใช่แค่ระบบล่มธรรมดา... มีคนจงใจเจาะเข้ามาเพื่อขโมยซอร์สโค้ดโปรเจกต์หลักของเรา" รินทร์นิยามความรู้สึกตอนนี้ไม่ได้ มือเรียวรีบพิมพ์คำสั่งบล็อกการเข้าถึงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว แต่หน้าจอกลับปรากฏข้อความทักทายสีดำสนิทพร้อมกับโลโก้รูปหมาป่าสีเงิน—สัญลักษณ์ประจำตัวของ ‘ธันวา’ คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจที่จ้องจะฮุบผลงานชิ้นนี้มานาน แต่ทว่า... สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของรินทร์สะดุดกั้น ไม่ใช่แค่ข้อความข่มขู่จากหน้าจอ แต่เป็นเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูกระจกบานทึบของห้องเซิร์ฟเวอร์ พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งที่ดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ ท่ามกลางยามวิกาลที่ควรจะมีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น "เปิดประตูหน่อยครับ... คุณรินทร์ คุณคิน... พอดีผมผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอา 'หลักฐาน' สำคัญที่จะทำให้พวกคุณตกงานมาฝาก" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรก และมาร่วมลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งกัดทั้งจิกแต่ซ่อนความคลั่งรักนี้ไว้ด้วยกันนะคะ!