แรงจูงใจที่แหลมคม

“คุณคิดว่าคนเราจะยอมแลกทุกอย่าง... แม้กระทั่งจิตวิญญาณ เพื่อทวงถามความยุติธรรมที่เน่าเฟะใบนี้ได้นานแค่ไหนกันครับ รินทร์?” น้ำเสียงของศรุตราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนอยู่ในที เขาไม่ได้หันมามองผม ดวงตาของอดีตตำรวจสายสืบจดจ้องอยู่กับคราบเลือดแห้งกรังบนพรมเปอร์เซียสีเลือดนกกลางห้องโถงที่ปิดตายนี้ มือของเขากำวัตถุพยานชิ้นล่าสุดไว้แน่น เป็นเศษโลหะรูปทรงแปลกประหลาดที่ดูเหมือนจะหลุดออกมาจากกลไกของหน้ากากเงิน ผมยืดตัวตรง ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ข้างเขา แสงไฟจากโคมระย้าสลัวๆ สะท้อนกับผิวโลหะในมือศรุตจนเกิดเงาพาดผ่านใบหน้าของพวกเราสองคน “ความยุติธรรมไม่ได้มีรสชาติหวานหอมหรอกนะครับศรุต มันมักจะขมปร่าและอาบไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเสมอ สำหรับคนอย่าง ‘หน้ากากเงิน’ ผมว่ามันไม่ใช่การทวงคืน... แต่มันคือการแก้แค้นด้วยศรัทธาที่บิดเบี้ยว” ศรุตแค่นหัวเราะในลำคอ “ศรัทธาเหรอครับ? คนที่สังหารเหยื่ออย่างโหดเหี้ยมในห้องที่ไม่มีใครเข้าออกได้เนี่ยนะเรียกมันว่าศรัทธา?” “สำหรับเขา กฎหมายที่พวกเรายึดถือมันก็แค่กระดาษที่ฉีกขาดได้ง่ายๆ” ผมเดินไปหยุดหน้ากระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง รอยร้าวบนพื้นผิวของมันสะท้อนภาพใบหน้าของผมที่ดูเหนื่อยล้า “เขากำลังเล่นเกมกับความจริงครับศรุต ทุกคดีที่ผ่านมารวมถึงคดีห้องปิดตายนี้ มันไม่ใช่แค่การฆ่า แต่มันคือการจัดวางองค์ประกอบให้เหมือนกับ ‘กรรม’ ที่เหยื่อเคยกระทำไว้ในอดีต” “คุณกำลังจะบอกว่า...” ศรุตหันมาหาผม แววตาของเขาฉายความกังวลชัดเจน “คนที่ตายในห้องนี้ ไม่ใช่แค่ผู้โชคร้าย แต่เขาคือ ‘ผู้ชดใช้’?” “ใช่ครับ” ผมหยิบถุงมือยางขึ้นมาสวมก่อนจะแตะไปที่กรอบกระจก “ถ้าเรามองย้อนกลับไปถึงคดีของคนรักผม... คดีที่ทำให้ผมพ่ายแพ้จนสูญเสียความมั่นใจไปตลอดกาล วิธีการที่หน้ากากเงินใช้มันมีรูปแบบที่ซ้อนทับกันอยู่ สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่แค่ชีวิตคน แต่คือการพิสูจน์ให้เห็นว่า ‘นักสืบที่เก่งที่สุด’ ก็ไม่อาจหยุดยั้งความจริงที่ดำมืดได้” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องปิดตายนี้อีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวจากรอยแยกของหน้าต่างที่ไม่มีทางเปิดได้จากข้างใน บรรยากาศกดดันราวกับผนังห้องกำลังขยับบีบตัวเข้ามา ผมเดินไปที่โต๊ะทำงานของเหยื่อ เปิดลิ้นชักที่ถูกล็อคไว้ออกด้วยกุญแจผีที่ผมเตรียมมา ภายในนั้นมีบันทึกเล่มหนึ่งวางอยู่ ผมเปิดผ่านหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยตัวเลขและรายชื่อบริษัทมหาชน ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าสุดท้าย มันไม่มีตัวอักษรเขียนอยู่ มีเพียงรูปถ่ายใบหนึ่งที่ขอบกระดาษเริ่มเหลืองกรอบ เป็นภาพกลุ่มคนห้าคนยืนเรียงแถวหน้าสถานีตำรวจเมื่อสิบปีก่อน หนึ่งในนั้นคือคนที่ตายอยู่ในห้องนี้ และอีกคน... คือคนที่ผมคุ้นเคยดีที่สุด “รินทร์ ดูนี่ครับ!” ศรุตเรียกเสียงเข้มพร้อมชี้ไปยังผนังฝั่งตรงข้ามกระจกเงา “ไอ้นี่มันไม่ใช่รอยขีดข่วนธรรมดา แต่มันคือตัวอักษร! ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้พยายามจะหนี แต่เขาพยายามจะ ‘เขียน’ อะไรบางอย่างก่อนจะสิ้นลม!” ผมรีบเดินไปที่ผนังนั้น เมื่อใช้ไฟฉายส่องทำมุมเฉียงกับรอยลึกบนวอลเปเปอร์ ผมก็แทบหยุดหายใจ รอยนั้นไม่ใช่ตัวอักษร แต่มันคือเส้นสายที่เชื่อมต่อกันเป็นแผนที่ของคดีเก่าที่ผมเคยแพ้คดีนั้น... คดีที่พรากชีวิตคนรักของผมไป หน้ากากเงินไม่ได้แค่เล่นเกม แต่มันกำลังลากผมกลับลงไปในขุมนรกที่ผมพยายามหนีมาตลอด “มันบอกว่า ‘ความยุติธรรมเริ่มต้นที่จุดจบ’...” ผมพึมพำด้วยเสียงที่สั่นพร่า หัวใจของผมเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอก เมื่อตระหนักได้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น ตั้งแต่คดีแรกจนถึงคดีนี้ คือการเตรียมการเพื่อ ‘ฉากสุดท้าย’ ที่ผมจะเป็นเหยื่อคนต่อไป “รินทร์! คุณได้ยินเสียงอะไรไหม?” ศรุตชักปืนออกมาทันที เขามองไปที่ประตูห้องที่ถูกล็อคตายสนิท เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเดินวนอยู่รอบห้อง... ทั้งที่ข้างนอกนั่นควรจะเป็นเพียงทางเดินเปล่าที่ไม่มีใครอยู่ เสียงนั้นหยุดลงที่หน้าประตู ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด เสียงที่ผมไม่อาจลืมเลือนได้ตลอดชีวิต เสียงของคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับคดีนั้นเมื่อสิบปีก่อน ประตูห้องที่ปิดตายเริ่มสั่นไหวเบาๆ พร้อมกับเสียงพูดผ่านรอยแยกที่ทำเอาผมเย็นวาบไปทั้งสันหลัง “คิดถึงผมไหม... นักสืบผู้ยึดมั่นในลอจิก?” มือของศรุตที่ถือปืนสั่นเทาขณะที่เขามองมาที่ผม “รินทร์... นั่นมันเสียงของ... เป็นไปไม่ได้” ผมขยับแว่นตาที่เริ่มเลื่อนหลุดด้วยมือที่เปียกชื้น ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับประตูที่กำลังถูกเปิดออกอย่างช้าๆ โดยไม่มีร่องรอยของการงัดแงะ และคนที่ก้าวเข้ามาในเงามืดนั้น คือเงาที่ผมหวาดกลัวที่สุดในชีวิต ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาเคียงบ่าเคียงไหล่มากับผมจนถึงบทนี้นะครับ