การดูแลของศรุต

"คุณรินทร์! ตั้งสติหน่อยครับ!" เสียงของศรุตดังกังวานแทรกความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานแห่งนี้ แรงเขย่าที่ไหล่ไม่ได้ทำให้รินทร์หลุดออกจากภวังค์ ดวงตาของเขายังคงจ้องเขม็งไปที่บอร์ดสืบสวนเบื้องหน้า ภาพถ่ายเหยื่อที่ควรจะเป็นคนแปลกหน้า บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยใบหน้าของเขาเอง—รินทร์ รัตนโชติ ในท่าทางที่ตายสยดสยองแตกต่างกันไปในแต่ละรูป "มันไม่ใช่... มันเป็นไปไม่ได้" รินทร์พึมพำ เสียงแหบพร่า สั่นระริก "ศรุต ใครที่ไหนจะเข้ามาเปลี่ยนรูปพวกนี้ได้ในเวลาไม่กี่นาที? เราอยู่ตรงนี้ด้วยกันตลอด" ศรุตไม่ได้ตอบทันที เขาค่อยๆ ปลดมือออกจากไหล่ของรินทร์แล้วขยับเข้าไปใกล้บอร์ด สายตาคมกริบของอดีตตำรวจสายสืบกวาดมองขอบรูปแต่ละใบด้วยความละเอียดระดับมิลลิเมตร ก่อนจะยื่นมือไปแตะที่มุมรูปใบหนึ่งที่ดูจะเผยอออกมาเล็กน้อย "รอยกาวแห้งสนิทครับ" ศรุตเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น "รูปพวกนี้ไม่ได้ถูกแปะใหม่ แต่มันถูกเคลือบสติกเกอร์ทับไว้ตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก เพียงแต่มันใช้วัสดุชนิดพิเศษที่เปลี่ยนสีตามอุณหภูมิหรือแสง... ผมเกรงว่า 'หน้ากากเงิน' ต้องการให้เราเห็นสิ่งนี้ก็ต่อเมื่อไฟในห้องดับลงเท่านั้น" รินทร์สูดหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติกลับคืนมาด้วยหลักลอจิกที่เขายึดถือมาตลอดชีวิต "นั่นหมายความว่าฆาตกรเข้ามาในห้องนี้ก่อนที่ผมจะเริ่มประชุมกับคุณเสียอีก... มันรู้ตำแหน่งการวางรูป ทุกอย่างถูกคำนวณไว้หมดแล้ว" ศรุตหันกลับมามองเพื่อนร่วมงานที่กำลังสั่นเทา เขารู้ดีว่ารินทร์ไม่ใช่คนที่กลัวตาย แต่สิ่งที่รินทร์กลัวคือ 'ความพ่ายแพ้ต่อปริศนาที่เหนือความคาดหมาย' ศรุตเดินไปที่ตู้เก็บของ หยิบแก้วน้ำใบหนึ่งแล้วรินน้ำสะอาดส่งให้ "ดื่มน้ำก่อนนะครับคุณรินทร์ จิตวิทยาของฆาตกรประเภทนี้คือการทำให้เหยื่อรู้สึกว่า 'ไม่มีพื้นที่ปลอดภัย' ยิ่งคุณสติแตก เขายิ่งสนุก" ศรุตกล่าวพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับหยาดเหงื่อบนหน้าผากของรินทร์อย่างแผ่วเบาเหมือนพี่ชายดูแลน้องชาย รินทร์รับแก้วน้ำมามือสั่นเล็กน้อย ก่อนจะกระดกเข้าปากจนหมด "ขอบคุณครับศรุต แต่ถ้ามันทำได้ถึงขนาดนี้ แล้วความปลอดภัยของเรายังมีอยู่จริงหรือ? บ้านหลังนี้ ประตูทุกบานผมเป็นคนล็อคด้วยตัวเอง ระบบเซ็นเซอร์แจ้งเตือนไม่มีเสียงสักนิด" "บางทีสิ่งที่ฆาตกรเล่นงาน ไม่ใช่แค่บ้านของคุณรินทร์ครับ แต่มันคือประสาทสัมผัสของคุณ" ศรุตเดินไปดึงม่านปิดหน้าต่างให้สนิท ก่อนจะหันมาปิดไฟดวงใหญ่ เหลือเพียงโคมไฟตั้งโต๊ะแสงสีส้มสลัว "เราต้องวิเคราะห์ด้วยความเยือกเย็น ผมจะดูแลที่นี่เอง คุณไปพักในห้องนอนสักครู่ ผมจะนั่งเฝ้าหน้าประตูให้" "คุณก็ตกเป็นเป้าหมายนะศรุต" รินทร์ท้วง "ผมเตรียมใจไว้นานแล้วครับ ตั้งแต่วันที่ผมตัดสินใจมาทำงานกับคุณ" ศรุตกดไหล่รินทร์ให้นั่งลงบนเก้าอี้โซฟา "ความหวาดระแวงคืออาวุธที่อันตรายที่สุด หากคุณหวาดกลัว คุณจะเริ่มสร้างหลักฐานเท็จขึ้นมาในหัวตัวเอง แล้วเมื่อนั้น... หน้ากากเงินจะชนะทันที" รินทร์หลับตาลง พยายามระงับความสับสนที่กำลังตีรวน ความเงียบในห้องเริ่มกลับมาน่าอึดอัดอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนและเสียงฝนที่เริ่มตกกระทบหลังคาด้านนอก ความเงียบนั้นช่างเปราะบาง ราวกับว่ามีดปลายแหลมกำลังจ่ออยู่ที่ลำคอของพวกเขาทั้งคู่ ผ่านไปนับชั่วโมง รินทร์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาเห็นศรุตยังคงนั่งนิ่งอยู่ในมุมมืดของห้อง สายตาทอดมองไปที่บอร์ดสืบสวนด้วยท่าทางที่อ่านไม่ออก รินทร์สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง... ที่มุมหนึ่งของบอร์ด มีเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ตกอยู่ มันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของรูปภาพ แต่มันเหมือนกระดาษโน้ตที่ถูกฉีกออกมา รินทร์ลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ เดินเข้าไปใกล้บอร์ดนั้นโดยไม่ให้ศรุตเห็น เขาเอื้อมมือไปหยิบเศษกระดาษนั้นขึ้นมา ลายมือที่เขียนอยู่บนนั้นมีเพียงประโยคสั้นๆ ว่า: *'ในกระจกไม่ได้มีแค่เงาของแก แต่มีเงาของคนที่แกไว้ใจที่สุดด้วย'* หัวใจของรินทร์กระตุกวูบ เขาค่อยๆ หันไปมองที่กระจกเงาบานใหญ่ข้างฝาผนัง กระจกเงาสะท้อนภาพในห้องอย่างชัดเจน เขามองเห็นตัวเองที่ยืนอยู่ และมองเห็นศรุตที่นั่งอยู่บนเก้าอี้... แต่เดี๋ยวก่อน ในกระจกเงา... ศรุตไม่ได้กำลังนั่งเฝ้าหน้าบอร์ดสืบสวน ศรุตในกระจกกำลังยืนอยู่ข้างหลังเขา พร้อมกับปลายมีดสีเงินที่ชูขึ้นเหนือหัวรินทร์! รินทร์ตัวแข็งทื่อ เขาไม่กล้าหันกลับไป แต่เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู "คุณรินทร์ครับ... ผมบอกแล้วใช่ไหมครับว่า 'ความหวาดระแวง' จะทำให้คุณมองเห็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง" ศรุตคนเดิมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หันมามองเขาด้วยรอยยิ้มที่เย็นเยียบเกินกว่าที่รินทร์จะจินตนาการได้ "แต่ที่น่าแปลกคือ... ทำไมในกระจกถึงสะท้อนภาพที่ใจคุณต้องการให้เป็นล่ะครับ?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการไขคดีไปพร้อมกับผมนะครับครับ