เมื่อระบบไสยเวทไม่ได้บอกว่าจะเจอผี

"ถอยออกไปให้ห่างจากศพเดี๋ยวนี้ คุณริน! นี่คือที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรม ไม่ใช่สตูดิโอถ่ายทำรายการล่าท้าผี!" เสียงตะคอกแหบพร่าของสารวัตรอัคคีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องนอนหรูบนชั้นสิบห้า กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยอบอวลจนน่าคลื่นไส้ รินขยับแว่นสายตาที่ไม่มีเลนส์แต่เปี่ยมด้วยฟังก์ชันเหนือจินตนาการ เขาไม่ได้ถอยหลังตามคำสั่ง แต่กลับก้าวเข้าไปใกล้ร่างไร้วิญญาณที่นั่งพิงหัวเตียงมากขึ้นไปอีกนิด ดวงตาของเหยื่อเบิกโพลง จ้องมองไปที่ความว่างเปล่า ปากที่อ้าค้างราวกับกำลังจะกรีดร้องถูกเย็บปิดด้วยเส้นด้ายสีแดงสดที่เรียงร้อยอย่างประณีต "สารวัตรครับ ถ้าผมบอกว่ากุญแจห้องนี้ไม่ได้ถูกล็อคจากข้างในด้วยกลอนประตู แต่ถูกล็อคด้วย 'อาคม' สารวัตรจะยังยืนยันจะใช้หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ปกติกับคดีนี้อยู่ไหมครับ?" รินเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความจริงจังจนอัคคีถึงกับชะงัก "ไร้สาระ! ประตูห้องนี้ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ หน้าต่างก็ปิดสนิทจากข้างใน นี่คือคดีฆ่าตัวตาย หรือไม่ก็ฆาตกรรมโดยคนวงใน คุณอย่ามาเล่นตลกกับกฎหมายด้วยไสยศาสตร์งมงายแถวนี้เลย" อัคคีพ่นลมหายใจออกมาอย่างขุ่นเคือง มือหนากระชับปืนพกที่เอวแน่นขึ้นราวกับเป็นที่พึ่งเดียวในสถานการณ์ชวนขนลุกนี้ รินไม่ได้ตอบโต้ เขาหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง ในม่านตาของเขาไม่ได้มองเห็นเพียงแค่ซากศพ แต่กลับมีอักษรสีฟ้าเรืองแสงโปร่งใสปรากฏขึ้นกลางอากาศ นี่คือ 'สารบบวิญญาณ' ระบบลึกลับที่เขาได้รับมาหลังจากผ่านเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อสองปีก่อน [วิเคราะห์เป้าหมาย: ศพไร้นาม (ระบุตัวตนไม่ได้ในฐานข้อมูลปัจจุบัน)] [ตรวจพบร่องรอยไสยเวท: พลังงานเนโครแมนซีตกค้างระดับต่ำ - ลายนิ้วมือวิญญาณ: พบ] [คำเตือน: เจ้าของรอยนิ้วมือวิญญาณยังคงอยู่ในรัศมี 5 เมตร!] รินหัวใจกระตุกวูบ เขาไม่ได้กลัวตาย แต่ความตื่นเต้นในฐานะผู้ไขปริศนามันพุ่งพล่านจนปลายนิ้วสั่นเทา เขาค่อยๆ กวาดสายตาไปรอบห้องที่ดูเหมือนจะว่างเปล่า แต่ในสายตาของเขา กลับเห็นละอองสีดำคล้ายเขม่าไฟลอยวนเวียนอยู่รอบเตียงนอน "สารวัตรครับ... ลองหยิบไฟแช็กในกระเป๋าเสื้อคุณออกมา แล้วจุดไปที่มุมห้องมุมนั้นดูหน่อยครับ" รินชี้ไปยังมุมมืดข้างตู้เสื้อผ้า "คุณจะให้ผมจุดไฟเผาหลักฐานหรือไงริน?" "ทำตามที่ผมบอกครับ หากผมผิด คุณจะจับผมเข้าคุกในข้อหาขัดขวางการปฏิบัติงานกี่ปี ผมก็ยินดีน้อมรับ" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง อัคคีมองหน้าชายหนุ่มที่ดูสุขุมเกินอายุอย่างชั่งใจ ก่อนจะหยิบไฟแช็กออกมาตามคำขอ เขาเดินไปยังมุมห้องที่รินระบุด้วยท่าทางระแวดระวัง ทันทีที่เปลวไฟสีส้มสว่างวาบขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดนั้น กลับปรากฏเงาดำรูปร่างบิดเบี้ยวคล้ายมนุษย์เกาะติดอยู่บนผนัง มันไม่ได้มีใบหน้า แต่กลับมีดวงตาสีเลือดหลายสิบดวงเปิดขึ้นพร้อมกัน จ้องมองมายังพวกเขา! "พระเจ้าช่วย..." อัคคีถอยกรูดจนเกือบชนริน ปืนในมือสั่นระริก "นั่นมัน... อะไรกันวะ!" "อย่าหันหลังให้มันครับ" รินก้าวขึ้นมาขวางหน้าสารวัตร มือซ้ายล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบเครื่องรางไม้แกะสลักรูปเข็มทิศออกมา "นั่นคือ 'สัมภเวสีเฝ้าประตู' มันไม่ใช่คน แต่มันคือเครื่องมือของฆาตกรที่ใช้กักขังวิญญาณของผู้ตายไว้ในห้องนี้ เพื่อไม่ให้ร่องรอยการตายรั่วไหลออกไปสู่โลกภายนอก" ระบบของรินเริ่มทำงานรวดเร็วขึ้น เสียงแจ้งเตือนดังรัวในโสตประสาท [แจ้งเตือนภารกิจ: กำจัดสัมภเวสีเฝ้าประตู] [ความยากระดับ: SSS] [หากภารกิจล้มเหลว: ผู้ใช้งานจะถูกวิญญาณร้ายสิงสู่และกลายเป็นภาชนะ] รินขมวดคิ้วแน่น 'ระดับ SSS ตั้งแต่เคสแรกเนี่ยนะ? ระบบ คุณกำลังจะฆ่าผมหรือไง' ขณะที่เขากำลังจะตัดสินใจลุย เงาดำนั้นก็เริ่มขยายตัวออกคลุมพื้นที่ทั่วทั้งห้อง อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว อัคคีที่เคยเชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์ถึงกับเข่าอ่อนลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวที่ยากจะควบคุม ทว่า ในจังหวะที่เงาดำกำลังจะพุ่งเข้าจู่โจม เสียงเคาะประตูห้องที่ถูกล็อคจากข้างในอย่างแน่นหนาก็ดังขึ้น... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... มันไม่ใช่เสียงเคาะจากคนข้างนอก แต่เป็นเสียงเคาะที่ดังออกมาจาก 'กระจกเงา' บานใหญ่เหนืออ่างล้างหน้าภายในห้องน้ำที่ปิดอยู่! รินหันไปมองกระจกบานนั้นด้วยความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง ในกระจกไม่ได้สะท้อนภาพห้องนอน แต่สะท้อนภาพชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่กำลังยืนยิ้มให้เขาพร้อมกับถือมีดผ่าตัดเล่มยาว... ชายคนนั้นเดินทะลุกระจกออกมาเผชิญหน้ากับพวกเขาตรงๆ "การสืบสวนที่สนุกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเองนะ คุณนักสืบตัวน้อย" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบก้องอยู่ในหัวของริน ผมหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับการเปิดม่านคดีอาถรรพ์ครั้งนี้ และร่วมเดินทางไปไขความลับของโลกที่มองไม่เห็นกับผมนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