ยื่นข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

เสียงหัวเราะคิกคักของกลุ่มสาวคณะบริหารที่เบียดเสียดอยู่แถวหลังสุดของห้องประชุมชมรมหุ่นยนต์ไม่ได้เข้าโสตประสาทของรินรดาเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อตอนนี้... เป้าสายตาของเธอถูกตรึงไว้กับร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวกรรมสีเข้มที่กำลังยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินเหตุ "ดูท่าทาง... แขกที่ไม่ได้รับเชิญของเธอจะมาขัดจังหวะความสนุกของเราซะแล้วสิ รินรดา" ประโยคทุ้มต่ำที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปของอาคิน มันช่างชวนให้รู้สึกหมั่นไส้จนเธออยากจะยกส้นสูงปักลงบนรองเท้าผ้าใบสีขาวของเขาเสียจริง รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองเลยผ่านไหล่กว้างของพ่อหนุ่มวิศวะหน้านิ่งไปนิดเดียว ก็พบกับร่างหนาของ 'ธันวา' รุ่นพี่ปีสามดีกรีรองประธานสภาวะนักศึกษาที่กำลังสาวเท้าเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมปลาวดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเอกสารในมือของเธอสลับกับหน้าจอแท็บเล็ตที่เปิดคลิปลับเหตุการณ์ชุลมุนเมื่อวานซืนค้างไว้ "ริน! เธอมาทำอะไรในรังหมาป่าพวกนี้เนี่ย" ธันวาเอ่ยทักเสียงดังโดยไม่รักษามารยาทของการเป็นแขกผู้มาเยือน แถมยังเอื้อมมือมาหมายจะคว้าข้อมือเรียวบางของเธอให้ถอยห่างจากอาคิน แต่มีหรือที่คนอย่างรินรดาจะยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้ใครลากจูงง่ายๆ เธอก้าวเท้าถอยหลังหลบสัมผัสของธันวานิดหน่อยอย่างแนบเนียน ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วส่งยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันให้รุ่นพี่หนุ่ม "อ้าว, พี่ธันวา... มาทำอะไรที่นี่คะเนี่ย หรือว่าแวะมาตรวจงานชมรมหุ่นยนต์ในฐานะรุ่นพี่ผู้แสนดี... หรือว่าแวะมาสอดส่องเรื่องชาวบ้านกันแน่?" น้ำเสียงใสแจ๋วแต่เชือดเฉือนทำเอาคิ้วหนาของธันวาขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ "ฉันต่างหากที่ต้องถามเธอ รินรดา!" ธันวากัดฟันกรอด พยายามกดเสียงให้ต่ำลงเพื่อไม่ให้คนรอบข้างได้ยิน "ยายตัวแสบอย่างเธอไม่มีทางเดินเข้ามาที่นี่เฉยๆ แน่ ยิ่งมายืนอยู่ใกล้ไอ้อาคินสองต่อสองแบบนี้... เธอกำลังทำข้อตกลงลับอะไรกับมันอยู่ บอกพี่มาเดี๋ยวนี้เลยนะ" รินรดาแอบกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเบื่อหน่ายเต็มที ผู้ชายคนนี้นี่มัน... น่ารำคาญไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ ชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของทั้งที่เธอไม่เคยเปิดไฟเขียวให้แม้แต่ดวงเดียว ต่างจากใครอีกคนที่ยืนเงียบๆ อยู่ข้างๆ เธอตอนนี้... แม้จะปากร้ายและเย็นชาเป็นน้ำแข็งไس แต่สายตาคมกริบคู่นั้นกลับนิ่งสงบราวกับกำลังนั่งดูละครสัตว์ฉากหนึ่งด้วยความขบขัน อาคินไม่ได้ช่วยแก้ต่างให้เธอแต่อย่างใด แถมยังยกมือขึ้นกอดอกแน่นกว่าเดิม พร้อมกับเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นเชิงท้าทาย ส่งสัญญาณประหนึ่งว่า *'ไหนล่ะ... คนที่บอกว่าจะจัดการเอง จัดการให้ดูหน่อยสิยัยอินฟลูฯ ปากเก่ง'* ไอ้ผู้ชายเจ้าเล่ห์! รินรดาแอบสบถด่าเขาในใจสามร้อยรอบ แต่ภายนอกเธอกลับระบายยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม หันกลับไปประจันหน้ากับธันวาด้วยท่าทีที่มั่นอกมั่นใจเกินร้อย "ถ้าพี่ธันวาอยากรู้ขนาดนั้น... งั้นรินก็จะไม่ปิดบังแล้วกันนะคะ" รินรดาจงใจขยับกายเข้าไปใกล้ร่างสูงของอาคินอีกนิด