จุดร่วมที่มองไม่เห็น

เสียงฮัมต่ำของระบบหล่อเย็นเครื่องยนต์ควอนตัมในห้องปฏิบัติการร้าง ไร้ซึ่งความหมายใดๆ เมื่อเทียบกับความเงียบงันที่ก่อตัวขึ้นระหว่างคนทั้งสอง คีอาน เวนดิกซ์ ไม่เคยลังเล เขาคือผู้คุมกฎ ผู้ถือครองสิทธิ์ขาดในการลบไทม์ไลน์ส่วนเกินที่อาจสั่นคลอนเสถียรภาพของจักรวาล แต่นิ้วมือภายใต้ถุงมือโลหะผสมคาร์บอนของเขากลับชะงักค้างอยู่เหนือปุ่มล้างข้อมูลระดับโอเมก้า ปลายกระบอกปืนเลเซอร์พลังงานสูงไม่ได้ถูกยกขึ้นขู่เหมือนทุกครั้ง ทว่ามันกลับทิ้งน้ำหนักแนบอยู่ข้างลำตัวอย่างอ่อนแรง สายตาคมกริบภายใต้แว่นตากรองแสงสีฟ้ากำลังจดจ้องแผงวงจรความทรงจำรุ่นเก่าที่เพิ่งถูกถอดออกมาจากแกนกลางของยานสำรวจยุคศตวรรษที่ 22 บนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า เอลิน่า วอล์กเกอร์ กำลังนั่งกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานเหล็กกล้า รอยเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องบนแก้มข้างซ้ายไม่ได้ลดทอนความน่าเกรงขามของเธอลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับขับเน้นให้เห็นถึงความจริงแท้ของมนุษย์ผู้ดิ้นรนอยู่ในห้วงเวลาอันเปราะบาง "คุณกำลังถ่วงเวลา คีอาน" น้ำเสียงของเอลิน่าราบเรียบ แต่แฝงด้วยแรงกดดันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "หรือระบบประเมินผลของคุณกำลังคำนวณไม่ถูกว่า ระหว่างคำสั่งของสภาผู้คุมกฎกับความทรงจำของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในไฟล์นั้น สิ่งไหนมีน้ำหนักมากกว่ากันในสมการจักรวาลของคุณ" คีอานหรี่ตาลงเล็กน้อย ขากรรไกรของเขาขยับเกร็งจนเห็นสันกรามชัดเจน "ความทรงจำชิ้นนั้นไม่มีตัวตนในประวัติศาสตร์กระแสหลัก คุณก็รู้ดี เอลิน่า มันเป็นแค่ความผิดพลาดของระบบอัลกอริทึมที่ประมวลผลเพี้ยนไปในช่วงการกระโดดข้ามมิติ ถ้าผมปล่อยมันไว้ แรงกระเพื่อมเพียงเล็กน้อยนี้อาจทำให้ระบบนิเวศน์ของดาวเคราะห์สามดวงในเซกเตอร์เจ็ดล่มสลายภายในชั่วพริบตา" "แล้วชีวิตล่ะ?" เอลิน่าผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดกรอบแสงโฮโลแกรมที่กั้นกลางระหว่างพวกเขา ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นอายเฉพาะตัวของทั้งสองปะทะกันอย่างเงียบเชียบ—กลิ่นเหล็กไหลเย็นเยียบของเครื่องจักรประสานกับกลิ่นอายอันร้อนรุ่มของความเป้นมนุษย์ "คุณพูดถึงแต่ตัวเลข สมดุล และเสถียรภาพ แต่คุณเคยใช้หัวใจจริงๆ ของคุณมองดูสิ่งที่เรียกว่า 'ความผิดพลาด' เหล่านี้บ้างไหมครับ... อ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าพวกคุณถูกดัดแปลงพันธุกรรมให้ไร้ซึ่งความรู้สึกตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้าสู่สถาบันผู้คุมกฎ" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้คีอานชะงัก รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากตัวเขา แต่มันกลับเจือปนไปด้วยความสั่นไหวเล็กน้อยที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเอลิน่า ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของเธอกับแสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอ "คุณเข้าใจผิดมาตลอด เอลิน่า..." คีอานก้าวเข้ามาประชิดฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ ร่างกายสูงใหญ่กดดันบรรยากาศรอบตัวให้แคบลง "พวกเราไม่ได้ไร้ความรู้สึก... เราแค่ต้องแบกรับความรู้สึกของคนนับล้าน เพื่อแลกกับการเสียสละคนเพียงไม่กี่คน ถ้าผมมีความเห็นอกเห็นใจให้ทุกคนที่กำลังจะถูกลบ มนุษยชาตินคงสูญพันธุ์ไปตั้งแต่ยุคบุกเบิกกาแล็กซีแล้ว" "นั่นคือคำแก้ตัวของคนที่ขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมรับว่าตัวเองกำลังทำลายล้างความงดงามที่สุดของจักรวาล" เอลิน่าสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งอุดมการณ์ "คุณบอกว่าคุณคือนักจัดระเบียบ แต่แท้จริงแล้วคุณก็เป็นแค่ฆาตกรสวมสูทที่ซ่อนอยู่หลังข้ออ้างทางคณิตศาสตร์ ถ้าความสมบูรณ์แบบมันแลกมากับการลบความทรงจำ ความเจ็บปวด