เมื่อกำแพงห้องมันบาง

"ฉันบอกคุณแล้วนะคะ... ว่าถ้ายังไม่หยุดส่งเสียงดังรบกวนสมาธิคนอื่น ฉันจะเข้าไป 'ปิดปาก' คุณด้วยวิธีของผมเองนะ" ประโยคสุดท้ายจากแชตดึกดื่นเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของพิมพ์รตา เหมือนเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังอยู่ข้างใบหู ทว่าเช้าวันนี้... ไม่มีร่องรอยของความเงียบสงบอย่างที่ควรจะเป็นเลยสักนิด ห้องพักคอนโดฝั่งตรงข้ามที่กั้นด้วยกำแพงปูนบางเฉียบ กำลังส่งเสียงเบสทุ้มต่ำของเพลงร็อกยุค 90 เล็ดลอดเข้ามาสะเทือนถึงหัวใจของคนนั่งขอบเตียง ให้มันรู้ซะบ้างว่าสตรีมเมอร์สายปั่นอย่าง 'พิมพ์รตา' คนนี้ไม่เคยกลัวใคร! หญิงสาวในชุดนอนลายการ์ตูนย้วยๆ ยืนเท้าสะเอวอยู่กลางห้องนอน ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซน มือบางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเลือกเพลย์ลิสต์เพลงแดนซ์สามช่ารีมิกซ์สุดพีค ตั้งใจจะเปิดลำโพงบลูทูธตัวยักษ์ให้สะเทือนไปถึงห้องของวิศวกรหนุ่มเจ้าระเบียบที่ชอบทำตัวเป็นผู้คุมประพฤติเธอ "อยากนักใช่ไหมคะคุณธันวา! มาลองดูซิว่าใครจะทนได้นานกว่ากัน!" พิมพ์กดเร่งวอลลุ่มจนสุดขีด เสียงเพลงบีิทยับๆ ดังกระหึ่มจนผนังห้องแทบสั่นสะเทือน เธอหัวเราะคิกคักอย่างสะใจ กระโดดโลดเต้นอยู่กลางห้องคนเดียวเหมือนเด็กๆ ได้ใจ แต่ความสนุกสนานนั้นอยู่ได้ไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำ... *พรึ่บ!* จู่ๆ ไฟทั่วทั้งห้องก็ดับสนิทลงในพริบตา แอร์ที่กำลังเป่าลมเย็นฉ่ำตัดการทำงานอย่างไร้เยื่อใย พัดลมหยุดหมุน และความมืดก็โรยตัวเข้าปกคลุมทันที เหลือเพียงแสงไฟนีออนสลัวจากตึกฝั่งตรงข้ามที่สาดเข้ามาผ่านกระจกหน้าต่าง "เฮ้ย! อะไรเนี่ย!" พิมพ์อุทานลั่นห้องด้วยความตกใจ รีบคลำทางควasหาโทรศัพท์มือถือเพื่อเปิดไฟฉาย "ไฟดับอะไรตอนนี้เนี่ย หรือว่าหม้อแปลงระเบิด? หรือว่าฉันเปิดเพลงดังเกินจนเบรกเกอร์ทริปวะเนี่ย!" เธอบ่นอุบอิบ พยายามเดินคลำทางไปที่ตู้ควบคุมไฟฟ้าหน้าห้องด้วยความทุลักทุเล มือเรียวผลักฝาตู้เปิดออกแล้วพยายามงมหาคัตเอาท์เพื่อสับสวิตช์ขึ้น แต่ไม่ว่าจะลองโยกสักกี่ครั้ง ไฟในห้องก็ยังคงนิ่งสนิท ไม่มีวแววจะติดขึ้นมาเลยสักดวง ในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็กดังขึ้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* จังหวะการเคาะหนักแน่นและเป็นจังหวะ บ่งบอกถึงตัวตนของคนที่ยืนอยู่หลังบานประตูได้อย่างชัดเจน พิมพ์สูดหายใจเข้าลึกๆ เดินไปส่องตาแมวด้วยความหงุดหงิดผสมความหวาดระแวงเล็กน้อย ภาพที่ปรากฏผ่านเลนส์ตาแมวคือร่างสูงโปรดิวเซอร์หนุ่มซอฟต์แวร์สุดเนี้ยบ 'ธันวา' เขายืนกอดอกพิงผนังด้วยท่าทางสบายๆ เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดที่ข้อมืออย่างชัดเจน ใบหน้าคมคายเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนอยู่ พิมพ์สูดลมหายใจเข้าปอด กระชากประตูเปิดออกทันทีด้วยสีหน้าบึ้งตึงสุดขีด "คุณธันวา! คุณมาตัดไฟห้องฉันทำไมคะเนี่ย!" พิมพ์โวยวายทันทีที่ประตูเปิดออก นิ้วเรียวชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง "นี่มันละเมิดสิทธิส่วนบุคคลนะ รู้ตัวไหม!" