ไฟล์งานมีปัญหา หรือคนสั่งงานมีปัญหา?

เสียงตบโต๊ะดัง *ปัง!* สนั่นห้องสี่เหลี่ยมขนาดกะทัดรัดที่อัดแน่นไปด้วยกองกระดาษดราฟต์และกลิ่นกาแฟเย็นที่วางทิ้งไว้จนหายเย็น จินเกือบจะเหวี่ยงไอפาดคู่ใจลงบนพื้นพรมอยู่รอมร่อแล้ว หากไม่ติดว่าหน้าจอเรืองแสงสีฟ้ากำลังแสดงผลหน้าต่างแจ้งเตือนข้อผิดพลาดที่กวนประสาทที่สุดในสามโลก—*“File format is not supported or corrupted.”* ให้ตายเถอะค่ะ! นี่มันเป็นไฟล์งานเร่งด่วนที่เธอต้องใช้ส่งประกวดเพื่อต่อลมหายใจในวงการนักวาดภาพประกอบฟรีแลนซ์เชียวนะคะ ไม่ใช่ไฟล์มีมแมวส้มอ้วนกลมที่จะมาพังเอาตอนตีสองแบบนี้! จินสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจเป็นภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส และญี่ปุ่น เพื่อระงับสติอารมณ์ไม่ให้ตัวเองกรีดร้องออกมาดังๆ ให้แมวเปอร์เซียข้างห้องมันตกใจเล่น นิ้วเรียวเล็กสั่นระริกด้วยความโกรธจัดขณะรัวแป้นพิมพ์ตอบกลับข้อความล่าสุดจากโปรแกรมแชตสีเขียวที่เด้งขึ้นมาแบบรัวๆราวกับคนร้อนเงิน *[สถาปนิกปากแจ๋ว]: ไฟล์ที่ส่งมาเปิดไม่ได้ครับคุณนักวาด หน้าตาพรีเซนต์ผมเป็นสีเทาคลีนๆ แบบมินิมอลเกินไปหน่อยนะ หรือตั้งใจจะสื่อถึงอนาคตของโปรเจกต์นี้ที่มืดมนดีครับ?* จินกัดริมฝีปากจนแทบห่อเลือด มือข้างหนึ่งยกขึ้นเสยผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงให้พ้นใบหน้าด้วยความหงุดหงิด เธอรีบพิมพ์สวนกลับไปทันทีแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด *[จินเองค่ะ (คนสวยขาโหด)]*: หน้าจอคอมคุณเป็นสีเทาเพราะสมองคุณเสื่อมชั่วคราวหรือเปล่าคะคุณสถาปนิก! ไฟล์ .AI ที่ฉันส่งไปให้ เป็นเวอร์ชันล่าสุดตระการตา ถ้าเครื่องคุณเปิดไม่ได้ กรุณาไปอัปเดตซอฟต์แวร์กากๆ ของคุณซะนะคะ อย่ามาโทษงานระดับมาสเตอร์พีซของฉัน! จินพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกทางจมูก ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังหน้าจอราวกับจะทะลุผ่านสายเคเบิลไปตบกบาลคนพิมพ์ฝั่งโน้นให้รู้แล้วรู้รอด เธอเกลียดผู้ชายคนนี้… เกลียดรอยยิ้มมุมปากกวนๆ ในรูปโปรไฟล์ เกลียดสรรพนามที่ชอบเรียกเธอว่า "คุณนักวาด" แบบกวนประสาท และเกลียดที่สุดคือการที่เขาชอบทำตัวเหมือนเป็นศูนย์กลางจักรวาล ทั้งที่ความจริงแล้วเขาแค่ออกแบบตึกทรงกล่องสี่เหลี่ยมธรรมดาๆ ที่ใครก็ทำได้! ติ๊ง! เสียงข้อความตอบกลับดังขึ้นแทบจะทันที ราวกับอีกฝ่ายนั่งเฝ้าหน้าจอรอจังหวะเถียงเธอกลับอยู่แล้ว *[สถาปนิกปากแจ๋ว]: อูuy… ดุจังเลยครับ ระวังหน้าแก่เร็วนะคุณนักวาด ส่วนซอฟต์แวร์ผมปกติสุขดีครับ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เครื่องผม แต่อยู่ที่คนส่งไฟล์ส่งมาผิดสกุลหรือเปล่าครับเนี่ย หรือตื่นเต้นที่จะได้คุยกับผมจนมือไม้สั่น ส่งไฟล์เปล่ามาเช็คเรตติ้ง?