คำนิยามของความโกลาหล

"คุณช่วยอธิบายเหตุผลทางสถาปัตยกรรมให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ ว่าทำไมโต๊ะลงทะเบียนถึงต้องไปตั้งอยู่ขวางทางลมในโซนกึ่งกลางแจ้งแบบนั้น ทั้งที่พยากรณ์อากาศบอกชัดเจนว่าฝนจะตก หรือว่าคุณอยากให้แขกเหรื่อในงานเปียกปอนกันถ้วนหน้าก่อนจะได้ดื่มเวลคัมดริงค์" น้ำเสียงของธันวาในยามนี้ไม่ได้ราบเรียบเหมือนตอนที่เขานั่งตรวจแบบแปลนในออฟฟิศ แต่เป็นโทนเสียงที่เจือความหงุดหงิดระคนเอ็นดู ซึ่งเป็นสูตรสำเร็จที่เขามักจะใช้เวลาเถียงกับออร์แกไนเซอร์สาวตรงหน้า ทว่าในวินาทีนี้... สติสัมปชัญญะครึ่งหนึ่งของสถาปนิกหนุ่มไม่ได้อยู่กับการจัดวางแปลนงานแต่งงานกลางสวนอีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังบินวนเวียนอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องบางในมือของน้ำนิ่ง ที่เพิ่งจะสว่างวาบขึ้นพร้อมกับการแจ้งเตือนข้อความขนาดยาวเหยียด ที่เขา... "เผลอ" กดส่งออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ดวงตากลมโตของน้ำนิ่งเบิกกว้างขึ้นไปอีก เมื่อก้มมองสลับระหว่างหน้าจอโทรศัพท์ กับใบหน้าของสถาปนิกหนุ่มที่ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความตื่นตระหนก เพราะเจ้าตัวเพิ่งรู้ตัวว่า... เขาเผลอกดส่งข้อความสารภาพความในใจที่ร่างไว้ว่าจะลบทิ้ง ให้เธอเปิดดูไปสดๆ ร้อนๆ ซะแล้ว! ความเงียบชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างเรา มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ในสวนกว้างของสถานที่จัดงาน และเสียงกุ๊กกิ๊กจากการเตรียมงานไกลออกไป น้ำนิ่งกะพริบตาปริบๆ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับธันวาที่ตอนนี้ทำตัวไม่ถูก ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นเสาคอนกรีตเสริมเหล็กกลางไซต์งาน "เอ่อ..." น้ำนิ่งลากเสียงยาว บรรยากาศรอบตัวเริ่มมีความอึดอัดปนความขบขันฉายชัดอยู่ในแววตาคู่สวย "นี่คือ... ภาษาทางสถาปัตยกรรมรูปแบบใหม่เหรอคะ... เอ๊ย... ครับ? ธันวา" เธอจงใจหลุดคำลงท้ายแบบผู้หญิงแล้วรีบแก้คำอย่างกะทันหัน เมื่อเห็นคิ้วเข้มของธันวากระตุกเข้าหากันด้วยความเขินอายปนหัวเสีย "ส่งคืนมานะครับ!" ธันวาพุ่งตัวเข้าไปหมายจะแย่งโทรศัพท์มือถือคืน แต่มีหรือที่คนอย่างน้ำนิ่งจะยอม เธอรีบก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วชูโทรศัพท์ขึ้นเหนือศีรษะ ด้วยความที่ส่วนสูงของเราต่างกันพอสมควร ทำให้ท่าทางของเธอกลายเป็นการแกล้งหยอกเย้าที่ชวนให้หัวใจของคนมองกระหน่ำเต้นไม่เป็นส่ำ "อุ๊ย ใจเย็นๆ สิคะ... อ้าว เผลอหลุดอีกแล้ว ใจเย็นๆ ครับคุณสถาปนิก" น้ำนิ่งหัวเราะคิกคัก ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นผู้ชายเนี๊ยบๆ อย่างธันวาสติหลุดได้ขนาดนี้ "ไหนดูซิ... ข้อความอะไรยาวเหยียด ยิ่งกว่าสเปกบ้านในฝันซะอีก 