พบกับเงาในห้องแล็บปิดตาย

“หยุดฝีเท้าของคุณไว้ตรงนั้น ถ้าคุณไม่อยากให้โมเลกุลในร่างกระจัดกระจายไปคนละทิศละทางภายในสามวินาที” เสียงทุ้มต่ำแต่กังวานเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังมาจากเงามืดในมุมห้องแล็บปิดตาย แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนรวินท์รู้สึกเหมือนปอดถูกบีบอัดด้วยคีมเหล็ก เขาหยุดชะงักทันที มือที่กำปืนพกกระบอกเก่าชื้นเหงื่อ เขาใช้ดวงตาที่มีทักษะการจดจำระดับภาพถ่ายกราดมองหาแหล่งกำเนิดเสียง ห้องแล็บภาคสนามแห่งนี้ล้อมรอบด้วยอุปกรณ์ฟิสิกส์ควอนตัมที่ซับซ้อน สายไฟระโยงระยางราวกับเส้นเลือดที่กำลังสูบฉีดพลังงานลึกลับ หน้าจอโฮโลแกรมรอบตัวกะพริบถี่เป็นจังหวะผิดปกติ รวินท์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยกำลัง แต่เขาสังเกตเห็นรูปแบบการสั่นสะเทือนของอากาศรอบตัวผู้พูด... มันไม่ใช่การขู่ แต่มันคือการคำนวณตำแหน่งที่แม่นยำที่สุดในการสังหาร “ผมไม่ได้มาเพื่อหาเรื่อง” รวินท์เอ่ยน้ำเสียงเรียบสนิท พยายามคุมลมหายใจให้เป็นจังหวะ “ผมมาเพื่อหาคำตอบว่าทำไม ‘ค่าคงที่ของเวลา’ ในพื้นที่นี้ถึงกำลังรั่วไหล และทำไมบันทึกข้อมูลของพ่อผมถึงถูกส่งตรงมายังพิกัดที่ไร้ตัวตนแห่งนี้” เงาร่างนั้นค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบวูบวาบเผยให้เห็นหญิงสาวในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกริบดุจมีดโกนที่ผ่านการลับมานับพันปี เธอไม่ได้ดูเหมือนนักวิทยาศาสตร์ทั่วไป... เธอเหมือนเครื่องจักรที่บรรจุจิตวิญญาณแห่งกาลเวลาเอาไว้ “รวินท์... ลูกชายคนเดียวของศาสตราจารย์ธาดา” เธอเหยียดยิ้มที่มุมปาก “คุณฉลาดกว่าที่ฉันคาดไว้ แต่ความฉลาดมักนำพาความหายนะมาให้คนที่ไม่รู้จักจังหวะเวลาของตัวเองเสมอ” “ดร.ไอริณ” รวินท์เรียกชื่อเธอพลางเลิกคิ้ว “ข่าวลือบอกว่าคุณหายสาบสูญไปพร้อมกับศูนย์วิจัยมิติที่หกเมื่อสิบปีก่อน แต่ดูเหมือนคุณจะไม่ได้หายไปไหน แค่ขยับตัวเองออกจากลำดับเหตุการณ์ปกติ... คุณติดอยู่ในลูปงั้นหรือ?” ดร.ไอริณชะงักไปเล็กน้อย ประกายตาของเธอไหววูบเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมานิ่งสนิท เธอเดินตรงเข้ามาหาเขา โดยไม่สนแม้แต่กระบอกปืนในมือรวินท์ เธอหยุดยืนห่างจากเขาเพียงหนึ่งช่วงแขน กลิ่นอายจางๆ ของโอโซนและกระดาษเก่าๆ ลอยออกมาจากตัวเธอ “การติดอยู่ในลูปไม่ใช่คำสาป รวินท์ แต่มันคือการสังเกตการณ์ความล้มเหลวของจักรวาลซ้ำแล้วซ้ำเล่า” เธอเอ่ยพลางยกมือขึ้นแตะแผงควบคุมโฮโลแกรมด้วยท่าทีผ่อนคลาย “คุณเห็นตัวเลขบนจอนั่นไหม? อัตราความน่าจะเป็นที่โลกใบนี้จะคงอยู่ต่อไปมีค่าไม่ถึง 0.0001% ทุกวินาทีที่เดินผ่านไปคือเศษเสี้ยวของจักรวาลที่ถูกลบหายไปจากหน่วยความจำของห้วงมิติ” รวินท์กวาดสายตามองโค้ดที่รันอยู่บนหน้าจอ หัวใจของเขาเต้นรัว ระบบอัลกอริทึมที่เขากำลังแกะรอยอยู่จริงๆ แล้วคือพิมพ์เขียวของการล่มสลาย แต่มันไม่ได้มีไว้เพื่อทำลาย... มันมีไว้เพื่อ ‘รีเซ็ต’ “คุณกำลังพยายามหยุดมันเหรอ?” รวินท์ถามเสียงแผ่ว “หรือคุณคือคนที่กดปุ่มเริ่มวงจรนี้ตั้งแต่แรก?” “โลกที่แตกสลายไปแล้วไม่จำเป็นต้องมีการรักษาหรอกนะ” ไอริณหันกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “สิ่งที่ฉันต้องการคือคนที่มี ‘ความจำสมบูรณ์แบบ’ มากพอที่จะเก็บรักษาความทรงจำที่หายไป และคุณ... รวินท์ คุณคือตัวแปรเดียวที่ระบบไม่ได้คำนวณไว้ในตารางการล่มสลาย” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงจนได้ยินเสียงกลไกนาฬิกาอะตอมที่ติดตั้งอยู่กลางห้องเดินกึกก้องดั่งเสียงหัวใจของจักรวาล รวินท์รู้สึกได้ว่าความลับที่เขาแบกรับมาตลอดชีวิตกำลังสั่นคลอน เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นวีรบุรุษ แต่เขากำลังถูกลากเข้าสู่เกมหมากรุกที่เดิมพันด้วยการมีอยู่ของทุกสรรพสิ่ง “ถ้าผมคือตัวแปรที่ระบบไม่ได้คำนวณ” รวินท์วางปืนลงบนโต๊ะโลหะด้วยท่าทีสงบ “งั้นก็บอกมาว่าผมต้องทำอย่างไรถึงจะแก้ไขจุดผิดพลาดในอดีตได้... อดีตที่ผมสูญเสียพวกเขาไป” ดร.ไอริณยิ้ม... ครั้งนี้เป็นยิ้มที่ดูอ่อนโยนและโศกเศร้าอย่างประหลาด เธอหยิบอุปกรณ์ชิ้นเล็กๆ ที่คล้ายกับกุญแจทองแดงออกมาวางบนฝ่ามือของรวินท์ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน เสียงแจ้งเตือนของระบบ AI ภายในหูของรวินท์ก็ดังรัวขึ้นจนแสบแก้วหู *‘แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการแทรกแซงจากมิติที่สูงกว่า... ระดับภารกิจ: SSS - ปฏิบัติการกู้คืนเศษเสี้ยวจักรวาล เริ่มต้นกระบวนการ!’* หน้าจอโฮโลแกรมทั้งห้องเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ทุกอย่างรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวเหมือนภาพวาดสีน้ำที่ถูกน้ำราดลงไป ดร.ไอริณคว้าข้อมือรวินท์ไว้แน่น แรงดึงดูดประหลาดเริ่มฉีกกระชากมิติรอบข้าง “เตรียมตัวให้พร้อม รวินท์” เธอตะโกนฝ่าเสียงคลื่นความถี่ที่ดังสนั่น “เพราะนับจากวินาทีนี้ไป... ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถหยุดลูปนรกนี้ได้อีกแล้ว!” ทันใดนั้นเอง แสงสีขาวจ้าพุ่งทะลุทะลวงผ่านฝาผนังห้องแล็บเข้ามา พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาสีดำสนิทที่มีใบหน้าเหมือนกับรวินท์ไม่มีผิดเพี้ยน—แต่ในมือของมัน กลับถือดาบแห่งกาลเวลาที่กำลังหยดเลือดสดๆ ลงบนพื้นห้องแล็บที่ว่างเปล่า ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่บิดเบี้ยวไปพร้อมกับผมนะครับ ควอนตัมคอร์