เข็มเงินสะท้อนแสงจันทร์

กลิ่นอายจางๆ ของไม้กฤษณาและสนิมเหล็ก คือสิ่งเดียวที่ชัดเจนที่สุดในความมืดมิดเบื้องหลังกำแพงสูงตระหง่านของจวนฉินอ๋อง ถังจิ่นเซ่อซ่อนกายอยู่ใต้ชายคาเรือนปีกตะวันตก อาภรณ์สีดำสนิทกลมกลืนไปกับรัตติกาลอย่างไร้รอยต่อ นางมิได้หายใจแรงแม้แต่น้อย ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวถูกควบคุมด้วยระเบียบวินัยอันเข้มงวดของสำนักเงาสวรรค์ ปลายเรียวลิ้นสัมผัสได้ถึงรสฝาดเฝื่อนของยาเม็ดสลายลมปราณที่นางกลืนลงไปเมื่อหนึ่งเค่อก่อน เพื่ออำพรางไอสังหารและชีพจรให้เสมือนคนธรรมดา ภารกิจแรกในฐานะ 'สาวใช้ห้องเครื่อง' ที่ถูกส่งเข้ามาแทนที่คนเก่าผู้เคราะห์ร้าย ไม่ใช่การลอบปลิดชีพอย่างที่นางคุ้นเคย แต่เป็นการ 'แทรกซึม' เพื่อหาบัญชีลับการค้าอาวุธเถื่อนที่เชื่อมโยงกับขุนนางกราบทูลเบื้องสูง "เจ้าค่ะ... ทางฝั่งเรือนใหญ่แจ้งมาว่า คืนนี้ท่านอ๋องจะเสด็จกลับจากการตรวจกองกำลังเร็วกว่ากำหนด ให้เตรียมน้ำชาต้มจากใบชาหลงจิ่งปีเก่าไว้ให้พร้อม อย่าให้ขาดตกบกพร่องเด็ดขาด" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากหลังบานประตูไม้แกะสลักลายดอกโบตั๋น ถังจิ่นเซ่อหรี่ตาลงเล็กน้อย ปรับสีหน้าให้ราบเรียบ ไหล่ที่เคยเกร็งเครียดผ่อนลงครึ่งส่วน นางก้าวออกจากเงาไม้อย่างเงียบเชียบ ราวกับภูตผีที่ลอยล่อง ปรับลมหายใจให้สอดคล้องกับจังหวะของสาวใช้คนอื่นที่กำลังเดินถือถาดสำรับผ่านไปมา ภายในเรือนโถงใหญ่ แสงจากโคมกระดาษทาน้ำมันส่องสว่างนวลตา กลิ่นหอมเย้ายวนของกำยานราคาแพงลอยอวลอยู่ในบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของนักฆ่าสาวกระตุกวูบมิใช่ความโอ่อ่าของสถานที่ หากแต่เป็นเงาร่างสูงโปร่งที่นั่งสงบนิ่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือไม้พะยูงตัวใหญ่ ฉินอ๋องหลี่เฟย... บุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็น 'พยัคฆ์ไร้ใจ' แห่งราชสำนัก พระองค์ไม่ได้ทรงฉลองพระองค์ด้วยชุดยศเต็มยศ หากแต่สวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักลายมฆาคม ทรงกำลังตวัดพู่กันเขียนตัวอักษรลงบนกระดาษซวนจื่ออย่างเชื่องช้า ทว่าทุกเส้นสายกลับเปี่ยมด้วยพลังอำนาจที่กดขี่ข่มเหงผู้คนรอบข้างให้ต้องก้มหน้าหลบสายตา ถังจิ่นเซ่อก้าวเข้าไปพร้อมถาดกระเบื้องเคลือบสีเขียวไข่กา ในมือประคองถ้วยชาอุ่นร้อน นางรักษากิริยาอาการให้สำรวมและนอบน้อมตามตำราของสาวใช้ฝึกหัดทุกประการ ดวงตาคมกริบภายใต้แพขนตางอนงามก้มมองต่ำ มิได้บังอาจเงยขึ้นสบพระพักตร์ ทว่าสัญชาตญาณเตือนภัยในกายกลับกรีดร้องเตือนว่า บุรุษเบื้องหน้านี้ไม่ได้หลับใหล... พระองค์กำลังรอคอย "วางลงแล้วก็ออกไป" น้ำทุ้มต่ำราวกับเสียงก้อนหินกระทบกันในลำธารน้ำแข็งดังขึ้นโดยที่พระองค์มิได้เงยพระพักตร์ขึ้นมอง "เพคะ ท่านอ๋อง" นางขานรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นความหวาดกลัว ถังจิ่นเซ่อค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนมุมโต๊ะอย่างระมัดระวัง นิ้วมือเรียวเนียนไม่สั่นแม้แต่น้อย ขณะที่นางกำลังจะถอยหลังกลับตามธรรมเนียม ปลายพู่กันในพระหัตถ์ของหลี่เฟยก็หยุดชะงักลงกะทันหัน "ช้าก่อน" ความเงียบงันแผ่ซ่านราวกับคมดาบที่จ่ออยู่บนลำคอ ถังจิ่นเซ่อหยุดฝีเท้าทันที หัวใจเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอแต่มั่นคง นางซ่อนมือทั้งสองข้างไว้ในแขนเสื้อ ท่องจำกฎของนักฆ่าในใจว่าความผิดพลาดเพียงนิดเดียวหมายถึงความตาย หลี่เฟยค่อยๆ วางพู่กันลง เงยพระพักตร์ขึ้นช้าๆ พระเนตรคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวทอดมองสตรีเบื้องหน้าอย่างพิจารณา พระองค์ทรงยื่นพระหัตถ์ไปหยิบถ้วยชาขึ้นมา ทว่ามิได้ทรงจิบ พระองค์กลับหมุนถ้วยชาใน,วงพักตร์ช้าๆ ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "สาวใช้ห้องเครื่องคนใหม่... เหตุใดจึงมีกลิ่นอายของโลหิตจางๆ ติดอยู่ที่ปลายผมของเจ้าเล่า?" ถังจิ่นเซ่อมิได้สะทกสะท้าน นางเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรดูล้ำลึกคู่นั้นเป็นครั้งแรก แววตาของนางนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึกไร้ก้นบึง ไร้ความตื่นตระหนก ไร้การแก้ตัว ก่อนที่นางจะได้เอ่ยคำใดแก้ต่าง ปราสาทราชวังทั้งหลังก็พลันสั่นสะเทือนด้วยเสียงกลองศึกยามวิกาล และเสียงฝีเท้าขององครักษ์นับร้อยที่วิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบเรือนปีกตะวันตกเอาไว้จนมิดชิด พร้อมกับเสียงรายงานจากขันทีหน้าประตูที่ตะโกนเข้ามาด้วยความตระหนก "ทูลท่านอ๋อง! มีพระราชโองการด่วนจากท้องพระโรง... ตรวจพบสมุนไพรพิษ 'หมื่นปีไร้เงา' ในห้องพระบรรทม และผู้ต้องสงสัยคนสำคัญ... กำลังยืนอยู่เบื้องพระพักตร์พระองค์ในเวลานี้พ่ะย่ะค่ะ!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางอันลึกลับนี้ด้วยกันนะคะ