กองเพลิงมอดไหม้กับชีวิตใหม่ในยุค 80

กลิ่นเหม็นหืนของน้ำมันก๊าดและคราบเขม่าสีดำที่ติดตรึงอยู่บนฝาผนังปูนเก่าๆ คือสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของแพทย์หญิงรินลดาให้ตื่นขึ้น ความเจ็บแปลบราวน์กับถูกเหล็กเผาไฟทาบลงบนแผ่นหลังแล่นริ้วขึ้นมาถึงก้านสมอง เสียงตบโต๊ะดัง *ปัง!* สะท้อนก้องในห้องสี่เหลี่ยมคับแคบ ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงของหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งที่แผดเสียงกรีดร้องจนแก้วหูแทบแตก "เฉินซูหลาน! แกมันตัวกาลกิณี! แต่งเข้ามาได้ไม่ถึงปีก็ผลาญเงินบ้านทหารจนแทบไม่เหลือหลอ แถมยังทำตัวสำส่อนจนพี่จวินเฉิงต้องอับอายขายขี้หน้าชาวบ้านเขา!" รินลดาหรี่ตาลงปรับโฟกัส ความทรงจำอันกระจัดกระจายหลั่งไหลเข้ามาในหัวดั่งกระแสน้ำป่า เธอไม่ใช่รินลดา ศัลยแพทย์ทหารสาวมือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ 21 อีกต่อไปแล้ว แต่เธอกำลังอยู่ในร่างของ "เฉินซูหลาน" พยาบาลชนบทวัยยี่สิบเอ็ดปีในเขตมณฑลทางเหนือ ช่วงปี ค.ศ. 1982 ยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงและการเมืองกำลังเปลี่ยนผ่าน แต่สิ่งที่โหดร้ายยิ่งกว่าความยากจน คือความอยุติธรรมที่คนพวกนี้ยัดเยียดให้เจ้าของร่างเดิม เบื้องหน้าของเธอคือ "เฉินฮุ่ยฮุ่ย" ลูกพี่ลูกน้องหน้าเนื้อใจเสือ สวมเสื้อกันหนาวสีแดงสดที่ซื้อด้วยเงินของสามเธอ แววตาคู่คมกริบแต่ซ่อนความสะใจไว้มิดกำลังจ้องมองเธอราวกับมองสุนัขข้างถนน ด้านข้างคือแม่สามีใจร้ายที่นั่งกอดอกเชิดหน้าชูตาอยู่บนเก้าอี้ไม้ รินลดากัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากแผลไหม้ที่แผ่นหลังและรอยฟกช้ำตามตัวทำให้รู้ว่า เจ้าของร่างเดิมถูกซ้อมทรมานและกดขี่ข่มเหงมามากเพียงใด ก่อนจะตัดสินใจจบชีวิตตัวเองลงด้วยการกินยาเกินขนาด แต่วิญญาณที่เข้ามาแทนที่ในตอนนี้ไม่ใช่พยาบาลสาวผู้ยอมจำนนต่อโชคชะตาอีกต่อไปแล้ว "พูดจบหรือยังครับ... อ้อ ไม่สิ พูดจบแล้วใช่ไหม?" รินลดาเปล่งเสียงแหบแห้งออกมา รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว เฉินฮุ่ยฮุ่ยชะงักไปชั่วขณะ นางไม่เคยเห็นแววตาที่เยือกเย็นและทรงพลังเช่นนี้จากซูหลานมาก่อน ปกติแล้วอีกฝ่ายจะเอาแต่ก้มหน้าร้องไห้และอ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่วันนี้... ดวงตาสูงส่งคู่นั้นกลับมองมาที่พวกนางราวกับกำลังมองดูฝูงมดปลวก "แก... แกกล้าดียังไงมาทำหน้าแบบนั้นใส่ฉัน!" เฉินฮุ่ยฮุ่ยถลึงตาใส่ "เอกสารหย่าฉบับนี้เซ็นซะ! แล้วไสหัวออกจากบ้านตระกูลลู่ไปซะดีๆ อย่าคิดว่าจะเกาะพี่จวินเฉิงกินไปจนตาย คนอย่างแกมันไร้ค่า เป็นแค่พยาบาลชนบทชั้นต่ำที่แม้แต่เข็มฉีดยายังจับไม่ตรง!" รินลดาค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะสั่นเทาจากพิษไข้ แต่กระดูกสันหลังของเธอกลับตั้งตรงสง่างามราวกับต้นสนกลางพายุ เธอมองกระดาษแผ่นบางที่ถูกโยนลงมาตรงหน้า กระดาษหย่าที่ถูกร่างขึ้นฝ่ายเดียวโดยมีลายมือของเฉินฮุ่ยฮุ่ยเป็นคนช่วยยุยงส่งเสริม ในฐานะศัลยแพทย์ฝีมือเยี่ยมและอดีตแพทย์ทหาร รินลดาวิเคราะห์สถานการณ์ด้วยสมองอันเฉียบคม ตระกูลลู่เป็นตระกูลทหารทรงอิทธิพล สามีของเธอก็คือ "ลู่จวินเฉิง" นายทหารหนุ่มผู้ทรงอำนาจแต่ถูกส่งตัวไปปฏิบัติภารกิจลับตามแนวชายแดน