การเจรจาต่อรอง

"เลิกเล่นบทบาทตัวตลกที่ถูกขีดเขียนโดยฆาตกรเสียที ศรุต" เสียงของรินทร์ราบเรียบ หากแต่มันสั่นประสาทคนฟังได้มากกว่าการตะโกน ผมจ้องมองไปยังชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า—ศรุต คู่หูที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาแรมปี บัดนี้ใบหน้าของเขาเรียบเฉยเสียจนน่าขนลุก แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนเหนือเพดานห้องโถงเก่าแก่กะพริบถี่ๆ ราวกับจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะของผม ศรุตไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบไปมองยังความมืดมิดชั้นบนสุดของคฤหาสน์ ที่ซึ่งเสียงฝีเท้าเบาหวิวคล้ายเสียงลากของหนักดังแว่วลงมาเป็นระยะ "คุณกำลังพยายามจะบอกอะไรผม รินทร์?" ศรุตแค่นยิ้ม "ว่าเงาที่อยู่ข้างบนนั่นคือตัวจริงงั้นหรือ? แล้วผมล่ะ... ผมเป็นใครในสายตาคุณ? ตัวสำรอง? หรือแค่ตัวหมากที่ถูกวางไว้เพื่อให้คุณตัดสินใจพลาดเป็นครั้งที่สอง?" ผมกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดช่วยดึงสติให้คงอยู่กับความเป็นจริง มากกว่าจะปล่อยให้จิตใต้สำนึกที่แตกสลายดึงลงไปสู่ความมืด คดีเมื่อห้าปีก่อนที่ทำให้นันท์ต้องจากไป... ความผิดพลาดที่ผมเคยประเมินตัวฆาตกรต่ำเกินไปจนนำมาสู่โศกนาฏกรรม มันคือแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย แต่วันนี้ ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก "ศรุต ฟังผมนะ" ผมก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วทำให้ผมเห็นร่องรอยความอ่อนล้าในดวงตาคู่นั้น "ไม่ว่าข้างบนนั่นจะเป็นใคร ไม่ว่าจะเป็น 'หน้ากากเงิน' ตัวจริง หรือแค่กลลวงที่สร้างขึ้นมาเพื่อปั่นหัวเรา สิ่งเดียวที่ผมรู้คือ หากเราแยกกันตอนนี้ เราตายทั้งคู่" "นั่นไม่ใช่การเจรจา แต่เป็นการขู่" ศรุตตอบทันควัน "นั่นคือความจริง" ผมสวนกลับทันที "ลองมองดูรอบๆ สิครับ คฤหาสน์หลังนี้ถูกออกแบบมาเหมือนเขาวงกต ทุกกระจก ทุกเงาที่คุณเห็น มันไม่ได้ถูกวางไว้เพื่อตกแต่ง แต่มันถูกวางไว้เพื่อ 'บิดเบือน' หากเราไม่ร่วมมือกัน คุณก็จะกลายเป็นเหยื่อรายต่อไป... และผมเองก็คงหนีไม่พ้น" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำที่รั่วซึมจากเพดานกระทบพื้นกระเบื้อง เสียงนั้นดังชัดเจนราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่จุดจบ ศรุตหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันมาสบตาผม "รินทร์... ถ้าคนบนนั้นคือตัวจริง แล้วผมเป็นเพียงเงาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อหลอกคุณล่ะ?" น้ำเสียงของศรุตเปลี่ยนไป มันอ่อนลงและแฝงด้วยความโศกเศร้าอย่างประหลาด "คุณจะเลือกยิงผม เพื่อกำจัด 'ตัวปลอม' หรือจะเลือกตามผมไปหา 'ตัวจริง' ที่คุณก็ไม่มั่นใจว่ามีอยู่จริงหรือไม่?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลงบนความเชื่อมั่นของผม ลอจิกที่ผมยึดถือมาตลอดชีวิตกำลังสั่นคลอน ผมมองเห็นรอยยิ้มจางๆ ของ 'หน้ากากเงิน' ซ้อนทับอยู่บนใบหน้าของเพื่อนรัก... หรือนี่คือแผนการที่เขาวางไว้ตั้งแต่วันแรก? แผนการที่ทำให้ผมต้องระแวงแม้กระทั่งเงาของตัวเอง "ผมเลือกที่จะไม่ยิง" ผมตัดสินใจตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "แต่ผมเลือกที่จะให้คุณเป็นคนพิสูจน์" ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบกุญแจมือเหล็กกล้าออกมา แล้วโยนไปที่เท้าของศรุต เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นในความเงียบ "ถ้าคุณไม่ใช่เงาที่ฆาตกรส่งมา ก็จงพิสูจน์ด้วยการร่วมมือกับผม ไปกับผม เราจะขึ้นไปข้างบนด้วยกัน ถ้ามีใครสักคนต้องตายในห้องปิดตายนั้น ผมขอให้มันเป็นผม ไม่ใช่คุณ" ศรุตก้มมองกุญแจมือที่พื้น เขานิ่งงันไปนานจนผมเริ่มหวั่นใจ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้มลงหยิบมันขึ้นมา แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ความแค้น ไม่ใช่ความเศร้า แต่มันคือประกายความเย็นเยียบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "คุณพลาดแล้ว รินทร์..." ศรุตกระซิบ เขาสวมกุญแจมือนั้นเข้าที่ข้อมือของตัวเองข้างหนึ่ง แล้วคว้าข้อมือผมไปสวมอีกข้างอย่างรวดเร็วและแม่นยำจนผมตั้งตัวไม่ติด เสียง 'แกร๊ก' ของตัวล็อกดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกเย็นเฉียบที่ข้อมือ "ทำไม..." ผมอุทานออกมา ศรุตดึงแขนผมให้เดินตามเขาไปทางบันไดเวียนไม้ที่มืดมิด เขากระซิบข้างหูผม เสียงนั้นเย็นเยือกราวกับน้ำแข็ง "ผมไม่ได้บอกว่าผมไม่ใช่เงา... และผมก็ไม่ได้บอกว่า 'หน้ากากเงิน' อยู่ข้างบนนั่น" ทันใดนั้น แสงไฟทั้งคฤหาสน์ก็ดับวูบลงพร้อมกัน บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนจากความเงียบงันเป็นเสียงกรีดร้องแหลมสูงที่ดังมาจากห้องกระจกด้านหลังของเรา ประตูห้องนั้นถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่โชยมาปะทะจมูกอย่างรุนแรง ในความมืดสนิท ผมเห็นร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงกลางห้องกระจก ร่างนั้นสวมหน้ากากเงินสะท้อนแสงจันทร์รำไรที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา และในมือของมัน... คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ผมพยายามตามหามาตลอด—นาฬิกาพกของนันท์ที่ควรจะถูกทำลายไปเมื่อห้าปีก่อน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในคดีที่ซับซ้อนนี้ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