เสียงดังฟังชัดในคืนวันเสาร์

"ไอ้ก๊อต แกจะอัลติใส่ความว่างเปล่าทำไมวะ! นั่นมันกำแพง! กำแพงบ้านป๊าแกเหรอถึงได้รักนัก!" เสียงหวีดร้องแหลมสูงของพิมพ์รตาเกือบจะทะลุไมโครโฟนคอนเดนเซอร์ราคาแพงออกไป หากนิ้วเรียวสวยจะไม่รีบตะปบปุ่ม Mute ไว้เสียก่อน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตาสายตาจดจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่สามจอที่สว่างวาบเป็นสีนีออนสะท้อนอยู่ในหน่วยตา หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตัวละครในเกมแนว Survival ชื่อดังล้มลงนอนราบกับพื้นพร้อมกับข้อความ *'You Died'* สีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาเยาะเย้ย ให้ตายสิ นี่เธอกำลังสตรีมมิ่งสดให้ผู้ติดตามหลายหมื่นคนดูอยู่นะคะ! แล้วดูเพื่อนร่วมทีมตัวดีอย่างไอ้ก๊อตซิคะ แทนที่จะช่วยซัพพอร์ต กลับยืนเต้นอิโมจSillyท่ามกลางฝูงซอมบี้อย่างไร้ความกดดันใดๆ ทั้งสิ้น [ก๊อตตัวพ่อ]: *5555555555 พิมพ์ นิ่งสงบ สยบความเคลื่อนไหวไงแก ฉันแค่อยາກให้บอสฝั่งตรงข้ามตายใจเฉยๆ หรอกน่า* พิมพ์รตาอยากจะคว้าคีย์บอร์ดมาเคาะหัวเพื่อนสนิตร้อยปีคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด เธอกดเปิดไมค์ด้วยความหัวร้อนจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "ตายใจบ้านแกสิคะ! แบบนี้เขาเรียกส่งไปให้เขาฟาร์มของฟรีค่ะคุณก๊อต! แกเป็นโปรเพลเยอร์หรือเป็นภาระของชาติพันธุ์มนุษย์กันแน่เนี่ย!" ห้องนอนสีพาสเทลขนาดกะทัดรัดของพิมพ์รตาตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากสนามรบย่อมๆ กองถุงขนมขบเคี้ยวและแก้วกาแฟเย็นที่ละลายจนหยดน้ำเกาะพราวตั้งอยู่ระเกะระกะบนโต๊ะทำงาน แสงไฟ LED สีม่วงอมชมพูที่ติดไว้รอบห้องกะพริบตามจังหวะเบสเพลงรีมิกซ์ที่เปิดคลอเบาๆ บรรยากาศกำลังครึกครื้นและยอดวิวในแชตสดก็กำลังพุ่งกระฉูด คอมเมนต์วิ่งไหลเป็นสายน้ำจนอ่านแทบไม่ทัน *(ความคิดเห็นจากแฟนคลับ)* - *น้องพิมพ์ขา ใจเย็นก่อนนะคะ เดี๋ยวเส้นเลือดในสมองแตกพาร์ทนี้พี่เป็นห่วง* - *55555 ขำความหัวร้อนของสตรีมเมอร์ สมเป็นพี่พิมพ์สายปั่นจริงๆ* - *ก๊อตแกเตรียมตัวโดนสวดได้เลย เสียงพิมพ์เริ่มแหลมสูงระดับแปดล้านริกเตอร์แล้วค่ะ* พิมพ์รตาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้เกม밍เกรดพรีเมียมด้วยความเหนื่อยอ่อน เธอยกมือขึ้นขยี้ผมยาวสลวยที่มัดรวบไว้เป็นมวยลวกๆ จนยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ดวงตาคู่สวยมองนาฬิกาที่มุมขวาบนของหน้าจอคอมพิวเตอร์... โอ้โห ให้ตายเถอะค่ะ นี่มันตีสองสี่สิบห้าแล้วเหรอเนี่ย? วันนี้เธอมีนัดส่งต้นฉบับงานแปลตอนบ่าย แถมยังต้องตื่นมาจัดห้องใหม่อีกต่างหาก แต่ใครสนกันล่ะคะ? ในเมื่อความสนุกของเกมมันกำลังดำเนินไปถึงจุดไคลแม็กซ์! "เอาล่ะค่ะทุกคน ขาประจำและขาจรทั้งหลาย คืนนี้พิมพ์ขอแก้ตัวอีกสักตาก็แล้วกัน ตาเมื่อกี้นับว่าซ้อมมือ... ใครว่าพิมพ์กาก