แผนซ้อนแผน

"คุณมั่นใจขนาดนั้นเชียวหรือครับ... คุณรินทร์" น้ำเสียงนั้นลอดผ่านเครื่องส่งสัญญาณวิทยุขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อ ราบเรียบ เย็นเยียบ และเจือด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่รินทร์จินตนาการภาพตามได้อย่างชัดเจน แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ยืนอยู่ต่อหน้ากันในวินาทีนี้ก็ตาม รินทร์ รัตนโชติ ไม่ได้ตอบคำถามทันที เขายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าบานกระจกเงาบานใหญ่ภายในห้องทำงานส่วนตัวของคฤหาสน์รัตนโชติ—สถานที่ซึ่งเปรียบเสมือนจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของโศกนาฏกรรมทั้งหมด เงาสะท้อนในกระจกแสดงให้เห็นใบหน้าอันเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองสำรวจรายละเอียดรอบกายอย่างละเอียดลออ ทุกองค์ประกอบถูกคำนวณไว้หมดแล้วด้วยหลักตรรกะทางวิทยาศาสตร์ที่ไม่มีวันผิดพลาด "ความมั่นใจไม่ได้มาจากความรู้สึกครับ 'หน้ากากเงิน' แต่มาจากหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ที่ผมกำไว้ในมือต่างหาก" รินทร์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นในทุกพยางค์ สายตาของเขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เข็มวินาทีสีเงินกำลังเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าราวกับต้องการทดสอบความอดทนของมนุษย์ "หลักฐานงั้นหรือ? ช่างเป็นคำที่น่าสมเพชเสียจริง..." ปลายสายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "คุณคิดว่าคุณกำลังไล่ล่าผมอยู่ แต่ความจริงแล้ว คุณต่างหาก... ที่กำลังเดินเข้าไปในกรงที่ผมถักทอขึ้นมาอย่างประณีต" ในห้องควบคุมหลักที่อยู่ห่างออกไปอีกปีกหนึ่งของคฤหาสน์ ศรุตขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา อดีตตำรวจสายสืบผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาโชกโชนกำลังจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์หลายจอที่แสดงผลสัญญาณชีพและภาพจากกล้องวงจรปิด มือหนากำเมาส์แน่นจนสั่นเทาด้วยความกังวล เขารู้ดีว่ารินทร์กำลังเล่นเกมที่มีชีวิตของตัวเองเป็นเดิมพัน "รินทร์ ถอนตัวออกมาเดี๋ยวนี้ สถานการณ์มันเริ่มไม่ชอบมาพากลแล้ว สัญญาณชีพจรของคุณเต้นเร็วเกินไป" ศรุตส่งเสียงผ่านไมโครโฟนสื่อสารภายในด้วยน้ำเสียงร้อนรน "ใจเย็นๆ ครับศรุต" รินทร์ตอบกลับผ่านช่องสัญญาณลับโดยที่สีหน้าแทบไม่เปลี่ยน "ถ้าผมถอนตอนนี้ เหยื่อใน10ปีก่อน รวมถึงคนรักของผม... ก็จะไม่ได้รับความยุติธรรม เกมนี้เราไม่ได้เล่นตามกติกาของมัน แต่เรากำลังบังคับให้มันเล่นตามเกมของเราต่างหาก" รินทร์ก้าวเท้าเดินช้าๆ ไปยังตู้โชว์ไม้สักทองที่ตั้งอยู่มุมห้อง มือเรียวยื่นไปสัมผัสกับกรอบรูปเก่าๆ ที่บรรจุภาพถ่ายใบหนึ่งไว้ ภาพของหญิงสาวผู้เป็นที่รัก ซึ่งจากโลกนี้ไปจากคดีห้องปิดตายเมื่อทศวรรษก่อน ความทรงจำอันเจ็บปวดเหล่านั้นไม่เคยจางหาย แต่มันกลับหลอมรวมกลายเป็นเชื้อเพลิงที่ขับเคลื่อนให้เขาก้าวมาถึงจุดนี้ จุดที่ความจริงและความลวงกำลังจะถูกเปิดเผยด้วยแสงสว่างแห่งปัญญา "คุณกำลังรออะไรอยู่หรือครับ? รินทร์" เสียงทุ้มต่ำผ่านวิทยุสื่อสารดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับว่าผู้พูดกำลังยืนอยู่หลังประตูห้องนี้เอง "กลัวงั้นหรือ? หรือว่ากำลังคิดหาทางแก้ตัว เมื่อคุณพบว่าความจริงที่คุณศรัทธา มันเป็นแค่เรื่องตลกที่ผมปั้นแต่งขึ้นมา?" รินทร์วางกรอบรูปลงอย่างนุ่มนวล เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับความว่างเปล่ากลางห้อง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มของนักสืบผู้มองเห็นหมากตาสุดท้ายบนกระดาน "ผมไม่ได้กลัวความจริงหรอกครับ... แต่ผมกำลังสงสัยต่างหากว่า เมื่อหน้ากากที่คุณสวมอยู่มันหลุดร่วงลงมา สีหน้าของคุณในกระจกเงา จะยังคงเย่อหยิ่งเหมือนตอนนี้อยู่หรือเปล่า" สิ้นคำพูดของรินทร์ บรรยากาศภายในห้องก็พลันเงียบงันลงทันที เสียงลมหายใจของเขากลายเป็นเสียงเดียวที่สะท้อนอยู่ในความเงียบงันนั้น ทว่า ในวินาทีต่อมา เสียงปรบมือช้าๆ และกังวานก็ดังขึ้นมาจากความมืดมิดบริเวณมุมอับของห้อง—มุมที่ไม่มีกล้องวงจรปิดตัวใดจับภาพได้! "เก่งมาก... สมกับที่เป็นยอดนักสืบผู้ไม่มีวันตาย" ร่างในชุดสูทสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาสมมติ ใบหน้าถูกปกปิดไว้ด้วยหน้ากากโลหะสีเงินวาววับสะท้อนแสงไฟสลัว มันคือบุคคลที่กฎหมายไม่เคยแตะต้อง และเป็นเงาที่ตามหลอกหลอนรินทร์มาตลอดชีวิต รินทร์หรี่ตามองผู้มาเยือนอย่างพินิจพิจารณา หัวใจเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง เขายกมือขึ้นแตะปกเสื้อเบาๆ เป็นสัญญาณลับบอกให้ศรุตเตรียมกำลังพลเข้าจู่โจมตามแผนที่วางไว้ ทว่า ทันใดนั้น หน้ากากเงินก็ยกมือขึ้นกดปุ่มบางอย่างในมือถือ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คุณคิดจริงๆ หรือครับว่า ตำรวจของคุณจะเข้ามาได้ทัน... ก่อนที่ระเบิดเวลาชุดนี้จะทำงาน?" หน้าจอมอนิเตอร์ในห้องควบคุมของศรุตดับวูบลงพร้อมกันทุกจอ เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นลั่นคฤหาสน์ และก่อนที่รินทร์จะทันได้ขยับตัว ประตูห้องทุกบานก็ถูกล็อกอัตโนมัติด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ขั้นสูงที่ถูกควบคุมจากภายนอก! [เชิงอรรถนักสืบแว่นขยาย]: ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