เลนส์กล้องที่สั่นคลอน

"ฉันขอถามอีกครั้ง... นี่คือคุณภาพงานที่คุณภูมิใจนำเสนอจริงๆ ใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนของ 'พริมา' ทำเอาบรรยากาศในสตูดิโอเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน เธอยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์หินอ่อน ชุดสูทสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีตขับเน้นบุคลิกเข้มงวดให้ดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น ดวงตาคู่คมจ้องมองภาพบนหน้าจอแท็บเล็ตด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ตรงข้ามกับเธอ 'เฌอเอม' ยืนเกาแก้มแก้เก้อ ผมลอนสีน้ำตาลยุ่งเหยิงเล็กน้อยเข้ากับบุคลิกที่ดูไม่เป็นทางการของเธอ เจ้าของกล้อง DSLR ราคาแพงคล้องคออยู่หลวมๆ เธอยิ้มแห้งๆ ส่งไปให้ดีไซเนอร์จอมเนี๊ยบ "มันคือมุมมองแบบ 'Raw & Real' ค่ะคุณพริมา แสงที่ลอดเข้ามานั่นมันช่วยขับให้คอลเลกชันฤดูร้อนนี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นนะ ไม่ต้องแต่งเติม ไม่ต้องจัดวางจนแข็งทื่อ..." "แต่คอลเลกชันของฉันคือ 'Modern Elegance' ค่ะ" พริมาตัดบททันควัน ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเฌอเอมสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมเบอร์กามอตจางๆ ที่ให้ความรู้สึกเยือกเย็นและหรูหรา "ความเป๊ะคือหัวใจสำคัญ และรอยเปื้อนสีขาวที่มุมภาพ... รอยนิ้วมือบนเลนส์นั่นคืออะไรคะ? ความเป็นธรรมชาติหรือความมักง่ายกันแน่?" เฌอเอมชะงัก เธอรีบคว้ากล้องขึ้นมาเช็กดูทันที ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก "อ๋อ... นึกว่าอะไร ที่แท้ก็รอยนิ้วมือพี่สาวฉันน่ะค่ะ พอดีเมื่อเช้าเธอมาขอยืมไปถ่ายงานด่วน..." "พอค่ะ" พริมาขัดขึ้นพลางเบือนหน้าหนีด้วยความเอือมระอา "ถ้าคุณแยกแยะความสำคัญของงานไม่ได้ แม้แต่เรื่องความสะอาดของอุปกรณ์ที่เป็นหัวใจของช่างภาพ ฉันก็คิดว่าเราคงไม่มีอะไรต้องคุยกันต่อ" "เดี๋ยวนะคะคุณพริมา! นี่มันแค่ความผิดพลาดเล็กน้อยเองนะ ฉันแก้ไฟล์ให้ใหม่ได้ รับรองว่าภายในสิบนาที—" "ความประมาทเล็กน้อยในวันนี้ คือหายนะของแบรนด์ฉันในวันหน้าค่ะ" พริมาหันกลับมาสบตา ดวงตาคู่สวยเย็นชาจนเฌอเอมรู้สึกหนาวสั่นในอก "ฉันจ้างคุณมาเพราะพอร์ตโฟลิโอที่น่าประทับใจ ไม่ได้จ้างมาเพื่อความผิดพลาดแบบมือสมัครเล่น เชิญคุณเก็บของแล้วกลับไปเถอะค่ะ งานนี้ถือว่าจบตั้งแต่นาทีนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง คราวนี้มันหนักอึ้งกว่าเดิม เฌอเอมกัดริมฝีปากแน่น ความร่าเริงในดวงตาหายวับไป แทนที่ด้วยความทิฐิที่ถูกกระตุ้น "คุณตัดสินคนจากจุดเล็กๆ แค่จุดเดียวเนี่ยนะ? คุณมันก็แค่คนคลั่งไคล้ความสมบูรณ์แบบจนบิดเบี้ยว ถ้าโลกนี้มันไม่มีที่ว่างให้ความผิดพลาดบ้าง คุณก็อยู่กับความโดดเดี่ยวของตัวเองไปเถอะค่ะ!" เฌอเอมคว้ากระเป๋ากล้องด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว เธอเดินกระแทกส้นเท้าผ่านหน้าพริมาไปอย่างไม่แยแส แต่ทว่าในจังหวะที่จะก้าวพ้นประตูสตูดิโอ ร่างสูงโปร่งของพริมากลับก้าวเข้ามาขวางไว้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่า พริมาใช้มือข้างหนึ่งยันประตูไว้เหนือหัวเฌอเอม บังคับให้คนตัวเล็กกว่าต้องหยุดชะงัก กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของดีไซเนอร์สาวอบอวลอยู่รอบกายจนเฌอเอมหัวใจเต้นผิดจังหวะ พริมาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจรินรดข้างแก้ม "ความโดดเดี่ยวที่ว่า... คุณมั่นใจเหรอคะว่าฉันอยู่คนเดียว?" น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีแต่ความโกรธ แต่มันเจือไปด้วยความสั่นไหวบางอย่างที่เฌอเอมไม่อาจเข้าใจ พริมาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวของเธอเอื้อมมาแตะที่สายคล้องกล้องของเฌอเอมเบาๆ ก่อนจะออกแรงดึงให้คนตรงหน้าขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "คุณทำเลนส์ของฉันสั่นคลอนตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาแล้ว เฌอเอม" ในขณะที่เฌอเอมกำลังจะเอ่ยปากถามถึงความหมายของประโยคที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ทันใดนั้น... ประตูห้องสตูดิโอก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงของหญิงสาวอีกคนดังแทรกเข้ามา "พริมา! ฉันหาตัวเธออยู่ตั้งนาน... อ้าว ขอโทษทีค่ะ ขัดจังหวะอะไรกันอยู่หรือเปล่า?" พริมาผละออกทันที ใบหน้ากลับมาเรียบเฉยเย็นชาดั่งเดิมราวกับหน้ากากที่สวมทับไว้ เฌอเอมหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาสับสนปนหงุดหงิด ในขณะที่พริมาทำเพียงแค่จัดเสื้อสูทให้เข้าที่ด้วยท่าทีที่ห่างเหินที่สุด "ไม่มีอะไรค่ะ" พริมาตอบเสียงเรียบ "ก็แค่กำลังจะเชิญช่างภาพที่ไม่มีคุณภาพออกจากสตูดิโอไป... ถาวร" ความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มต้นด้วยความร้อนแรง กลับถูกแช่แข็งด้วยคำพูดเพียงคำเดียว ทิ้งให้เฌอเอมยืนนิ่งงันอยู่กลางห้อง ในขณะที่พริมาเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้คำถามในใจของเฌอเอมค้างคาอยู่อย่างนั้น... ว่าเหตุใดแววตาของดีไซเนอร์สาวเมื่อครู่ ถึงได้ดูสั่นไหวจนน่าใจหายขนาดนั้น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรื่องราวของยัยตากล้องสายรั่วและดีไซเนอร์สุดเนี๊ยบในตอนแรกนี้นะคะ!