'ที่จริงแล้ว... ผมไม่ได้รำคาญที่คุณชอบเถียงผมเรื่องแปลนหรอกนะ แต่ทุกครั้งที่คุณยืนชี้โน่นชี้ ี่นี่ด้วยความมั่นใจ มันทำให้ผมรู้สึกว่า...'" "หยุดอ่านเดี๋ยวนี้เลยนะ น้ำนิ่ง!" ธันวาขึ้นเสียงนิดๆ ใบหูของเขาร้อนผ่าวลามไปจนถึงต้นคอ ความมั่นใจและมาดนิ่งสุขุมที่สะสมมาหลายปีพังทลายลงไม่เป็นท่าต่อหน้าออร์แกไนเซอร์สาวจอมกวนคนนี้ "ผมบอกให้ลบไง! ส่งมานี่!" "ไม่ลบค่ะ... เอ๊ย! ไม่ลบครับ! จนกว่าจะอ่านจบ" น้ำนิ่งทำหน้าลอยชาย เธอทำท่าจะกวาดสายตาอ่านบรรทัดต่อไปที่เขียนว่า *'มันทำให้ผมอยากออกแบบพื้นที่ทุกลูกบาศก์เมตรในชีวิตจริง... ให้มีคุณเดินอยู่ข้างๆ ไปตลอดชีวิต'* ซึ่งเป็นประโยคที่เขาเพ้อเจ้อพิมพ์เก็บไว้ระบายความรู้สึกเหงาๆ ในคืนวันฝนตกเมื่อสัปดาห์ก่อน และตั้งใจว่าจะกดลบทิ้งทันทีที่ตื่นนอน แต่เพราะความสะเพร่าทางเทคโนโลยีหรือนิ้วเจ้ากรรมดันไปโดนปุ่มส่ง ทำเอาทุกอย่างพังไม่เป็นท่า "น้ำนิ่ง!" ธันวาตัดสินใจก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอเพื่อจะคว้าโทรศัพท์ให้ได้ ระยะห่างที่ลดลงอย่างกะทันหันทำให้ลมหายใจของทั้งคู่แทบจะหลอมรวมกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แนวซิตรัสผสมความอบอุ่นจากตัวเธอปะทะเข้ากับจมูกของธันวา ขณะที่น้ำนิ่งเองก็ชะงักค้างไปชั่วขณะเมื่อพบว่า ตัวเองถูกต้อนจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาซุ้มไม้กั้นเขตสวน ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนเกินงามทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความขบขันกลายเป็นความตึงเครียดแบบ ดวงตากลมโตเงยขึ้นมองสบตาเขา ระยะห่างเพียงคืบทำให้เห็นแพขนตางอนงามและเงาสะท้อนของตัวเองในแววตาสูสีคู่นั้น ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่ยื่นออกไปหมายจะแย่งมือถือค่อยๆ ชะงักค้างกลางอากาศ ปลายจมูกของเขากับเธอแทบจะชนกันอยู่รำไร ความโกลาหลจากการจัดวางสถานที่ที่เคยเป็นประเด็นถกเถียงเมื่อครู่ มลายหายSลับไปจากความรู้สึก เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกับเสียงลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกัน "เอ่อ... คือว่า..." น้ำนิ่งเสียงแผ่วลง ความกวนประสาทหายวับไปกับตา เหลือเพียงความประหม่าที่ปิดไม่มิด ธันวาเองก็สติหลุดไปไกลลิบ เขายังคงใช้มือข้างหนึ่งยันเสาไม้ไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มทับเธอ ขณะที่มืออีกข้างกำลังจะเอื้อมไปดึงโทรศัพท์ออกจากมือเธอ แต่กลายเป็นว่านิ้วมือของเราสัมผัสกันโดยบังเอิญ ความนุ่มนวลจากปลายนิ้วของเธอทำให้ธันวาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง "ผม..." ธันวาตั้งใจจะเอ่ยปากแก้ตัวเรื่องข้อความบ้าๆ นั่น หรือไม่ก็หาข้ออ้างสักอย่างเพื่อทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นนี้ แต่ทว่า... *กริ๊งงงงงงง!* เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมในมือของน้ำนิ่งแผדเสียงดังลั่นแหวกความเงียบขึ้นมาขัดจังหวะ ราวกับเสียงระฆังช่วยชีวิตจากกรรมการบนเวทีชกมวย น้ำนิ่งสะดุ้งสุดตัว รีบดึงสติกลับมาแล้วก้มมองหน้าจอที่แสดงชื่อผู้โทรเข้า หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏชื่อเด่นชัดว่า **"กวิน"** รอยยิ้มเจื่อนๆ ของน้ำนิ่งและความประหม่าเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกังวลเล็กน้อย เธอรีบกดรับสายทันทีโดยไม่ทันสังเกตว่า สีหน้าของธันวาเปลี่ยนจากความเขินอายกลายเป็นความบึ้งตึงขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินชื่อคู่แข่งหัวใจที่คอยตามประกบเธอยิ่งกว่าเงาตามตัว "ว่าไงนะกวิน? ...ห๊ะ ตอนนี้เหรอ? เออ... เดี๋ยวฉันรีบเดินกลับไป!" น้ำนิ่งวางสายอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอดูร้อนรนขึ้นมาทันทีเมื่อหันกลับมามองธันวา "แย่แล้วล่ะธันวา... กวินบอกว่าโครงสร้างซุ้มดอกไม้ตรงทางเข้าหลักเกิดทรุดตัวลงมานิดหน่อยเพราะดินแถวนั้นยังไม่แน่นพอ ทางทีมงานกำลังวุ่นวายกันใหญ่แล้ว ฉันต้องรีบไปดู!" พูดจบเธอก็ทำท่าจะวิ่งผ่าออกไปจากตรงนั้น แต่ธันวาไว  ว่า เขายื่นมือไปคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้เบาๆ เพื่อรั้งให้เธอหยุด "เดี๋ยว" น้ำเสียงของสถาปนิกหนุ่มกลับมาจริงจังและเด็ดขาดอีกครั้ง "เรื่องซุ้มดอกไม้ เดี๋ยวผมเดินไปดูให้อย่างละเอียดเอง ในฐานะสถาปนิกคุมงานโครงสร้าง... ส่วนเรื่องข้อความในมือถือของคุณ..." ธันวาเว้นจังหวะ เลื่อนสายตาคมกริบลงมองริมฝีปากเธอก่อนจะเงยขึ้นสบตาตรงๆ "ผมไม่ได้พิมพ์เล่น และผมไม่ได้จะยกเลิกมันด้วย" น้ำนิ่งอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับจังหวะรุกฆาตที่กะ습กะทันหันของคนตรงหน้า ในขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยความเขินอาย ฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเดินปูหินด้านหลังพุ่มไม้ "น้ำนิ่ง! อยู่ตรงนี้เองเหรอ ผมตามหาซะทั่ว งานเข้าใหญ่แล้วนะคุณ..." เสียงทุ้มคุ้นหูของกวินดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเราทั้งคู่ กวาดสายตามองธันวาที่ยังคงใช้มือข้างหนึ่งจับข้อมือน้ำนิ่งไว้อย่างมีความหมาย สายตาของกวินฉายแววไม่เป็นมิตรอย่างปิดไม่มิด เช่นเดียวกับธันวาที่หรี่ตามองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากความเงียบงัน บรรยากาศในสวนที่ควรจะอบอุ่นและโรแมนติก กลับกลายเป็นสนามรบขนาดย่อมๆ ที่เต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ และความลับที่เพิ่งถูกเปิดเผยผ่านหน้าจอแชตยังคงแขวนลอยอยู่กลางอากาศ... รี้ดเดอร์ที่รักครับ มาลุ้นกันต่อว่าศึกชิงรักหักสวาทกลางไซต์งานครั้งนี้ จะพังทลายหรือรุ่งโรจน์มากกว่ากันในตอนหน้า... ห้ามพลาดเด็ดขาดนะครับ!