วันเกิดของรินรดา

"ถอยออกไปก่อนวิน เรื่องนี้ฉันจัดการเองได้" ฉันพยายามเค้นเสียงให้ราบเรียบที่สุดแม้หัวใจจะสั่นไหวจนแทบควบคุมไม่อยู่ กวินทร์ยังคงยืนนิ่งท่ามกลางความเงียบงันในห้องนั่งเล่นที่อัดแน่นไปด้วยไอความเย็นเยือกจากเครื่องปรับอากาศ มือหนาของเขากำโทรศัพท์แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบที่เคยมีความขี้เล่นซ่อนอยู่ บัดนี้กลับฉายแววแตกสลายจนฉันแทบไม่กล้าสบตา "จัดการเองเหรอริน?" เขาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขมปร่าและปวดร้าวเหลือเกิน "เธอจะจัดการกับคนที่ได้ชื่อว่า 'แม่' ของฉันยังไง ในเมื่อเขาเพิ่งส่งข้อความมาบอกว่า เขาไม่ได้ทิ้งครอบครัวไปเพื่อความสุขส่วนตัว แต่เขาไปเพราะถูกบังคับ... โดยพ่อของเธอ" ประโยคนั้นเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่พุ่งตรงเข้าปักกลางอก ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง ลมหายใจสะดุดกึก ความจริงที่กวินทร์เพิ่งเอ่ยออกมามันหนักอึ้งเกินกว่าที่คนอย่างฉันจะรับไหว ความสัมพันธ์ระหว่างเราที่เพิ่งจะผลิบานเหมือนดอกไม้แรกแย้ม กำลังถูกพายุจากอดีตพัดถล่มอย่างไม่ปราณี "วิน... เรื่องนั้นมัน..." "ช่างเถอะ" เขาตัดบท เสียงของเขาอ่อนลงแต่กลับเย็นชาจนน่าใจหาย กวินทร์วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางหน้าต่าง มองออกไปยังวิวเมืองยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟ "วันนี้วันเกิดเธอ ฉันไม่อยากให้เรื่องบ้าๆ ของผู้ใหญ่มาทำให้เธอต้องหมดสนุก รอก่อนนะ... ฉันขอเวลาปรับอารมณ์สักแป๊บ" เขาทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องครัว ทิ้งให้ฉันยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบ กลิ่นจางๆ ของน้ำหอมประจำตัวเขายังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับไม่ช่วยให้ฉันรู้สึกอุ่นใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงที่ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัว ฉันนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา พยายามทบทวนว่าความผิดพลาดของคนรุ่นก่อนหน้ากำลังทำลายอนาคตของเราใช่ไหม แต่แล้วจู่ๆ ไฟทั้งห้องก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมทุกอณูพื้นที่ "วิน? ไฟดับเหรอคะ?" ฉันร้องถามด้วยความตกใจ ขยับตัวจะลุกขึ้นแต่ต้องชะงักเมื่อเห็นแสงเทียนจุดสว่างขึ้นจากมุมห้อง กวินทร์เดินออกมาจากครัวในมือถือเค้กช้อนเล็กๆ ที่ปักเทียนไว้เพียงเล่มเดียว ใบหน้าของเขาดูสงบลงกว่าเมื่อครู่ แม้ดวงตาจะยังคงฉายร่องรอยของความโศกเศร้าอยู่บ้างก็ตาม เขาสวมเสื้อยืดสีเทาตัวโคร่งที่ฉันคุ้นตา และใบหน้านั้น... ใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้ากำลังคลี่ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกของวัน "Happy Birthday, รินรดา" เขาเอ่ยเสียงนุ่ม "ขอโทษที่วันนี้บรรยากาศมันอาจจะดูพังๆ ไปหน่อย แต่ฉันตั้งใจทำเค้กนี่มาให้เธอ... ถึงสูตรมันจะดูมั่วซั่วไปบ้างก็เถอะ" คำพูดปากร้ายที่แฝงไปด้วยความใส่ใจแบบฉบับของวิศวกรขี้เก๊กคนเดิมทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมาจนได้ เค้กหน้าตาบูดเบี้ยวชิ้นนั้นอาจจะไม่ใช่ผลงานที่สวยงามที่สุด แต่มันกลับเป็นสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในวันเกิดที่ฉันเคยได้รับมาเลยก็ว่าได้ เขาวางเค้กลงบนโต๊ะแล้วขยับเข้ามาใกล้ นั่งลงข้างๆ ฉันก่อนจะเอื้อมมือมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเขาทำให้ฉันใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ "อย่าเพิ่งคิดเรื่องพ่อหรือเรื่องแม่ตอนนี้เลยนะริน" กวินทร์กระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่านิดๆ "แค่คืนนี้... อยู่กับฉันก็พอ ขอแค่คืนนี้ที่เราไม่ต้องเป็นลูกของใคร ไม่ต้องเป็นศัตรูของใคร แค่เป็น 'วิน' กับ 'ริน' ที่รักกัน... ได้ไหม?" ฉันไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ แล้วโน้มตัวไปซบไหล่เขา ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้ความกังวลในใจบรรเทาลงไปชั่วขณะ แต่ทว่า... ความสุขนั้นช่างเปราะบางเหลือเกิน เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงท่ามกลางความเงียบสงัด *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาภายในห้องอย่างถือวิสาสะ กวินทร์ลุกพรวดขึ้นทันที ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความโกรธเมื่อเห็นผู้มาเยือน "แกมาทำไมที่นี่ ธันวา?" ร่างสูงของรุ่นพี่วิศวะที่ฉันคุ้นเคยดีเดินเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ เขามองมาที่ฉันด้วยสายตาเย้ยหยัน ก่อนจะหันไปสบตากับกวินทร์แล้วยิ้มที่มุมปาก "กะว่าจะมาฉลองวันเกิดให้รินรดาด้วยคน แต่ดูเหมือนแกจะทำพังไปหมดแล้วนะวิน" ธันวาโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น "นี่ไงสิ่งที่พ่อกับแม่แกปิดบังไว้... รินรดา เธอควรรู้นะว่าก่อนที่พ่อเธอจะถูกประกาศล้มละลายจริงๆ น่ะ คนที่เซ็นชื่อถอนหุ้นออกไปเป็นคนสุดท้าย... คือใคร" กวินทร์ตัวแข็งทื่อ ฉันรีบหยิบซองนั้นขึ้นมาเปิดดูด้วยมือที่สั่นเทา และทันทีที่เห็นชื่อในเอกสาร ลมหายใจของฉันก็ขาดห้วงไปทันที มันไม่ใช่ชื่อใครที่ไหน... แต่มันคือชื่อของ 'แม่กวินทร์' ที่อยู่เคียงคู่กับ 'ลายเซ็นพ่อของฉัน' ในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิดในการหักหลังครั้งใหญ่ที่สุด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของรินและวินมาจนถึงตอนนี้ เป็นกำลังใจให้เกียร์เปื้อนกาวใจต่อไปด้วยนะคะ!