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาก้าวเข้ามาประชิดกรอบประตูเล็กน้อย ทำให้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นเปปเปอร์มินต์สะอาดๆ ลอยเข้าจมูกพิมพ์จนเธอต้องเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ "ผมไม่ได้ตัดไฟห้องคุณครับ..." ธันวาตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนหมั่นไส้ "ผมแค่ใช้สิทธิ์ในฐานะวิศวกรซอฟต์แวร์ผู้ดูแลระบบสมาร์ทโฮมของตึกนี้ รีโมตตัดวงจรไฟฟ้าชั่วคราว เพราะมีเด็กแถวนี้เปิดเพลงรบกวนความสงบสุขของส่วนรวมเกินขีดจำกัดต่างหากล่ะครับ" "คุณธัน!" พิมพ์หน้าดำคร่ำเครียด กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "นั่นมันห้องฉันนะ! ฉันจะทำอะไรก็ได้!" "แต่เสียงเบสของคุณมันทะลุกำแพงห้องผมเข้ามาสั่นสะเทือนแก้วกาแฟบนโต๊ะทำงานผมจนหกหมดแล้วนะครับ พิมพ์รตา" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาหาเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองสำรวจชุดนอนลายการ์ตูนย้วยๆ ของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาขบขัน "แถมสภาพคุณตอนนี้... ดูเหมือนเด็กดื้อที่กำลังรอให้ผู้ใหญ่มาลงโทษมากกว่าจะมาเถียงฉอดๆ นะครับ" "ใครเด็กดื้อคะ! ฉันโตจนจะเปิดบริษัทสตรีมเมอร์อยู่แล้วนะ!" พิมพ์เถียงคอเป็นเอ็น แก้มเนียนแดงก่ำด้วยความโกรธ (หรืออาจจะเขินก็ไม่รู้) เธอพยายามจะดันอกแกร่งของเขาให้ออกห่าง แต่กลายเป็นว่ามือของเธอกลับแนบชิดติดกับแผงอกอุ่นๆ ของเขาเสียอย่างนั้น สัมผัสจากเนื้อผ้าและกล้ามเนื้อแน่นๆ ใต้ร่มผ้าทำให้พิมพ์สะดุ้งรีบชักมือกลับแทบไม่ทัน หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะจนน่ากลัว ธันวาอมยิ้มมุมปาก ยิ่งเห็นอาการลนลานของคนตัวเล็ก เขากยิ่งสนุก "ถ้าไม่อยากให้ผมใช้วิธี 'ปิดปาก' แบบที่พิมพ์บอกในแชตเมื่อคืน... คราวหน้าก็หัดเบาเสียงลงบ้างนะครับ" พูดจบ มือหนาก็ล้วงหยิบสมาร์ทโฟนออกมาจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ต นิ้วเรียวกดหน้าจอเบาๆ เพียงครั้งเดียว... *พรึ่บ!* ไฟในห้องของพิมพ์สว่างวาบขึ้นมาทันที แอร์กลับมาทำงานส่งลมเย็นฉ่ำออกมาอีกครั้ง ท่ามกลางความเงียบที่แสนจะน่าอึดอัดระหว่างคนทั้งคู่ ธันวาก้าวถอยหลังกลับไปยืนฝั่งห้องตัวเอง เขายิ้มมุมปากให้เธออย่างผู้ชนะ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาพิมพ์แทบอยากจะทรุดลงไปนอนดิ้นกับพื้น "อ้อ... แล้วก็เลิกส่งข้อความมาป่วนผมตอนตีสามได้แล้วนะครับ... เพราะบางที คนอ่านเขาอาจจะเผลอคิดจริงจังขึ้นมาจริงๆ ก็ได้" ประตูห้องฝั่งตรงข้ามปิดลงอย่างนิ่มนวล ทิ้งให้พิมพ์รตานั่งยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้อง หัวใจเต้นโครมครามราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ในอก... *เดี๋ยวนะ หมอนั่นหมายความว่ายังไง?!* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและอินไปกับความป่วนของยัยพิมพ์กับคุณธันวานะคะ!