* “ไอ้… ไอ้คนหลงตัวเอง!” จินสบถออกมาเสียงดังลั่นห้องจนเจ้าเหมียวที่นอนขดอยู่บนโซฟาถึงกับสะดุ้งตื่นแล้วมองค้อนเธอด้วยหางตา จินรัวนิ้วพิมพ์กลับด้วยความเร็วแสง *[จินเองค่ะ (คนสวยขาโหด)]*: มโนเก่งกว่านี้ไม่มีอีกแล้วนะคะ! เช็คสมองด้วยค่ะคุณกวิน ไฟล์นั้นฉันเช็คสามรอบก่อนส่ง ถ้าคุณเปิดไม่ได้ กรุณาถอดแว่นสายตาแล้วเอาไปล้างน้ำซะนะคะ เผื่อโลกทัศน์แคบๆ ของคุณจะกว้างขึ้น! เธอทิ้งตัวลงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยอ่อน หัวใจเต้นรัวด้วยความโมโหปนคับแค้นใจ ทำไมชีวีตฟรีแลนซ์ของเธอต้องมาเจอสถาปนิกปากปีจอคนนี้ด้วยนะ? ตั้งแต่เริ่มรับงานโปรเจกต์รีโนเวทคาเฟ่ร่วมกันเมื่ออาทิตย์ก่อน เธอกับเขาก็ปะทะคารมกันทุกวันผ่านตัวหนังสือ ยิ่งกว่าลิ้นกับฟันเสียอีก ในขณะที่จินกำลังจะกดปิดหน้าจอเพื่อไปล้างหน้าเรียกสติ โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็สั่นครืดคราดขึ้นมาพร้อมกับชื่อของเพื่อนสนิทตัวแสบปรากฏบนหน้าจอ “ว่าไงยะมินนี่ ฉันกำลังจะฆ่าคนอยู่ อย่าเพิ่งกวน!” จินกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ทันทีที่กดรับสาย (อุ๊ย แรงมาก!) เสียงหัวเราะคิกคักของมินนี่ดังลอดเข้ามา (ฉันเห็นแชตที่แกเถียงกับคุณสถาปนิกปากแจ๋วแล้วนะแกรรร เคมีเคใจมันได้มาก เหมือนสามีภรรยาตีกันก่อนนอนเลยอะแก) “สามีภรรยาบ้าบออะไรยะ! ฉันอยากจะเอาคัตเตอร์กรีดหน้ามันต่างหาก!” จินโวยวายเสียงสูง “แกดูสิ่งที่เขาส่งมาสิ บอกว่าฉันส่งไฟล์ผิดบ้างล่ะ หาว่าฉันตื่นเต้นที่จะได้คุยกับเขาบ้างล่ะ หลงตัวเองจนปรอทแตก!” (แหมมมม… เขาก็อาจจะแค่อยากคุยกับแกจริงๆ ก็ได้นี่นา) มินนี่ลากเสียงยาวด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ (คนอะไรจะทักมาหาเรื่องได้ทุกวี่ทุกวัน ถ้าไม่สนใจแล้วจะทักมาทำไมตั้งแต่มืดค่ำยันตีสอง ลองเช็คดีๆ สิคะคุณเพื่อนรัก ว่าไฟล์ที่แกส่งไปน่ะ... แกเผลอส่งไฟล์ภาพร่างรูปแมวนอนพุงพลุ้ยแทนไฟล์แบบแปลนโครงสร้างไปหรือเปล่า?) จินชะงักกึก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที มือบางรีบเลื่อนเมาส์กลับไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยเมื่อคลิกเปิดโฟลเดอร์ต้นฉบับที่ส่งให้กวินเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน... ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่ภาพกราฟิกสถาปัตยกรรมมินิมอลสุดเท่ตามบรีฟงาน... แต่มันคือภาพวาดสีน้ำรูปแมวอ้วนกำลังนอนหงายพุงกาง ทำหน้าตาน่าหมั่นไส้ พร้อมกับข้อความลายมือไก่เขี่ยของเธอเองที่เขียนไว้มุมภาพว่า *‘สถาปนิกหน้ามึน’* ฉับพลันนั้น เลือดในกายก็สูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนผ่าว ร่างกายของจินแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที มีเพียงเสียงหัวเราะคิกคักของมินนี่ทางปลายสายที่ยังคงดังต่อเนื่อง *[สถาปนิกปากแจ๋ว]: อ้อ… รูปแมวพุงพลุ้ยนี่คืองานดีไซน์โครงสร้างเสาเข็มรับน้ำหนักใช่ไหมครับคุณนักวาด? น่ารักดีนะผมชอบ แถมมีเขียนชื่อผมแปะไว้มุมภาพด้วย เขินจังครับ แบบนี้ต้องเลื่อนสถานะจากคู่กัดเป็นแฟนเลยไหมล่ะ?* ข้อความใหม่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ พร้อมกับเครื่องหมาย ‘กำลังพิมพ์...’ ที่กระพริบถี่ๆ อยู่เบื้องล่าง ก่อนที่ข้อความถัดไปจะปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับเขารู้ว่าเธอกำลังสติหลุด *[สถาปนิกปากแจ๋ว]: หรือจริงๆ แล้ว... คุณแอบชอบผมมานานแล้ว ถึงได้วาดรูปผมเก็บไว้ในเครื่องตั้งเยอะขนาดนี้ หืม?* สมุดบันทึกสีน้ำตาลค่ะ