ของขวัญชิ้นสำคัญ

"กระดาษแผ่นนี้... มันแปลว่าอะไรคะกวินทร์" เสียงของรินรดาสั่นพร่า แผ่นกระดาษยับยู่ยี่ในมือของเธอไม่ใช่แค่หลักฐานทางเอกสาร แต่มันคือจดหมายลาตายของความเชื่อใจที่เธอเคยมีต่อครอบครัวของเขา ชื่อของมารดากวินทร์ที่ปรากฏอยู่ใต้ลายเซ็นของพ่อเธอในเอกสารโอนหุ้นฉบับนั้น มันกรีดลึกลงไปในใจจนเจ็บจี๊ด กวินทร์นิ่งค้างไปในความมืดของห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟโต๊ะเขียนแบบสาดกระทบใบหน้าที่มักจะดูหยิ่งผยองของเขาให้ดูหมองหม่นลงไปถนัดตา เขาไม่ได้ปฏิเสธ ไม่ได้แก้ตัว แต่นัยน์ตาคมกริบที่เคยสั่นไหวด้วยความรักกลับไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ลึกสุดใจ "ริน... ฟังผมนะ" เขาขยับตัวจะเข้าไปใกล้ แต่รินรดากลับก้าวถอยหลังราวกับกลัวว่าไออุ่นจากเขาจะแผดเผาให้เธอแหลกสลาย "ฉันควรจะฟังอะไรคะ? ฟังว่าแม่ของคนที่ฉันรัก คือคนที่ผลักให้พ่อของฉันต้องจบชีวิตลงด้วยความอัปยศงั้นเหรอ?" เธอเค้นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการสะอื้น "ที่ผ่านมาเราคบกันบนพื้นฐานของความแค้นหรือความสงสารกันแน่คะกวินทร์" "ไม่! ไม่ใช่แบบนั้น!" กวินทร์ตวาดลั่น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงสั่นพร่าที่ทำลายกำแพงความแข็งกร้าวของเขาจนหมดสิ้น "ตั้งแต่วันที่ผมเจอคุณที่คณะสถาปัตย์ วันที่ผมเห็นคุณนั่งออกแบบโมเดลจนดึกดื่นในคืนที่ฝนตกหนัก... ความรู้สึกของผมมันเริ่มจากความสนใจ แต่มันจบลงที่ 'ความรัก' ผมไม่เคยรู้เรื่องเอกสารนรกนี่จนกระทั่งเมื่อไม่กี่วันก่อน ผมสาบานได้" กวินทร์คว้ากล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา มันเป็นของที่เขาตั้งใจจะมอบให้เธอในโอกาสพิเศษ และคืนนี้... คืนที่เขาตั้งใจจะให้มันเป็นจุดเริ่มต้นของคำสัญญา แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเพียงเครื่องเตือนใจถึงความผิดบาปที่เขาไม่ได้ก่อ แต่เขากลับต้องเป็นคนแบกรับมันไว้เพียงลำพัง "ของขวัญชิ้นนี้... ผมตั้งใจจะให้คุณในฐานะคนรัก แต่ตอนนี้ ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า ต่อให้โลกทั้งใบจะหมุนย้อนกลับไปทำลายชีวิตของใคร แต่หัวใจของผมมันหมุนรอบตัวคุณเพียงคนเดียว" เขาค่อยๆ เปิดกล่องออก ภายในนั้นคือสร้อยคอเงินจี้รูป 'เกียร์' ที่เขาสลักขึ้นเองด้วยมือข้างในเป็นอักษรย่อชื่อของเขาและเธอที่เชื่อมต่อกันด้วยเส้นด้ายสีแดง มันไม่ใช่เครื่องประดับราคาแพงจากห้างหรู แต่มันคือหยาดเหงื่อและความตั้งใจที่เขาใช้เวลาหลายเดือนในการทำขึ้นมาเพื่อเธอมันคือ 'Blueprint' ของชีวิตที่เขาเขียนให้เธอเป็นศูนย์กลาง รินรดามองสร้อยเส้นนั้น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลอาบแก้ม เธอโหยหาความอบอุ่นจากคนตรงหน้า แต่กำแพงของความจริงในกระดาษแผ่นนั้นมันสูงชันเกินกว่าจะข้ามผ่าน "ถ้าฉันรับสร้อยเส้นนี้ไว้... มันจะเท่ากับฉันทรยศพ่อตัวเองไหมคะ" เธอถามเบาๆ อย่างคนไร้ทางออก กวินทร์เดินเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายเธอ เขาไม่ได้ฉวยโอกาสโอบกอด แต่กลับหยิบสร้อยขึ้นมาแล้วบรรจงสวมให้เธออย่างเบามือ สัมผัสเย็นๆ ของโลหะปะทะกับผิวคอที่ร้อนผ่าวจากรอยน้ำตา "ถ้าคุณรับมันไว้ นั่นหมายความว่าคุณพร้อมจะสร้างพิมพ์เขียวชีวิตใหม่ไปพร้อมกับผม ไม่ใช่ในฐานะลูกของศัตรู หรือลูกของคนที่แพ้... แต่ในฐานะ 'รินรดา' ที่จะเป็นอนาคตของ 'กวินทร์' คนนี้" เขากระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นเครือแต่หนักแน่น "ผมจะรับผิดชอบสิ่งที่แม่ทำ ผมจะคืนทุกอย่างที่ถูกพรากไปให้ครอบครัวคุณ แม้ว่าผมต้องแลกด้วยทุกอย่างที่ผมมี... แม้แต่ชื่อเสียงของตระกูลผมเอง" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัว รินรดายกมือขึ้นสัมผัสจี้รูปเกียร์นั้น เธอหลับตาลง พยายามตัดสินใจระหว่างความแค้นที่สั่งให้เดินออกไป กับความรักที่รั้งให้เธออยู่ในอ้อมกอดนี้ ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังสับสน เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักออกโดยไม่มีการอนุญาต "กวินทร์! แกทำอะไรลงไป! แกเอาเอกสารนั่นให้ยัยเด็กนี่ดูใช่ไหม!" เสียงที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยอำนาจทำให้ทั้งคู่สะดุ้ง ร่างสูงของแม่กวินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยแววตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก ในมือของนางถือแฟ้มเอกสารอีกเล่มที่ดูหนากว่าของรินรดาหลายเท่า นางมองรินรดาด้วยสายตาที่เปรียบเสมือนมองสิ่งของไร้ค่า ก่อนจะหันไปหาลูกชายด้วยรอยยิ้มที่ทำให้กวินทร์ต้องหน้าซีดเผือด "แกคิดว่าความรักของแกจะช่วยปิดบังความลับเรื่อง 'บริษัทล้มละลาย' ของพ่อมันได้เหรอ? รินรดา... เธอควรรู้ไว้ก่อนจะรับสร้อยเส้นนั้น ว่าพ่อเธอไม่ได้แค่ 'ถูกหักหลัง' แต่เขาคือคนที่ 'โกงเงิน' จนบริษัทวิศวกรรมของตระกูลเราเกือบล้มละลายต่างหาก!" รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอหันไปมองกวินทร์ที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ความจริงที่โหดร้ายกว่าเดิมกำลังจะถูกเปิดเผย และดูเหมือนว่า 'ของขวัญ' ที่เขาให้เธอ จะกลายเป็นเครื่องพันธนาการที่ทำให้เธอไม่มีวันหลุดพ้นจากวังวนนี้ไปได้อีกตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของกวินทร์และรินรดานะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจจะตั้งใจเขียนทุกตอนให้ดีที่สุดค่ะ