ทางเลือกที่ไม่ควรมีอยู่จริง

"ถ้าฉันเลือกข้อสาม... ล่ะคะ?" ฉันเอ่ยถามออกไปท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานประธานนักเรียนจนแทบหายใจไม่ออก รินยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ ดวงตาคู่คมดุจน้ำแข็งคู่นั้นจ้องมองทะลุเข้ามาในม่านตาของฉัน ราวกับต้องการชำแหละความนึกคิดที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่ดูแสนธรรมดา รินไม่ได้ตอบในทันที เธอเพียงแต่ประสานนิ้วเรียวสวยเข้าด้วยกัน แสงไฟจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนบนแว่นตาของเธอจนมองไม่เห็นแววตาที่แท้จริง "โลกนี้ไม่มีข้อสามสำหรับตัวสำรองหรอกนะ เซน" เสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา แต่กลับแฝงไปด้วยความปรารถนาบางอย่างที่ฉันเองก็ยังอ่านไม่ออก "มีแค่ยอมถูกกำจัดทิ้ง หรือยอมเป็นเครื่องมือให้ฉันใช้... เลือกเอา" ฉันขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความโง่เขลา แต่มาจากความมั่นใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้สกิล 'บั๊กพยากรณ์' ที่กำลังทำงานอย่างบ้าคลั่งในหัวสมองของฉัน ในสายตาของคนอื่น นี่คือการสอบวิชาพื้นฐานเพื่อจัดลำดับคลาสของสถาบัน AI แห่งอนาคต—ข้อสอบที่เป็นไปไม่ได้สำหรับคนอย่างฉัน แต่ในสายตาของฉัน มันคือตารางรหัสที่มีรอยโหว่เต็มไปหมด *ติ๊ง!* หน้าต่างระบบสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าฉันเพียงคนเดียว ตัวเลขและรหัสอัลกอริทึมวิ่งผ่านตาด้วยความเร็วสูง ฉันไม่ต้องอ่านโจทย์ที่อาจารย์บรรจงเขียนขึ้นมาด้วยซ้ำ สิ่งที่ฉันเห็นคือ 'ค่าความผิดพลาด' ของระบบรักษาความปลอดภัยที่เชื่อมต่อกับข้อสอบชุดนี้ "งั้นฉันจะสร้างข้อสามขึ้นมาเองค่ะ" ฉันหยิบปากกาสไตลัสขึ้นมา ไม่ได้ตั้งใจจะฝนคำตอบลงในกระดาษดิจิทัล แต่ฉันกำลังเขียน 'โค้ดคำสั่ง' ลงไปในช่องว่างของระบบที่ฉันตรวจพบ รินขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอคงสังเกตเห็นแล้วว่าพฤติกรรมของฉันมันผิดปกติ ปลายนิ้วของเธอแตะลงบนคีย์บอร์ดเสมือนอย่างรวดเร็ว "เซน เธอคิดจะทำอะไร? อย่าหาว่าฉันไม่เตือน... ระบบตรวจสอบคะแนนของที่นี่ไม่ได้มีไว้ให้เธอเล่นสนุก" "ไม่ได้เล่นสนุกหรอกค่ะ" ฉันตอบเสียงแผ่ว ขณะที่ปลายนิ้วสุดท้ายกดลงบนอากาศด้วยจังหวะที่แม่นยำ "แค่กำลังแก้บั๊กที่ทำให้นักเรียนที่มีศักยภาพต้องติดอยู่ในกรอบที่น่าเบื่อนี้มานานเกินไป" ทันทีที่ฉันปล่อยมือ พลังงานสีทองจางๆ วูบไหวผ่านอากาศ ข้อสอบที่เคยเป็นภาพโฮโลแกรมสั่นสะท้าน เสียงระบบแจ้งเตือนดังระงมไปทั่วห้องโถงสอบ บรรดานักเรียนหัวกะทิที่นั่งอยู่รอบข้างต่างหันมามองด้วยความตื่นตระหนก คะแนนของฉันพุ่งพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว—จากศูนย์—ไปถึงสิบ, ห้าสิบ, หนึ่งร้อย... และไม่หยุดแค่นั้น มันพุ่งทะลุขีดจำกัดสูงสุดที่ระบบจะรับได้! หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องสอบอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบของความกลัว แต่มันคือความเงียบของความตะลึงงัน รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เก้าอี้ของเธอถูกผลักจนล้มลงกับพื้น เธอจ้องมองตัวเลข 'คะแนนเต็ม' ที่ส่องสว่างเหนือศีรษะของฉันด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ "นี่เธอ... ทำอะไรลงไป" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือนิดๆ ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะความตกใจที่ไม่อาจปิดบัง ฉันไม่ได้ตอบ แต่เดินตรงไปหาเธอ ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่คืบ ฉันก้มลงกระซิบข้างหูคนที่ถูกขนานนามว่าสมบูรณ์แบบที่สุดในสถาบัน "บั๊กน่ะค่ะริน... บางทีการปล่อยให้มันทำงาน ก็ดีกว่าการพยายามแก้ไขมันให้เป็นไปตามสิ่งที่คนอื่นกำหนดนะคะ" ทว่าในวินาทีที่ฉันกำลังจะได้ชัยชนะ เสียงแจ้งเตือนที่น่าขนลุกก็ดังขึ้นในหัว ไม่ใช่เสียงของระบบสอบปกติ แต่มันเป็นเสียงโทนต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ [แจ้งเตือนระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงระบบผิดปกติ—กระตุ้นโปรโตคอล 'ผู้พิทักษ์กฎ' ให้ตื่นขึ้น] หน้าจอโฮโลแกรมทั่วทั้งสถาบันดับมืดสนิท ก่อนที่แสงสีม่วงประหลาดจะส่องสว่างขึ้นกลางโถงสอบพร้อมกับร่างของใครบางคนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวออกมาในตอนนี้ รินหน้าซีดเผือด เธอหันมามองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน "เซน... รีบหนีไป! เขามาแล้ว... 'ตัวจริง' ของระบบคนนั้น... เขาไม่ปล่อยเธอไว้แน่!" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเซนและรินในก้าวย่างที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!