คำถามที่ไม่มีคำตอบ

"ถ้าคุณจะให้ผมประเมินความสมดุลของแบบร่างนี้ ผมบอกได้เลยว่ามันสวยงาม... แต่มันไม่ปลอดภัย" น้ำเสียงของธันวาราบเรียบ แข็งกร้าวราวกับเหล็กกล้าที่ถูกตีขึ้นรูปด้วยกฎฟิสิกส์ เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากแปลนโครงสร้างที่วางทาบอยู่บนโต๊ะเขียนแบบ เขากดปากกาเน้นสีลงบนจุดเชื่อมต่อของคานรับน้ำหนัก แรงกดนั้นหนักหน่วงจนกระดาษแทบทะลุ รินรดาชะงักมือที่กำลังถือแก้วกาแฟ กลิ่นคาเฟอีนขมปร่าในอากาศดูจะจางหายไปเมื่อถูกบรรยากาศแห่งความขัดแย้งเข้าครอบงำ "ความปลอดภัยคือหน้าที่ของคุณ ส่วนงานศิลปะคือหน้าที่ของฉัน เราตกลงกันไว้ตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์ไม่ใช่หรือคะ... เอ้อ ผมหมายถึง เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่หรือครับ คุณธันวา" รินรดาแก้คำพูดแทบไม่ทัน เธอรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดไปหนึ่งจังหวะ ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เพราะนัยน์ตาสีเข้มของชายตรงหน้าเวลาที่เขาเพ่งมองผลงานของเธอ มันเหมือนเขากำลังมองทะลุเข้าไปถึงเปลือกนอกที่เธอพยายามสร้างไว้ ธันวาเงยหน้าขึ้น แว่นตาไร้กรอบสะท้อนแสงไฟนีออนจนเธอไม่เห็นแววตาของเขา "ความปลอดภัยไม่ใช่หน้าที่ แต่เป็นความรับผิดชอบต่อชีวิตที่อยู่ภายใต้สิ่งปลูกสร้าง รินรดา... คุณกำลังพยายามทำให้อาคารนี้ดูเหมือนจะลอยได้ แต่มันฝืนกฎแรงโน้มถ่วงมากเกินไป คุณกำลังใช้ความงามเพื่อพรางตาความเปราะบาง" "บางครั้ง... ความเปราะบางก็มีเสน่ห์ในแบบของมัน" เธอสวนกลับ พลางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานจนได้กลิ่นจางๆ ของกระดาษเก่าและกลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชายเจ้าระเบียบ "หรือว่าคุณแค่กลัว? กลัวว่าถ้าสิ่งที่ไม่มีสูตรคำนวณตายตัวเกิดขึ้น คุณจะรับมือกับมันไม่ได้" ธันวาวางปากกาลง เขาประสานมือเข้าด้วยกัน จ้องมองเธอด้วยสายตาที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าทางจิตวิญญาณ "ผมไม่ได้กลัวความไม่แน่นอน ผมแค่ไม่ไว้วางใจอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้... เหมือนกับที่คุณกำลังพยายามปิดบังความสับสนในดวงตาคู่นั้นอยู่ใช่ไหมครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานที่เงียบสงัด เสียงเครื่องปรับอากาศกลายเป็นเสียงที่ดังที่สุดในหูของรินรดา คำถามนั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มลงไปในจุดที่เธอยังไม่กล้าสำรวจตัวเอง เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่น่าประหลาดใจ ไม่ใช่แรงดึงดูดทางกายภาพ แต่มันคือการปะทะกันของขั้วตรงข้ามที่ต่างฝ่ายต่างก็หลงใหลในความต่างของกันและกัน รินรดาถอยหลังหนึ่งก้าว เธอกอดอกแน่นพยายามรักษาท่าที "ฉันไม่ได้สับสน ฉันแค่กำลังคิดว่าคุณสมควรจะได้รับโอกาสในการมองโลกให้กว้างกว่าบรรทัดฐานที่คุณตั้งไว้บ้าง" "โอกาสเหรอครับ?" ธันวาแค่นยิ้มที่มุมปาก "งั้นคืนนี้ช่วยแสดงให้ผมเห็นหน่อยสิครับว่า 'ความไร้เงา' ที่คุณยึดถือนักหนามันคืออะไรกันแน่ เพราะเท่าที่ผมเห็น... เงาของคุณกำลังไล่ตามคุณมาตลอดเวลา และมันก็มืดมิดกว่าที่คุณคิดไว้เยอะ" รินรดานิ่งงัน คำพูดของเขามันจี้จุดที่เธอกลัวที่สุด เธอหมุนตัวจะเดินหนี แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของธันวากลับก้าวตามมาอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้หยุดรั้งเธอไว้ด้วยมือ แต่เขากลับก้าวไปขวางทางที่ประตูทางออกพอดี "เรายังคุยกันไม่จบ" เขาพูดเสียงต่ำ แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับมีร่องรอยของความหวั่นไหวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "คุณจะหนีไปจนกว่าจะถึงตอนจบของโครงการนี้เลยหรือไง รินรดา" ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของธันวาก็ดังขึ้นทำลายความตึงเครียด เขาเหลือบมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาของผู้ชายที่กำลังต่อปากต่อคำกับสถาปนิกคู่ปรับ แต่มันคือสายตาของคนที่เพิ่งได้รับข่าวร้ายที่พลิกชีวิต "คุณธันวา... เกิดอะไรขึ้น" รินรดาถามด้วยสัญชาตญาณ ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้เธอเห็น มันเป็นภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดของไซต์งานก่อสร้างในยามวิกาล ที่มุมมืดของโครงสร้างเหล็กชั้นที่สิบห้า มีร่างของใครบางคนยืนอยู่ตรงนั้น... และที่สำคัญที่สุด ร่างนั้นกำลังถือสิ่งที่ดูเหมือน 'แผนผังลับ' ที่มีเพียงเขาและเธอเท่านั้นที่รู้ว่ามันถูกเก็บไว้ที่ไหน "คนที่ทำลายความเงียบของเราไม่ใช่ผม หรือคุณ..." ธันวาพูดเบาๆ ราวกับกระซิบ "แต่ดูเหมือนจะมีบุคคลที่สามที่รู้จักโครงสร้างนี้ดีพอๆ กับเรา... และเขาเพิ่งจะเริ่มถอดรหัสความลับที่คุณพยายามซ่อนไว้" รินรดาหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นเงาร่างนั้นในภาพชัดขึ้น... เงาที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี มันคือเงาที่เธอคิดว่าทิ้งไว้ในอดีตนานมาแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพายุอารมณ์นี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ สายลมแผ่วเบา