จนไหล่มนเฉียดผ่านเนื้อผ้าช็อปหนาของฝ่ายชาย ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอาคินทำเอาหัวใจเธอสะดุดไปจังหวะหนึ่งอย่างไม่น่าให้อภัย แต่เธอก็รีบดึงสติกลับมาแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว "รินกับอาคิน... เอ๊ย ประธานอาคิน... กำลังคุยเรื่องโปรเจกต์ใหญ่ที่จะทำให้ชมรมนี้กลับมาปังปุริเย่ในโลกโซเชียลต่างหากล่ะคะ" ธันวาชะงัก สีหน้าตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "โปรเจกต์อะไร? เธอกำลังเล่นตลกอะไรอยู่ริน? คลิปหลุดเธอกับมันเมื่อวานยังว่อนเน็ตอยู่เลยนะ!" "นั่นแหละค่ะคือประเด็น" รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้มินนี่เพื่อนสนิทของเธอที่ยืนอยู่ไกลออกไปถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความเสียว "ในเมื่อคลิปมันหลุดไปแล้ว และคนก็เข้าใจผิดกันไปใหญ่โตว่ารินกับอาคิน... เอ่อ... มีซัมติมอะไรกัน รินก็เลยคิดว่า ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว สู้เราเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสซะเลยไม่ดีกว่าเหรอคะ? รินจะช่วยเป็นพรีเซนต์เตอร์และอินฟลูเอนเซอร์โปรโมทงานนิทรรศการหุ่นยนต์ของชมรมวิศวะให้ฟรีๆ สามเดือนเต็ม! แลกกับการที่... ประธานอาคินจะต้องลบคลิปต้นฉบับทั้งหมดทิ้งต่อหน้าต่อตา และห้ามเอาเรื่องนี้ไปพูดที่ไหนอีกเด็ดขาด!" ความเงียบกริบปกคลุมไปทั่วห้องประชุมชมรมชั่วขณะ แม้แต่กลุ่มเพื่อนในชมรมของอาคินที่กำลังนั่งประกอบชิ้นส่วนหุ่นยนต์อยู่มุมห้องยังต้องวางเครื่องมือในมือลง แล้วหันมามองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ธันวาอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ "เธอ... เธอเนี่ยนะ ยอมเป็นพรีเซนต์เตอร์ให้ไอ้ชมรมบ้านี่ฟรีๆ สามเดือน? รินรดา เธอบ้าไปแล้วหรือไง ปกติงานอีเวนต์ของคณะวิศวะเธอยอดวิวหลักล้าน เธอมันเรตติ้งแพงระยับนะ ทำไมต้องเอาชื่อเสียงตัวเองมาแลกกับอีแค่คลิปงี่เง่าพวกนี้ด้วย!" "ก็เพราะว่าชื่อเสียงของรินมันแพงไงคะ..." รินรดาเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย "แพงจนไม่อยากให้ใครหน้าไหนเอามาล้อเล่นสนุกๆ หรือใช้เป็นเครื่องมือแบล็กเมล์ยังไงล่ะคะ โดยเฉพาะ... คนที่ชอบทำตัวลับๆ ล่อๆ แอบถ่ายคลิปคนอื่นลับหลังอย่างไม่มีมารยาท" ประโยคหลังเธอลากเสียงยาวพร้อมกับตวัดสายตาคมกริบมองเลยผ่านธันวาไปจ้องเขม็งที่มุมเสาห้อง ซึ่งมีร่างเงาของใครบางคนสะดุ้งสุดตัว—มินนี่ส่งสัญญาณเตือนเธอเบาๆ จากด้านหลัง แต่รินรดาไม่สนใจแล้ว ในเมื่อเปิดฉากบวกแล้วก็ต้องเดินหน้าให้สุด บรรยากาศในห้องคุกรุ่นขึ้นจนแทบจะได้กลิ่นความตึงเครียด ธันวากำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธจัดที่ถูกหักหน้าต่อหน้าคนนับสิบ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้มากกว่าการกัดฟันกรอดแล้วจ้องหน้าอาคินสลับกับรินรดาด้วยความอาฆาต ในขณะที่คู่กรณีอีกฝ่าย... 'อาคิน' กลับยังคงยืนนิ่งสงบ รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นจางๆ บนใบหน้าหล่อเหลานั้นช่างดูเจ้าเล่ห์และยากจะคาดเดา ดวงตาคมกราบกกราดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสของรินรดาอย่างพินิจพพิเคราะห์ ราวกับกำลังประเมินราคาของ "ข้อเสนอ" ที่เธอยื่นให้อย่างถี่ถ้วน "หึ..." เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ของอาคินดังขึ้น ทำเอาซอยขนของรินรดาลุกชันขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ร่างสูงขยับตัวเข้าใกล้เธออีกก้าว จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นไอฟ์สไตล์หนุ่มช็อปวิศวะลอยเข้าแตะจมูก จนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ อาคินก้มหน้าลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าคมคายอยู่ใกล้เธอจนน่าอันตราย "ข้อเสนอฟรีสามเดือน... ฟังดูน่าสนใจไม่น้อยเลยนะ รินรดา" อาคินกระซิบด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินกันแค่สองคน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือขมับของเธอทำเอาสติที่สะสมมาแทบกระเจิง "แต่ปัญหาคือ... ฉันเป็นคนรอบคอบ และไม่ค่อยชอบเซ็นสัญญาลอยๆ ซะด้วยสิ" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ พยายามดึงความมั่นใจกลับมาแล้วสวนกลับทันควัน "นี่ฉันไม่ได้มาขอร้องคุณนะอาคิน! นี่คือข้อเสนอที่วิน-วินทั้งสองฝ่าย คุณได้คนช่วยกู้ชื่อเสียงชมรม ส่วนฉันก็ได้ความสงบสุขคืนมา คุณจะเรื่องมากไปถึงไหนเนี่ย!" "ฉันไม่ได้เรื่องมาก..." อาคินหยุดพูดไปนิดหนึ่ง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะยกยิ้มร้ายกาจขึ้นอีกครั้ง "แต่เงื่อนไขเพิ่มเติม... ฉันเป็นคนกำหนดเอง" รินรดาใจหายวาบ "วะ... ว่ายังไงนะ? เงื่อนไขอะไรอีก!" อาคินไม่ตอบเป็นคำพูด แต่เขากลับยกสมาร์ทโฟนเครื่องหรูในมือขึ้นมา เปิดหน้าจอแกลเลอรีที่มีคลิปวิดีโอตัวปัญหาเล่นวนซ้ำอยู่ แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ใบหูของเธอจนกระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยของอินฟลูเอนเซอร์สาวกระตุกวูบ "นอกจากจะมาช่วยโปรโมทชมรมสามเดือนแล้ว... เย็นนี้เธอต้องไปทานข้าวกับฉันสองต่อสองเพื่อเคลียร์รายละเอียด 'สัญญาใจ' ฉบับนี้... ไม่อย่างนั้น... ฉันอาจจะเผลอมือลั่นอัปโหลดคลิปนี้ลงกลุ่มใหญ่ของมหาลัยตอนสี่โมงเย็นพอดิบพอดี... ว่าไงล่ะ? จะรับข้อเสนอดีๆ ของฉันดีไหม... คุณดาวมหาลัย?" รินรดากำหมัดแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ เธออยากจะกรี๊ดใส่หน้าไอ้ประธานวิศวะหน้ามึนคนนี้ให้คอแตกชะมัด! ไอ้ผู้ชายเจ้าเล่ห์ จอมฉวยโอกาส และ... และอันตรายต่อหัวใจเป็นบ้า! ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้อ้าปากด่ากราดเป็นชุด สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ในมือของอาคินที่นิ้วเรียวยาวกำลังจ่ออยู่ตรงปุ่ม 'แชร์' พร้อมนับถอยหลังในใจอย่างเงียบๆ—เวลาสี่โมงเย็นกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที รินรดาเม้มปากแน่นอย่างเจ็บใจ ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าเขาด้วยความแค้นเคืองสุดขีด แต่สุดท้ายเธอก็ต้องจำใจพ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ แล้วกระแทกเสียงตอบรับกลับไปอย่างจำยอม "ก็ได้! ฉันรับข้อเสนอของคุณ... ไอ้ประธานจอมเจ้าเล่ห์!" อาคินระเบิดเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏชัดเจนบนใบหน้าหล่อเหลาที่นานๆ ครั้งจะเผยออกมาให้ใครเห็น นิ้วเรียวรีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์เก็บเข้ากระเป๋าเสื้อช็อปทันที พร้อมกับเอ่ยประโยคชวนใจสั่นที่ทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึก "ดีมาก... งั้นเลิกเรียนแล้ว เจอกันที่ลานจอดรถตึกวิศวะนะ... *ที่รัก*" .................................................................................................... *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและร่วมวงหมั่นไส้เจ้าประธานวิศวะปากร้ายคนนี้ด้วยกันนะคะ! ตอนหน้าความฟินระดับพริกสิบเม็ดรออยู่ เตรียมทิชชกับซับเลือดกำเดากันไว้ให้ดีนะค555 รักเสมอจากเกียร์เปื้อนกาวใจค่ะ!*