ใครเขาจีบกันด้วยวิธีวิจารณ์งานวะ

"จะบ้าเหรอคะ! นี่คือภาพประกอบเชิงสถาปัตยกรรมกึ่งแฟนตาซี ไม่ใช่แบบแปลนบ้านที่ต้องมานั่งวัดองศาแสงเงาให้เป๊ะระดับมิลลิเมตรแบบนั้น!" จินแทบจะเขวี้ยงปากกา iPad ทิ้งลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวโปรด ถ้าไม่ติดว่ามันราคาแพงหูฉี่ เธอก็คงทำไปแล้ว นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ตอบโต้ข้อความที่เด้งขึ้นมาในแชตกลุ่มงานอย่างดุเดือด จนมินนี่ที่นั่งจิบกาแฟอยู่ฝั่งตรงข้ามต้องเลิกคิ้วมองอย่างระแวง "ใจเย็นจิน แกเพิ่งส่งงานไปได้ห้านาทีเองนะ" มินนี่เตือนเสียงเรียบ "แกดูสิ่งที่นายสถาปนิกปากแจ๋วคนนี้พิมพ์มาสิ!" จินหันหน้าจอให้ดู ข้อความจาก 'กวิน' เด้งรัวราวกับพายุเข้า **กวิน:** *เส้น Perspective ตรงมุมอาคารเบี้ยวครับคุณจิน ถ้าเป็นงานสเกลจริง ตึกนี้ถล่มลงมาตั้งแต่วางเสาเข็มแรกแล้วล่ะครับ* **กวิน:** *แล้วการเลือกใช้ Palette สีโทนนี้... มันดูเหมือนเอาสีเทียนเด็กอนุบาลมาละเลงบนพิมพ์เขียวงานระดับหมื่นล้านนะ* **กวิน:** *ปรับแก้ใหม่ทั้งหมดนะครับ เอาแบบที่ดู 'มีสมอง' กว่านี้หน่อย* จินสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด มือสั่นด้วยความโกรธ **จิน:** *นี่คุณ! ถ้าอยากได้งานเป๊ะปังอลังการเหมือนถอดแบบจาก AutoCAD ก็ไปจ้างโปรแกรมทำสิคะ ไม่ต้องมาจ้างนักวาดภาพประกอบแบบฉัน!* **จิน:** *งานศิลปะมันมีจินตนาการ ไม่ใช่ทฤษฎีแข็งทื่อที่คุณเอามาอ้างเพื่อดิสเครดิตคนอื่น!* เสียงแจ้งเตือนดัง 'ติ๊ง' แทบจะทันที **กวิน:** *จินตนาการน่ะมีได้ครับ แต่อย่าให้มันไปกลบความเป็นมืออาชีพจนมิดเลย คนทำงานเขามองที่ผลลัพธ์ ไม่ใช่แค่ความสะใจในการวาด* จินควันออกหู เธอพิมพ์ตอบกลับไปอย่างไม่คิดชีวิต **จิน:** *เออ! งั้นก็เชิญไปหาคนใหม่เถอะค่ะ งานห่วยแตกแบบฉันคงไม่คู่ควรกับมาตรฐานระดับเทพเจ้าของคุณหรอก เชิญไปตายกับตึกถล่มของคุณคนเดียวเถอะ!* เธอกดส่งข้อความนั้นไปพร้อมกับอาการหายใจหอบถี่ ก่อนจะโยนเครื่องมือสื่อสารลงบนโต๊ะเสียงดังปัง มินนี่สะดุ้งสุดตัว "แก... นี่แกเพิ่ง 'ไล่' ลูกค้าเบอร์หนึ่งของบริษัทตัวเองเนี่ยนะ!" มินนี่ทำหน้าเหมือนเห็นโลกแตก "รู้ใช่ไหมว่าโปรเจกต์นี้ถ้าผ่าน เงินมันพอไปเที่ยวญี่ปุ่นสองอาทิตย์เลยนะ" "ฉันไม่แคร์!" จินกอดอกแน่น "คนอะไรปากเสียที่สุดในโลก เกิดมาไม่เคยเจอใครทำลายสมาธิคนวาดรูปได้เก่งขนาดนี้ วิจารณ์งานฉันยังพอทน แต่มาดูถูกรสนิยมฉันเนี่ย... มันเกินไป!" ในขณะที่จินกำลังนั่งฮึดฮัดอยู่นั้น หน้าจอ iPad ของเธอก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความจากกวินที่ส่งเข้ามาในแชตส่วนตัว ไม่ใช่แชตกลุ่มงาน **กวิน:** *เลิกงอแงเป็นเด็กๆ แล้วฟังนะ* **กวิน:** *ที่ผมวิจารณ์ เพราะผมคาดหวังกับงานของคุณมากกว่าใคร* **กวิน:** *เพราะงานของคุณ... มันคือสิ่งที่ผมอยากเห็นมาตลอดตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์นี้* จินชะงัก นิ้วที่เตรียมจะพิมพ์ด่ากลับค้างอยู่กลางอากาศ ความโกรธที่เคยพุ่งพล่านเริ่มถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย อะไรของเขา? พอมะกี้ยังด่าว่างานห่วยอยู่เลย แล้วนี่คืออะไร? **จิน:** *อ่อยเหรอคะ? อย่ามาใช้วิธีเปลี่ยนเรื่องนะ* **กวิน:** *ไม่ได้อ่อยครับ แค่บอกความจริง* **กวิน:** *ถ้าอยากรู้ว่าทำไมถึงต้องแก้... ห้าโมงเย็นนี้ ที่คาเฟ่ใต้ตึกผม มาคุยกันต่อหน้าดีกว่าไหมครับ* **กวิน:** *หรือจะกลัวว่าเจอหน้าผมแล้วจะเผลอใจอ่อนจนเลิกโวยวายไปเลย?* จินเบิกตากว้าง 'อีตานี่มันหลงตัวเองระดับสิบ!' "ทำไมทำหน้าเหมือนเห็นผีล่ะจิน" มินนี่ชะโงกหน้าเข้ามาดู "โอ้โห... กวินทักมาส่วนตัวแฮะ แถมชวนไปเจอด้วย... นี่มันสถานการณ์อะไรเนี่ย นัดเคลียร์งานหรือนัดเดทกันแน่" "นัดไปถล่มสถาปนิกค่ะ!" จินหยิบ iPad ขึ้นมาเตรียมพิมพ์ปฏิเสธด้วยท่าทีขึงขัง แต่แล้วปลายนิ้วกลับสั่นแปลกๆ เมื่อนึกถึงสายตาคมดุภายใต้แว่นกรอบบางของกวินที่เคยเจอในวันเปิดตัวโปรเจกต์ ในขณะที่เธอกำลังลังเล สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นข้อความสุดท้ายที่เด้งขึ้นมาพอดี **กวิน:** *ถ้าไม่มา... ผมจะถือว่าคุณยอมรับว่า 'ฝีมือไม่ถึง' และผมจะยกเลิกสัญญาจ้างนี้ทันที* **กวิน:** *อ้อ... แล้วก็ ถ้ามาช่วยใส่เสื้อสีเหลืองมัสตาร์ดตัวนั้นที่เคยโพสต์ลง IG มาด้วยนะครับ มันเข้ากับคุณดี* จินชะงักไปครู่ใหญ่ หัวใจเต้นผิดจังหวะจนแทบหลุดออกมาจากอก 'เขาเห็นรูปใน IG ฉันด้วยเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่?' ความโกรธหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกตื่นเต้นปนหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้น เธอรีบพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความลนลาน **จิน:** *ได้! จะไปเดี๋ยวนี้แหละ แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ ถ้าเจอหน้ากันแล้วฉันไม่หยุดด่าคุณ!* เธอกดส่งข้อความไปโดยไม่ทันดูว่าตัวเองพิมพ์อะไรลงไปบ้าง ก่อนจะตาโตเมื่อเห็นว่าข้อความที่ส่งไปนั้นมีประโยคทิ้งท้ายที่เผลอพิมพ์ติดไปด้วย... **จิน:** *...แล้วเจอกันนะคะ 'คุณพี่กวินขา' * จินรีบกดค้างที่ข้อความเพื่อจะกดยกเลิก แต่ทว่า... ไอคอนแจ้งเตือน 'Read' สีเทาจางๆ ก็เปลี่ยนเป็น 'Read' พร้อมเวลาที่อ่านทันทีหลังจากเธอส่งไปเพียงเสี้ยววินาที เธอนั่งนิ่งเหมือนถูกสาป มินนี่ที่นั่งข้างๆ ตาโตเป็นไข่ห่าน "จิน... เมื่อกี้แกพิมพ์ว่าอะไรนะ?" สมุดบันทึกสีน้ำตาลหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะมีความสุขกับการเริ่มต้นความสัมพันธ์ที่วุ่นวายของทั้งคู่นะคะ!