ความลับของตระกูล

“อย่าได้พยายามหาความบริสุทธิ์จากกองเอกสารพวกนั้นเลยครับคุณรินทร์ เพราะสิ่งที่ผมถืออยู่ในมือนี้... คือกระดูกชิ้นแรกที่ตระกูลรัตนโชติพยายามฝังกลบมานานกว่ายี่สิบปี” เสียงของทนายความประจำตระกูลสั่นเครือ แต่มันแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งที่ยากจะปิดมิด รินทร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โอ๊คตัวหนักในห้องสมุดมืดสลัว บรรยากาศรอบข้างถูกอบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยคว้างกลางแสงไฟสีส้มสลัว ศรุตยืนกอดอกพิงผนังอยู่ด้านหลัง ดวงตาคมกริบของอดีตตำรวจสายสืบจ้องมองเอกสารบนโต๊ะราวกับจะให้มันลุกเป็นไฟ รินทร์ไม่ได้ตอบโต้ในทันที เขาวางแก้วกาแฟเย็นเฉียบลงบนจานรอง เสียงกระทบกันของเซรามิกดังก้องกังวานในความเงียบ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปจับจ้องที่ดวงตาของทนายผู้สูงวัย “การโกงเงินกองทุนบรรเทาทุกข์ผู้ประสบภัยเมื่อปี พ.ศ. 2545 ไม่ใช่แค่เรื่องตัวเลขในบัญชี แต่มันคือชีวิตของคนนับร้อยที่ต้องล้มละลายหรือจบชีวิตลงเพราะความโลภของตระกูลคุณใช่ไหมครับ?” “ตระกูลผมไม่ใช่คนเดียวที่ทำ!” ทนายตวาดกลับ มือที่ถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลซีดสั่นเทา “มันคือกลไกการเอาตัวรอดในสังคมชั้นสูง แต่รอยร้าวที่เกิดขึ้น... มันไม่ใช่ความผิดของตระกูลเราเพียงลำพัง หากแต่เป็นเพราะคนอย่าง ‘หน้ากากเงิน’ ต่างหากที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังความเน่าเฟะนี้!” ศรุตขยับตัวเข้ามาใกล้ วางมือหนักๆ ลงบนบ่าของรินทร์เชิงเตือนสติ “คุณทนาย ความโกรธแค้นของคุณฟังดูเหมือนข้อแก้ตัวมากกว่าคำสารภาพนะครับ ช่วยกรุณาบอกเราที ว่าทำไมเอกสารชุดนี้ถึงเพิ่งถูกนำออกมาในวันที่ศพที่สามถูกพบในห้องปิดตาย?” รินทร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาเดินไปที่ชั้นวางหนังสือหลังโต๊ะทำงาน เลื่อนนิ้วผ่านสันหนังสือเก่าแก่ก่อนจะหยุดลงที่หนังสือเล่มหนึ่งที่มีร่องรอยการซ่อมแซมอย่างผิดสังเกต เขาหยิบมันออกมาแล้วเปิดออก เผยให้เห็นช่องลับภายในที่มีสมุดบัญชีเล่มเล็กซ่อนอยู่ “เพราะคนฆ่าไม่ได้ต้องการแค่ฆ่าเพื่อปิดปากเรื่องเงินครับศรุต แต่มันต้องการ ‘ชำระแค้น’ ในแบบที่ตระกูลนี้ไม่มีวันลืม” ทนายความนิ่งอึ้ง สีหน้าซีดเผือดจนแทบจะกลายเป็นสีเดียวกับผนังห้อง รินทร์เปิดสมุดบัญชีเล่มนั้นทีละหน้า ตัวเลขมหาศาลที่ถูกโยกย้ายข้ามธนาคารในต่างประเทศปรากฏชัดเจน ทุกยอดการโอนมีชื่อคนรับเป็นบริษัทนอมินีที่จดทะเบียนภายใต้ชื่อปลอม ซึ่งหากดูดีๆ แล้ว รินทร์พบความผิดปกติที่ชวนให้ขนลุก “ลายเซ็นนี้...” รินทร์พึมพำ นิ้วไล้ไปตามเส้นหมึก “มันไม่ใช่ลายเซ็นของผู้นำตระกูลในยุคนั้น แต่มันคือลายเซ็นของคนที่ตายไปแล้วตั้งแต่วันที่เกิดเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ในคฤหาสน์หลังเดิม” ศรุตขมวดคิ้วแน่น “หมายความว่ายังไงครับรินทร์? คนตายเซ็นชื่อสั่งจ่ายเงินงั้นหรือ? หรือว่าคดีฆาตกรรมทั้งหมดนี้มีจุดเริ่มต้นมาจากความตายที่ไม่มีอยู่จริงตั้งแต่แรก?” “ใช่ครับศรุต” รินทร์หันกลับมา แววตาของเขาฉายความมุ่งมั่นที่ปนเปไปกับความเจ็บปวดจากความหลัง “การโกงเงินมหาศาลนี้คือเชื้อไฟที่ทำให้นักฆ่าคนนี้เกิดขึ้น มันไม่ใช่การฆ่าเพื่อทรัพย์สิน แต่มันคือการทวงคืนความยุติธรรมในแบบที่กฎหมายทำไม่ได้” ทันใดนั้น ไฟในห้องสมุดก็กระพริบถี่ๆ ก่อนจะดับสนิทลง ความมืดมิดเข้าจู่โจมฉับพลันเหลือเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานแคบลงมาตกกระทบบนโต๊ะทำงาน รินทร์รีบคว้าไฟฉายจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมาส่องไปที่ทางเดิน แต่ทว่า... ทนายความที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขากลับหายไปราวกับอากาศธาตุ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกำยานจางๆ ที่รินทร์คุ้นเคยเป็นอย่างดีจากคดีเมื่อหลายปีก่อน “รินทร์ ระวัง!” ศรุตตะโกนเตือนพร้อมชักปืนออกมาระวังหลังให้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเดินวนเวียนอยู่บนเพดานห้องสมุด ก่อนจะมีเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่แสนคุ้นหูดังมาจากเงามืดด้านหลังชั้นหนังสือ “คุณทำได้ดีมากคุณนักสืบ แต่น่าเสียดาย... ที่คุณมัวแต่สนใจตัวเลขในสมุดบัญชี จนลืมดูไปว่าสิ่งที่ผมวางไว้ข้างๆ คุณตั้งแต่ตอนที่คุณก้าวเข้ามาในห้องนี้คืออะไร” รินทร์ก้มมองที่พื้นเท้าของตนเอง แสงไฟฉายส่องกระทบวัตถุโลหะชิ้นเล็กที่วางอยู่ใต้เก้าอี้ของเขา มันคือเข็มกลัดประจำตระกูลรัตนโชติที่เปื้อนคราบเลือดสดๆ และทันใดนั้นเอง ประตูห้องสมุดที่ควรจะถูกล็อกไว้จากด้านนอกก็ค่อยๆ แง้มออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิง เธอยืนถือปืนจ่อมาที่หัวใจของรินทร์ พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูด “ยินดีต้อนรับสู่ความจริงที่ตายไปแล้วนะครับ คุณนักสืบ” ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการสืบสวนที่ซับซ้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