ภาษาที่ไม่เข้าใจ

“ถ้าสมองระดับหัวกะทิของบริษัทเรา ใช้เวลาสามวันเต็มเพื่อคิดอัลกอริทึมที่วนลูปอย่างไร้ทางออกขนาดนี้ ดิฉันแนะนำว่าควรเอาเวลาไปปลูกผักสวนครัวขายยังจะมีประโยชน์ต่อเศรษฐกิจครอบครัวมากกว่านะคะ คุณคิน” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราดรดลงกลางห้องประชุมกระจกใสที่อบอวลไปด้วยไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศ รินทร์ในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มยืนกอดอก ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบา ๆ กับข้อศอกตัวเองเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าสายตาสีเข้มที่มองผ่านกรอบแว่นสายตากลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่ไม่อาจปิดมิด คินที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตายาวฉายแววพยศ โอเมก้าหนุ่มผู้กุมตำแหน่งวิศวกรระบบคนเก่งปัดปอยผมที่ตกลงมาปรังหน้าผากอย่างไม่ยี่ห่าว เขายื่นมือไปหมุนปากกาในมือเล่นก่อนจะเงยหน้าสบตาอีกฝ่ายอย่างไร้ความเกรงกลัว “ปากคอเราะร้ายแบบนี้ ระวังนะคะคุณรินทร์... หน้าตาดี ๆ อาจจะขึ้นริ้วรอยก่อนวัยเพราะความเครียดไม่รู้ตัว” คินลากเสียงกวนประสาท ยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนแทบจะประชิดตัวร่างสูงโปร่งของอัลฟ่าหนุ่ม “ที่อัลกอริทึมมันวนลูป ก็เพราะโค้ดดิ้งแบบไดโนเสาร์เต่าล้านปีที่คุณรินทร์เขียนล็อกสเปกไว้ต่างหากล่ะคะ ระบบมันถึงไม่ยอมรับสถาปัตยกรรมใหม่ที่เราเพิ่งอัปเกรด อยากให้งานเดินหน้า แต่ดันยึดติดกับกรอบโบราณ ๆ แบบนี้... ไม่ทราบว่าสมองส่วนไหนประมวลผลเหรอคะ ถึงได้คิดวิธีแก้ปัญหาที่เชยสะบัดขนาดนี้” ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ รินทร์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดโดยสัญชาตญาณ กลิ่นฟีโรโมนจาง ๆ กลิ่นสนซีดาร์เย็นยะเยือกของอัลฟ่าพยายามกดขี่ข่มขวัญ ทว่าคินกลับเชิดหน้าขึ้นท้าทาย กลิ่นวานิลลาผสมกลิ่นไอแดดอุ่น ๆ ลอยกรุ่นออกมาปะทะเพื่อต่อต้านความเย็นชาพวกนั้นอย่างไม่ยอมแพ้ “มันไม่ใช่เรื่องของความเชย แต่มันคือ ‘ความเสถียร’ ที่คนเก่งแต่วิธีลัดอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจ คุณคิน” รินทร์กระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าคมคายโน้มลงไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะเฉียดผ่านแก้มเนียน “โปรเจกต์นี้เดิมพันด้วยอนาคตของบริษัท ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาลองผิดลองถูกตามใจชอบ” “ถ้าไม่มีการลองผิดลองถูก โลกนี้ก็คงไม่มีนวัตกรรมใหม่ ๆ หรอกค่ะ... ถอยไปหน่อยสิคะ ตัวคุณมีแต่กลิ่นน้ำแข็งไสหรือไง ทำไมมันถึงได้น่าเบื่อและหนתเหน็บขนาดนี้” คินจงใจผลักอกแกร่งเบา ๆ แต่รินทร์กลับคว้าข้อมือเรียวเอาไว้ทันที แรงบีบที่พอเหมาะทำให้โอเมก้าหนุ่มชะงัก ดวงตาคมกริบของทั้งคู่ประสานกันในความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าวูบวาบ ปะทะกันทั้งทางกายและทางอารมณ์จนบรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าว ทว่า... ก่อนที่สงครามประสาทระหว่างอัลฟ่าผู้เจ้าระเบียบกับโอเมก้าปากกล้าจะลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ก๊อก ก๊อก ก๊อก ทั้งสองผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต รินทร์ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงในเสี้ยววินาที ขณะที่คินรีบจัดปกเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้เข้าที่ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายอนุญาต ร่างโปร่งบางของธันวาปรากฏขึ้นพร้อมรอยยิ้มพาณิชย์ที่เคลือบยาพิษ ในมือถือแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทเล่มเล็กที่เปรียบเสมือนระเบิดเวลาลูกใหญ่ “ขอโทษทีนะครับที่ขัดจังหวะสวีท เอ๊ย... ขัดจังหวะการประชุมสำคัญ” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่ารำคาญ กวาดสายตามองคนทั้งสองด้วยแววตารู้ทัน “พอดีผมผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอา ‘หลักฐาน’ สำคัญที่จะทำให้พวกคุณตกงานมาฝาก... น่าเสียดายแทนจริงๆ นะครับ ที่โปรเจกต์ล้างบางระบบตัวนี้ กำลังจะกลายเป็นผลงานชิ้นเอกของผมแทนที่จะเป็นของพวกคุณ” รินทร์หรี่ตาลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวอัลฟ่าหนุ่มจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง ขณะที่คินกัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจเมื่อมองเห็นโลโก้คุ้นเคยบนแฟลชไดรฟ์ในมือของคู่แข่งตัวฉกาจ ธันวาหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ ก่อนจะชูแฟลชไดรฟ์ขึ้นระดับสายตาของคนทั้งคู่ “เตรียมตัวเก็บของกลับบ้านกันได้เลยนะครับ... คุณวิศวกรคนเก่ง กับคุณนักพัฒนาซอฟต์แวร์ผู้ไร้พ่าย” ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปกับความปากแข็งของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!