และความรักที่มนุษย์คนหนึ่งเคยมีให้กัน... จักรวาลนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับสุสานขนาดใหญ่หรอกครับ คีอาน" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันหนาแน่นและเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าทางจิตวิทยาราวกับประจุลบและประจุบวกที่รอเวลาลัดวงจร ทั้งสองยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด ความใกล้ชิดที่อันตรายท่ามกลางความเวิ้งว้างของสุญญากาศภายนอกยาน อุณหภูมิรอบตัวราวกับสูงขึ้นจากแรงปะทะทางความคิดที่เข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก คีอานมองริมฝีปากที่ขยับถ้อยคำเชือดเฉือนนั้น สลับกับดวงตาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่ยอมแพ้ หัวใจใต้แผ่นอกเหล็กไหลของเขากลับเต้นผิดจังหวะ—อาการผิดปกติที่ระบบวินิจฉัยตนเองไม่เคยระบุไว้ในคู่มือการปฏิบัติงาน มือที่ถืออุปกรณ์ล้างข้อมูลสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความลังเลที่กัดกินรากฐานความเชื่อมั่นตลอดชีวิตการทำงานของเขา เขาเป็นผู้คุมกฎ... แต่ทำไมในวินาทีนี้ เสียงคำสั่งของสภาจึงเบาหวิว ราวกับเสียงกระซิบที่ไร้ตัวตน เมื่อเทียบกับเสียงลมหายใจอุ่นๆ ของวิศวกรสาวตรงหน้า "ถ้าผมกดปุ่มนี้..." คีอานกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ความทรงจำทั้งหมด รวมถึงเรื่องราวที่คุณพยายามปกป้องจะหายไปตลอดกาล... และเราจะไม่ต้องมาเถียงกันเรื่องนี้อีก" "ถ้างั้นก็กดสิครับ" เอลิน่าท้าทาย เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนหน้าผากแทบจะชนกับขอบหมวกสื่อสารของเขา น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลลงแต่มั่นคงอย่างน่าประหลาด "พิสูจน์ให้ผมเห็นสิว่า คุณคือกฎหมายที่ไร้หัวใจอย่างที่คุณพยายามบอกผมจริงๆ" นิ้วของคีอานเกร็งอยู่เหนือปุ่มสีแดงระเรื่อ แสงไฟกะพริบถี่รัวราวกับจังหวะชีวิตที่กำลังจะดับสูญ เขาหายใจเข้าลึก กลิ่นอายความดื้อรั้นและอุดมการณ์ของเอลิน่าแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท ทำให้เขารู้สึกถึงบางสิ่งที่สูญหายไปนานแสนนาน... ความเป็นมนุษย์ ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วนั้นจะกดลงไปบนคำสั่งเด็ดขาด เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็กรีดร้องก้องไปทั่วห้องปฏิบัติการ แสงไฟสีส้มสลับขาวสาดส่องกระทบใบหน้าของทั้งคู่จนเกิดเงายาวไหววับ หน้าจอโฮโลแกรมหลักที่เคยแสดงข้อมูลไทม์ไลน์ ดับวูบลงในพริบตา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยภาพสตรีมมิ่งสดจากระบบเรดาร์ภายนอกตัวยาน ยานรบไร้คนขับนับร้อยลำของสหพันธ์กำลังพุ่งทะยานออกจากหมอกควันเนบิวลาด้วยความเร็วเหนือแสง และเป้าหมายของพวกมันไม่ได้กำลังมุ่งหน้ามาที่สถานีร้างแห่งนี้... แต่กำลังเล็งอาชีพทำลายล้างมาที่พิกัดลับซึ่งเอลิน่าซ่อนเครื่องมือชิ้นสำคัญไว้ คีอานเบิกกว้างด้วยความตกใจ หันขวับมองหน้าจอแล้วหันกลับมามองเอลิน่า "พวกมันมาเร็วกว่ากำหนด... คุณไม่ได้มาที่นี่คนเดียวใช่ไหม เอลิน่า?" เอลิน่าขมวดคิ้วแน่น สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "ไม่ใช่... ฉันตัดสัญญาณทุกอย่างไปหมดแล้ว พวกมันไม่มีทางหาพิกัดนี้เจอเว้นแต่..." เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ดังสะท้อนก้องขึ้นมาจากทางเดินมืดทึบเบื้องล่าง ทางเข้าเดียวของห้องปฏิบัติการถูกปิดตายด้วยระบบล็อกนิรภัยอัตโนมัติจากภายนอก และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว เสียงเคาะสามครั้งด้วยจังหวะที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่ประตูเหล็กหนา *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* "ผู้คุมกฎเวนดิกซ์ครับ..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบผ่านเข้ามาทางอินเตอร์คอมของประตูล็อก โดยไม่ใช่เสียงของระบบอัตโนมัติ แต่เป็นเสียงของมนุษย์จริง "ท่านทำภารกิจล่าช้าเกินกำหนด สภาจึงส่งหน่วยกวาดล้างพิเศษมา 'ช่วย' ปิดงานแทนท่านแล้วครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความเวิ้งว้างนี้ด้วยกันนะครับ