เจ้าของร่างเดิมแต่งเข้ามาเพราะการคลุมถุงชนและอุบายสกปรกของเฉินฮุ่ยฮุ่ยที่ต้องการแย่งชิงความโปรดปรานและทรัพย์สิน พวกมันต้องการให้เธอกลายเป็นคนวิกลจริตและหย่าร้างออกไปมือเปล่า เพื่อจะได้ยึดครองทุกอย่างแทน "ใบหย่าเหรอ?" รินลดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าแต่น่าเกรงขามจนทำให้คนในห้องถึงกับขนลุกซู่ เธอหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าต่อตาอย่างไม่แยแส เศษกระดาษโปรยปรายลงราวกับหิมะโปรยปราง "กรี๊ด! นังบ้า! แกกล้าดียังไง!" เฉินฮุ่ยฮุ่ยหวีดร้องด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว "ฉันจะบอกให้เอาบุญนะ เฉินฮุ่ยฮุ่ย" รินลดาเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว แรงกดดันจากออร่าของแพทย์ผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนแผ่ซ่านออกมาจนเฉินฮุ่ยฮุ่ยต้องถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "คนอย่างเฉินซูหลานคนเดิมได้ตายไปในกองเพลิงแห่งความโง่เขลาเมื่อคืนนี้แล้ว... แต่คนที่จะอยู่ต่อจากนี้ จะเป็นคนทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกแกเคยปล้นไป!" "แก... แกมันอีนอกรีต!" แม่สามีตบโต๊ะลุกขึ้นชี้หน้าด่าทอ "ยัยตัวซวย ลูกชายฉันไปปฏิบัติภารกิจเพื่อชาติ แต่แกกลับสร้างความอับอาย ขายหน้าไปทั่วค่ายทหาร! ถ้าแกไม่เซ็น วันนี้ฉันจะตีแกให้ตายคามือ!" เงื้อมมือเหี่ยวย่นของแม่สามีพุ่งเข้ามาหมายจะตบหน้าเธอฉาดใหญ่ แต่รินลดากลับว่องไวกว่า เธอบิดข้อมือของหญิงแก่ด้วยเทคนิคการล็อกข้อต่ออย่างแม่นยำและรวดเร็ว จนแม่สามีร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ย! มือฉัน! นังสารเลว ปล่อยนะ! หลานชายฉันช่วยด้วย!" รินลดาผลักร่างของแม่สามีออกไปอย่างไม่ใยดี เธอปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ก่อนจะกวาดสายตาดุจคมมีดมองคนทั้งสองที่หวาดกลัวจนตัวสั่น "จำใส่กะโหลกไว้ให้ดี ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ใครก็ตามที่กล้าหาเรื่องฉัน คนๆ นั้นจะต้องจ่ายคืนด้วยต้นทุนที่แพงมหาศาล และจำไว้... ฉันนี่แหละที่จะทำให้พวกแกต้องคุกเข่าขอร้องอ้อนวอนฉันทีหลัง!" บรรยากาศภายในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจด้วยความโกรธของคนทั้งคู่ ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านนอกบ้าน เสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นดินก้าวเข้ามาใกล้ประตูกลางบ้านทีละก้าว ทีละก้าว... ประตูไม้เก่าถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ลมหนาวพัดกรรโชกเข้ามาพร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ไหล่กว้างประดับด้วยอินทรธนูยศสูง ฝุ่นควันและกลิ่นอายของสนามรบติดตัวมาจางๆ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับสลักแต่ไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสภาพความวุ่นวายภายในห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของเฉินซูหลานที่ยืนโดดเด่นอยู่กลางวงล้อม ลู่จวินเฉิงกลับมาแล้ว... และเขากลับมาในเวลาที่ไม่มีใครคาดคิดแม้แต่น้อย ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมด้วยนะครับ