เคมีที่เข้ากันได้ในที่อโคจร

“ถอยไป!” เสียงคำรามของสารวัตรอัคคีแผดก้องประสานกับเสียงโลหะหนักกระทบพื้น เขากระชากผมหลบเข้าหลังตู้เก็บหลักฐานเหล็กกล้าในวินาทีที่นิ้วมือสีขาวซีดนั่นกำลังจะแตะถูกชายเสื้อของผม แรงดึงดูดจากหลุมดำกลางผนังห้องสั่นสะเทือนจนชั้นวางเอกสารล้มระเนระนาด เสียงกระดาษคดีเก่าปลิวว่อนราวกับพายุคลั่ง [แจ้งเตือน: ตรวจพบรอยแยกมิติระดับต่ำ (Low-Tier Rift) ผลกระทบทางจิต: สูง] [คำแนะนำจากสารบบวิญญาณ: สวนกลับด้วยพลังประจุไฟฟ้าสถิต หากปล่อยให้มันขยายตัว ห้องเก็บหลักฐานจะกลายเป็นจุดเชื่อมต่อถาวรกับยมโลกชั้นใน] ผมกัดฟันแน่น มือข้างหนึ่งคว้าเอาซองเอกสารที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาทำเป็นฐานยันสมาธิ ขณะที่สายตาจับจ้องไปที่จุดศูนย์กลางของความมืดมิดนั้น “สารวัตร! ยิงที่รอยแยกนั่นด้วยกระสุนอาคม ไม่ใช่กระสุนจริง!” “นายจะบ้าหรือไง! นี่มันห้องเก็บหลักฐานของกรมตำรวจนะ!” อัคคีตะโกนกลับ แม้ปากจะบ่นแต่เขาก็ควักซองกระสุนพิเศษออกจากช่องลับที่สายคาดเอวอย่างรวดเร็ว ความเป็นมืออาชีพทำให้เขาไม่ตั้งคำถามซ้ำซากในยามคับขัน “เชื่อผมเถอะครับ ถ้าไม่อยากเห็นห้องนี้กลายเป็นสุสานรวมวิญญาณ ยิงตอนนี้!” อัคคีประทับปืนเข้าบ่า ลั่นไกออกไปสามนัดซ้อน เสียงปืนไม่ได้กึกก้องเหมือนกระสุนธรรมดา แต่มันกลับดังเหมือนเสียงแก้วแตกละเอียดกลางอากาศ แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในความมืดมิด แรงอัดจากอาคมผลักให้รอยแยกนั้นหดตัวลง ร่างกายของผมรู้สึกถึงแรงดันมหาศาลที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก วินาทีที่แสงจางลง มือสีขาวซีดนั่นก็สลายกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำร่วงกราวลงบนพื้น ห้องเก็บหลักฐานกลับคืนสู่ความเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจของเราสองคนท่ามกลางความมืดมัวที่เหลืออยู่ “รอยแยกปิดแล้ว...” ผมเอ่ยเบาๆ มือที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อเริ่มสั่นน้อยๆ อัคคีเดินเข้ามาใกล้ แสงไฟจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ สะท้อนให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เขาไม่ได้หวาดกลัว แต่เขากำลัง 'สงสัย' ในสิ่งที่วิทยาศาสตร์ของเขาอธิบายไม่ได้ “นายเห็นอะไรในนั้นริน? ไม่ใช่แค่มือ... นายเห็นอะไรที่มากกว่านั้นใช่ไหม?” ผมเงยหน้ามองเขา แสงสลัวทำให้ใบหน้าของสารวัตรดูเคร่งขรึมยิ่งขึ้น ผมรู้ดีว่าอัคคีเป็นคนประเภท 'เห็นด้วยตา เชื่อด้วยหลักฐาน' แต่การเผชิญหน้ากับสิ่งที่เหนือธรรมชาติด้วยกันหลายครั้ง ทำให้เคมีของเราเปลี่ยนไป จากความระแวงกลายเป็นความเข้าใจโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย “ผมเห็น... รหัสผ่านครับ” ผมตอบพลางหยิบเถ้าสีดำขึ้นมาพินิจ “รอยแยกนี้ไม่ได้เกิดจากวิญญาณเร่ร่อน แต่มันถูกเปิดขึ้นโดยจงใจ มีคนพยายามปิดปากหลักฐานในนี้ด้วยไสยเวท และถ้าผมเดาไม่ผิด พลังงานที่เหลืออยู่ตรงนี้คือ 'กุญแจ' ที่จะนำไปสู่ตัวผู้บงการ” อัคคีขมวดคิ้ว เขาเก็บปืนเข้าซองแล้วนั่งลงข้างๆ ผมบนกองเอกสารที่เกลื่อนกลาด “งั้นก็บอกมาสิว่าเราต้องทำยังไงต่อในฐานะคู่หู ผมไม่อยากให้ห้องนี้กลายเป็นที่ทิ้งศพของใครอีก” ผมเผยยิ้มที่มุมปาก นี่คือครั้งแรกที่เขายอมรับคำว่า 'คู่หู' อย่างเต็มปาก “สารวัตรครับ ช่วยส่งไฟฉายให้ผมหน่อย และหยุดทำหน้าเครียดแบบนั้น เพราะต่อจากนี้... เรากำลังจะเล่นเกมกับสิ่งที่มองไม่เห็น” เราใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงในการกวาดล้างร่องรอยอาคมที่หลงเหลืออยู่ การทำงานร่วมกันเป็นไปอย่างราบรื่นจนน่าตกใจ อัคคีทำหน้าที่ป้องกันกายภาพ ส่วนผมใช้ 'สารบบวิญญาณ' ในการแกะรอยเส้นพลังที่กระจายตัวอยู่ตามมุมห้อง ทว่า ทันทีที่ผมสัมผัสกับกล่องเหล็กใบสุดท้ายที่ถูกลืมไว้ในมุมมืดของห้อง ระบบในหัวของผมก็ส่งสัญญาณเตือนที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยมีมา [คำเตือนระดับสูงสุด: ตรวจพบไอเทมที่มีความเชื่อมโยงกับวิญญาณอาฆาตระดับบอส!] [ผลการสแกน: ความร้อนพุ่งสูงขึ้นเกินขีดจำกัด!] ผมชะงักมือทันที กล่องใบนั้นไม่ได้แค่มีอาคม แต่มันมี 'เสียง' เสียงที่ดังออกมาจากข้างในไม่ใช่เสียงวิญญาณคร่ำครวญทั่วไป แต่มันเป็นเสียงที่คุ้นเคย... เสียงของคนที่น่าจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน “ริน... นายหน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยนะ” อัคคีถามพลางวางมือลงบนไหล่ผม “เจออะไรในนั้น?” “อย่าเปิดมันครับสารวัตร...” ผมพยายามรั้งมือเขาไว้ แต่มันสายเกินไป นิ้วของอัคคีเกี่ยวเข้ากับสลักกล่อง และเสียงกลไกภายในที่ทำงานขึ้นก็ไม่ใช่เสียงโลหะ แต่มันคือเสียงกระดูกลั่น! ฝากล่องค่อยๆ แง้มออก กลิ่นกำยานเก่าแก่โชยออกมาพร้อมกับเงาร่างสีดำที่พุ่งพรวดขึ้นมาพันธนาการพวกเราไว้ แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจหายวาบยิ่งกว่าคือ หน้าจอสารบบวิญญาณที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า [ภารกิจด่วนระดับ SSS: การล่มสลายของห้องเก็บหลักฐาน] [เงื่อนไข: หากรอดชีวิตไม่ได้ใน 60 วินาที วิญญาณของทั้งคู่จะถูกผนึกไว้ในกล่องตลอดกาล] [เป้าหมายในเงา: 'ผู้บงการ' กำลังจ้องมองผ่านดวงตาของสารวัตรอัคคี!] ผมหันไปมองอัคคี และในวินาทีนั้นเอง แววตาของเขาก็เปลี่ยนไป... จากสีน้ำตาลเข้มปกติ กลายเป็นสีแดงฉานไร้ซึ่งแววตาของความเป็นมนุษย์ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในคดีสุดระทึกนี้ครับ เข็มทิศมองวิญญาณ