กด 1 มาค่ะ!" เธอยกยิ้มมุมปากอย่างมั่นอกมั่นใจ นิ้วมือเตรียมวางลงบนแป้นพิมพ์เพื่อเริ่มแมตช์ใหม่โดยไม่สนใจเลยสักนิดว่า เสียงหัวเราะสดใสปนเสียงโวยวายของเธอเมื่อครู่มันจะดังทะลุกำแพงห้องออกไปยามวิกาลขนาดไหน ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างหนักแน่นและทรงพลัง มันไม่ใช่เสียงเคาะแบบเคาะเรียกเพื่อนบ้านธรรมดานะคะ แต่มันคือเสียงเคาะที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดระดับ max ที่ต่อให้เปิดเพลงกลบแค่ไหนก็ยังได้ยินทะลุโสตประสาท พิมพ์รตาชะงัก นิ้วมือค้างอยู่กลางอากาศ เธอกะพริบตาปริบๆ หันไปมองประตูห้องนอนที่ปิดสนิทสลับกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่มีผู้ชมหลักพันคนกำลังพิมพ์แซวกันยกใหญ่ - *อุ๊ย เสียงอะไรอ่ะ* - *มีคนมาเคาะห้องหรือผีหลอกตอนตีสามคะเนี่ย น่ากลัวจัง* - *พี่พิมพ์ แฟนมาตามหรือเปล่าคะ 5555* "แฟนบ้าแฟนบออะไรล่ะคะ พวกแกก็พูดไปเรื่อย" พิมพ์รตาพึมพำกับไมโครโฟนเบาๆ ก่อนจะถอดหูฟังออกข้างหนึ่งเพื่อฟังให้แน่ใจ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! คราวนี้เสียงเคาะหนักหน่วงกว่าเดิมแถมยังมีเสียงทุบเบาๆ ตามมาด้วย พิมพ์รตาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ดึกดื่นป่านนี้ใครมันบังอาจมารบกวนเวลาทำมาหากินและเวลาพักผ่อนอันน้อยนิดของเธอฟะ! หรือจะเป็นป้าเจ้าของหอพักที่มาร้องเรียนเรื่องเสียงดัง? แต่เธอก็ใส่หูฟังตลอดนะแถมยังเก็บเสียงระดับหนึ่งแล้วนี่นา ด้วยความหงุดหงิดที่ตีตื้นขึ้นมาผสมกับความหัวร้อนจากในเกมที่ยังค้างคา พิมพ์รตาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้เกมมิ่งอย่างรวดเร็ว เธอก้าวฉับๆ ไปที่ประตูห้องโดยไม่ได้ส่องตาแมวหรือระมัดระวังตัวใดๆ ทั้งสิ้น มือเล็กกระชากลูกบิดประตูเปิดผางออกไปหมายจะพ่นคำบ่นใส่คนที่มารบกวนความสุขของเธอให้หูชาไปข้างหนึ่ง "นี่คุณคะ! ดึกดื่นป่านนี้คนอื่นเขานอน... อุ๊!" คำพูดทั้งหมดกลืนหายลงไปในลำคอทันที เมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องฝั่งตรงข้ามอยู่ ผู้ชายคนนั้น... พิมพ์รตาเบิกตากว้างขึ้นโดยอัตโนมัติ แสงไฟสลัวจากทางเดินสะท้อนให้เห็นใบหน้าคมคายที่ติดจะบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเลขแปด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบได้อยู่แล้วสันจاوโด่งเป็นสันคมรับกับริมฝีปากหยักได้รูปที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความไม่พอใจ เส้นผมสีดำสนิทที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการเพิ่งตื่นนอนยิ่งทำให้เขาดูแบดและอันตรายต่อหัวใจคนมองอย่างประหลาด ธันวา... หรือที่เธอเพิ่งรู้จากป้าเจ้าของหอว่าเขาเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ห้องตรงข้ามเมื่อวานนี้เอง! ผู้ชายสายเนียบ เจ้าระเบียบ สายคุมประพฤติที่เธอบังเอิญไปปะทะคารมเรื่องการจอดรถขวางทางเมื่อตอนบ่ายวันนี้ไงคะ! ธันวาไม่ได้ใส่ชุดสูททำงานเนียบกริบเหมือนตอนกลางวัน เขาสวมเพียงเสื้อยืดสีดำสนิทตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มขายาวสบายๆ แต่ความสูงโปร่งเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรของเขากลับทำให้พื้นที่ทางเดินแคบๆ ดูอึดอัดขึ้นมาถนัดตา ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดสายตามองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาตำหนิปนระอาใจ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าตื่นๆ ของเธอ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเพลงจากในเกมที่เล็ดลอดออกมาจากลำโพงคอมพิวเตอร์เบาๆ เท่านั้นที่ยังคงทำงานอยู่ พิมพ์รตากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยประมวลผลเกมได้อย่างรวดเร็วตอนนี้กลับขาวโพลน สมองสั่งการช้าไปสามวิเพราะมัวแต่มองสันจมูกคมๆ ของอีกฝ่าย ให้ตายเถอะ... ผู้ชายอะไร หน้าตาตอนโกรธถึงได้ดูดีขนาดนี้เนี่ย! "เอ่อ..." พิมพ์รตาอ้าปากพะงาบๆ พยายามจะงัดเอาความมั่นหน้าและฝีปากกล้าของตัวเองกลับมา แต่ติดตรงที่สายตาดุๆ คู่นั้นมันทรงพลังเกินไปจนเธอเผลอหดคอมثلเต่า ธันวาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เป็นการถอนหายใจที่บ่งบอกถึงความเหนื่อยหน่ายขั้นสุด เขากดสายตามองเธอด้วยความเย็นชา ก่อนจะเอ่ยปากพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุบต่ำ ฟังชัดถ้อยชัดคำในความเงียบสงัดของยามวิกาล "นี่คุณ..." ธันเว้นวรรคเล็กน้อย ปรายตามองเข้าไปในห้องนอนที่แสงนีออนยังกะพริบวิบวับ "รู้ตัวไหมครับว่าตอนนี้กี่โมงกี่ยามแล้ว?" พิมพ์รตาใจกระตุกวูบ เธออ้าปากจะเถียงว่า *'แล้วมันกี่โมงล่ะคะ เรื่องของฉันนี่!'* แต่ทว่า... ธันวากลับก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอหนึ่งก้าวโดยไม่ทันตั้งตัว ความสูงของเขาทำให้เขาต้องก้มมองลงมาเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอจนพิมพ์รตาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ กลิ่นหอมอ่อนๆ แบบผู้ชายสะอาดๆ เจือกลิ่นมินต์จางๆ ลอยเข้าแตะจมูกท่ามกลางความมึนงง "เสียงกรี๊ดของคุณเมื่อกี้..." ธันวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด เสียงกระซิบต่ำๆ ของเขาดังชัดเจนแจ่มแจ้งในระยะประชิดจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว "มันดังทะลุกำแพงมาถึงหัวเตียงผมนานเป็นชั่วโมงแล้วครับคุณสตรีมเมอร์... ถ้าคุณยังไม่หยุดส่งเสียงน่ารำคาญนี่..." เขาหยุดพูดไปนิด ปล่อยให้สายตาคมปลาบกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันของเธอ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ "...ผมจะเข้าไป 'ปิดปาก' คุณด้วยวิธีของผมเองนะ" ************************************** *(ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกกับ "พีชชี่เบอร์รี่" นะคะ)*