ภารกิจเคลียร์ดันเจี้ยนด่วน

"หึ... ตามมาเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของโถงทางเข้าดันเจี้ยนระดับ A "ซากปรักหักพังแห่งกาลเวลา" กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดของมอนสเตอร์ที่เพิ่งถูกกำจัดยังลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เรย์ยืนกอดอกพิงผนังหินสีดำสนิท แววตาคมกริบภายใต้ฮู้ดสีเข้มทอดมองไปยังกลุ่มฮันเตอร์แนวหน้าของกิลด์ "พายุทมิฬ" ที่กำลังหอบหายใจโยนตัวเข้ามาด้วยความเหนื่อยอ่อน สภาพของพวกมันดูไม่จืดเลยแม้แต่น้อย เสื้อผ้าเกราะโลหะเปรอะเปื้อนคราบเลือดและรอยขีดข่วนจากฝูงออร์คกลายพันธุ์ที่เรย์เพิ่งกวาดล้างจนราบคาบไปเมื่อสิบนาาทีก่อน "นะ... นั่นมันอะไรกันวะ!" ฮันเตอร์แรงก์ A นามว่า 'กริช' รองหัวหน้ากิลด์พายุทมิฬเบิกตากว้างจนแทบถลน เมื่อกวาดสายตาผ่านซากศพของบอสดันเจี้ยนและมอนสเตอร์ระดับสูงนับร้อยตัวที่นอนเรียงรายอย่างไร้ลมหายใจ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ยืดเยื้อ ทุกตัวตายด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวที่จุดตาย! "กวาดล้างดันเจี้ยนระดับ A ตัวคนเดียว... แถมยังใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเนี่ยนะ?!" ฮันเตอร์สาวอีกคนอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ร่างกายของเธอยังคงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่หลงเหลืออยู่ในบรรยากาศ ในมุมมืดของห้องโถง ลินินยืนพิงเสาหินอย่างผ่อนคลาย เธอกำลังใช้ผ้าเช็ดมือที่เปื้อนคราบฝุ่นอย่างใจเย็น รอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนเรียวปากสวยคู่นั้น เธอมองดูท่าทีตื่นตระหนกของเหล่าคนที่เคยเหยียดหยามและขับไล่พวกเขาออกจากกิลด์ด้วยความรู้สึกสะใจที่เอ่อล้นอยู่ในอก "ตกใจอะไรกันครับ?" เรย์ก้าวเท้าออกจากเงามืด เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะที่ราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตายสำหรับพวกมัน "หรือว่า... พวกคุณคิดว่าจะมีแต่พวกคุณเท่านั้นที่มีสิทธิ์พิชิตดันเจี้ยนนี้?" กริชกัดฟันกรอด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและอัปยศอดสู "ไอ้... ไอ้เรย์! แกมันก็แค่ฮันเตอร์ไร้ค่าแรงก์ E ที่ถูกขับไล่ออกมาไม่ใช่รึไง! แกใช้เล่ห์กลอะไรถึงเข้ามาเคลียร์ดันเจี้ยนนี้ก่อนพวกเราได้!" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นเยียบเย็นจนกริชต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ความกดดันระดับ SSS ที่ถูกปลดปล่อยออกมาเพียงเสี้ยววินาทีทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับหน้าอกของทุกคนในกิลด์พายุทมิฬ "เล่ห์กลงั้นหรือครับ?" เรย์สาวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า "สำหรับพวกคุณที่ใช้เวลาวางแผนเป็นเดือนแต่กลับเดินหลงทางอยู่ในดันเจี้ยนตื้นๆ มันอาจจะเรียกว่าปาฏิหาริย์... แต่สำหรับผม มันเป็นเรื่องของ 'ความคุ้มค่า' ต่างหาก" ปลายนิ้วเรียวยาวของเรย์แตะลงที่อากาศเบาๆ หน้าจอสีทองใสของ [ระบบมหาเศรษฐีผู้กุมชะตดันเจี้ยน] ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังชัดเจนในโสประสาท [ติ๊ง! ยืนยันการเคลียร์ดันเจี้ยน "ซากปรักหักพังแห่งกาลเวลา" ด้วยความเร็วสูงสุดเป็นประวัติการณ์ 18 นาที 42 วินาที] [ท่านได้รับรางวัลพิเศษ: สิทธิ์การครอบครองดันเจี้ยน 100% และแต้มสะสม 50,000,000 เครดิต!] ลินินเดินเข้ามาเคียงข้างเรย์ มือเรียวเล็กสอดประสานเข้ากับฝ่ามือของชายหนุ่มอย่างมั่นคง ความอบอุ่นที่ส่งผ่านกันและกันคือเครื่องยืนยันว่าพวกเขาได้ก้าวข้ามผ่านขุมนรกแห่งความจนตรอกมาไกลแค่ไหนแล้ว "เรย์คะ..." เสียงหวานเอ่ยเรียกเบาๆ แต่ทรงพลังพอกที่จะทำให้เรย์หันไปสบตาด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนลง "ดูเหมือนว่า 'แขกไม่速เชิญ' กลุ่มนี้ จะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันเลยนะคะ" "จริงด้วยครับ ลินิน" เรย์หันกลับไปมองกริชและพรรคพวกอีกครั้ง แววตาคมกริบไร้ซึ่งความปรานี "ในเมื่อพวกคุณอุตส่าห์วิ่งหน้าตั้งตามหลังผมมาไกลถึงห้องบอส... ผมก็มีข้อเสนอดีๆ ให้" กริชกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้ศักดิ์ศรีจะค้ำคออยู่ แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดบอกชัดเจนว่าหากขยับตัวผิดแม้แต่นิดเดียว หัวของเขาคงหลุดออกจากบ่า "ะ... ข้อเสนออะไรของแก?" "ซื้อสิทธิ์ออกจากดันเจี้ยนนี้... คนละสิบล้านเครดิต" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังบอกราคาผักปลาในตลาด "ถ้าไม่มีเงินสด... รูดบัตรเครดิตของกิลด์มาซะ หรือไม่ก็... ทิ้งอุปกรณ์ทั้งหมดแล้วคลานออกไปจากที่นี่ซะ" "แก! อย่าได้ใจให้มันมากนักนะไอ้สวะ!" ฮันเตอร์แนวหน้าคนหนึ่งทนความอับอายไม่ไหว ชักดาบพุ่งเข้าใส่เรย์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เรย์ไม่แม้แต่จะขยับตัวด้วยซ้ำ ลินินเป็นฝ่ายก้าวออกไปข้างหน้า มือบางสะบัดเบาๆ คลื่นพลังฮีลเลอร์สีขาวบริสุทธิ์เปลี่ยนรูปเป็นคมศรแสงพุ่งทะลุร่างของฮันเตอร์คนนั้นจนกระเด็นอัดติดผนังห้องโถง สაბสิ้นสติไปในทันทีโดยไม่ต้องให้เรย์ออกแรงเลยแม้แต่น้อย ความเงียบสงบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าหายใจแรง เสียงหัวใจของฮันเตอร์กิลด์พายุทมิฬเต้นรัวระรัวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เรย์ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากริชที่กำลังตัวสั่นเทา "ผมให้เวลาตัดสินใจสามวินาทีครับ... สาม... สอง..." ในจังหวะที่เรย์กำลังจะเอ่ยคำว่า 'หนึ่ง' นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะท้านมาจากอุโมงค์ทางเข้าด้านหลัง กลิ่นอายพลังระดับ SSS สองสายที่ทรงพลังและคุ้นเคยอย่างยิ่งพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังก้องไปทั่วโถงถ้ำ "ช้าก่อน... น้องชาย ดูเหมือนว่าเจ้าของดันเจี้ยนตัวจริงจะไม่ได้มีแค่แกคนเดียวกระมัง?" เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มขึ้นอย่างมีความหมายเมื่อเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพ้นความมืดเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดครับ - เงาฮันเตอร์ไร้เงา -