ศัตรูที่คาดไม่ถึง

"ความจริงมักจะซ่อนอยู่ใต้เงาของความไว้ใจเสมอ... คุณว่าจริงไหมครับ, คุณสารวัตร?" น้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยกระแสเยือกเย็นดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันภายในห้องโถงคฤหาสน์รัตนกุล บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความตึงเครียด กลิ่นอายของความตายจากคดีห้องปิดตายยังคงลอยอบอวล ผสมผสานกับควันบุหรี่จางๆ ที่ลอยวนอยู่รอบตัวของรินทร์ รัตนโชติ นักสืบอิสระผู้มีแววตาดุดั่งเหยี่ยว เขากำลังจ้องมองบุคคลตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ศรุต อดีตตำรวจสายสืบผู้เป็นมือขวาและสหายร่วมเป็นร่วมตาย ขยับแว่นสายตาเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายตาไหววับ เขารู้ดีว่ารินทร์กำลังใช้กระบวนการคิดเชิงตรรกะและหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ชำแหละคำพูดทุกคำของคนผู้นั้น บุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ใครอื่น... หากแต่คือ **"นายแพทย์ภูมิ"** แพทย์นิติเวชผู้ทำหน้าที่ชันสูตรพลิกศพในทุกคดีที่ผ่านมา และเป็นบุคคลที่รินทร์ให้ความไว้วางใจมากที่สุดคนหนึ่ง "คุณกำลังหมายความว่าอย่างไร, ภูมิ" รินทร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะกรีดเฉือนทุกคำแก้ตัว "หลักฐานในที่เกิดเหตุ รอยนิ้วมือแฝง และสารพิษในร่างของผู้ตาย... ทุกอย่างถูกคำนวณไว้หมดแล้วโดยคนที่รู้ระบบการทำงานของนิติเวชอย่างทะลุปรุโปร่ง และในประเทศนี้ คนที่มีสิทธิ์เข้าถึงห้องเก็บสารเคมีและบันทึกการชันสูตรโดยไม่มีใครสงสัย มีเพียงไม่กี่คน... และหนึ่งในนั้นคือคุณ" นายแพทย์ภูมิไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของนายแพทย์หนุ่ม เขาค่อยๆ ถอดถุงมือยางออกทีละข้างอย่างใจเย็น ราวกับกำลังเตรียมตัวแสดงละครฉากสุดท้ายที่เขาเป็นผู้กำกับเองทั้งหมด "คุณรินทร์ครับ... คุณยังคงฉลาดหลักแหลมและยึดติดกับตัวเลขและหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ไม่เคยเปลี่ยน" นายแพทย์ภูมิหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่บาดลึก "แต่คุณมองข้าม 'ตัวแปร' ที่สำคัญที่สุดไปอย่างหนึ่ง... นั่นคือจิตวิทยาของมนุษย์ ความเชื่อใจที่กโรกโกรกพังทลายลงได้ง่ายที่สุด เมื่อมันมาจากคนที่คุณคิดว่าเป็นมิตรแท้" ศรุตขยับตัวเข้ามาใกล้รินทร์เล็กน้อย มือของอดีตนายตำรวจวางไว้ที่ด้ามปืนพกใต้เสื้อสูทโดยสัญชาตญาณ สายตาของศรุตจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของนายแพทย์ภูมิอย่างไม่คลาดสายตา "อย่าขยับ... หมอภูมิ คุณกำลังสารภาพว่าคุณคือคนที่อยู่เบื้องหลังเงาของหน้ากalamเงินอย่างนั้นสินะ" "สารภาพงั้นหรือครับ? ฟังดูน่าเกลียดจัง..." นายแพทย์ภูมิส่ายหัวเบาๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง "ผมแค่... ช่วยจัดระเบียบความยุติธรรมในแบบที่กฎหมายไม่มีปัญญาเอื้อมถึงต่างหาก คดีเก่าของคุณรินทร์ที่สูญเสียคนรักไปอย่างน่าอนาถ... ใครเป็นคนปิดคดีล่ะครับ? ตำรวจน้ำดีอย่างพวกคุณปล่อยให้ฆาตกรลอยนวลไม่ใช่หรือ? ผมต่างหากล่ะที่มอบการลงทัณฑ์ที่แท้จริงให้" คำพูดนั้นราวกับมีคมมีดนับพันเล่มพุ่งเข้าปักกลางใจของรินทร์ ร่างกายของนักสืบหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ บาดแผลในอديตที่เคยตกสะเก็ดถูกกระชากให้เปิดออกอีกครั้ง ภาพของคนรักที่จากไปในอ้อมแขนผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ความโกรธเกรี้ยวและลอจิกที่เคยคุมสติเริ่มสั่นคลอน รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ เขารู้ดีว่าความแค้นคือกับดักที่หน้ากากเงินและสมุนของมันจงใจขุดล่อไว้ "คุณคิดว่าการทำแบบนี้จะทำให้คุณชนะงั้นหรือ? ฆาตกรรมห้องปิดตายไร้รอยต่อ มันมีช่องโหว่เสมอ... และผมก็เจอช่องโหว่นั้นแล้ว" นายแพทย์ภูมิเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้า "งั้นหรือครับ? ถ้าคุณมั่นใจขนาดนั้น ลองบอกผมสิว่าศพในห้องปิดตายเมื่อคืนนี้... หายไปไหน?" สิ้นคำพูดของนายแพทย์ภูมิ ไฟฟ้าภายในคฤหาสน์รัตนกุลก็ดับวูบลงทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ทุกตารางนิชในเสี้ยววินาที เสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นจากทิศทางที่มองไม่เห็น พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สะท้อนก้องไปตามผนังห้อง "รินทร์ ระวังตัว!" ศรุตตะโกนลั่น พร้อมกับเสียงชักอาวุธปืนออกจากซอง ในความมืดที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง รินทร์สัมผัสได้ถึงกระแสลมเย็นที่เฉียดผ่านต้นคอไปอย่างเฉียดฉิว พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่ลอยมาแตะจมูก... กลิ่นเดียวกับที่เคยติดอยู่บนร่างของเหยื่อในคดีแรกสุด และก่อนที่สติหรือปฏิกิริยาโต้ตอบจะทำงาน แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นร่างของนายแพทย์ภูมิที่หายตัวไปจากจุดเดิมอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งบนโต๊ะทำงาน... นาฬิกาพกโบราณที่กำลังเดินถอยหลังด้วยเข็มนาฬิกาทวนเข็มนาฬิกา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังมาจากลำโพงซ่อนรูปที่มุมห้อง *“เกมยังไม่จบหรอกครับ... คุณนักสืบ”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