รอยยิ้มที่น่ารำคาญ

"คุณช่วยเลิกทำหน้าเหมือนคนเพิ่งเสียของรักไปได้ไหมคะ มันรบกวนสมาธิในการทำงานของฉัน" เสียงเย็นเยียบของพริมาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิทในสตูดิโอ เธอไม่ได้เงยหน้าจากร่างแบบบนโต๊ะ แต่ปลายนิ้วที่จับดินสอกดกลับสั่นไหวนิดๆ จนคนมองสังเกตเห็น เฌอเอมที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูค้างไว้ตั้งแต่เมื่อห้านาทีก่อนค่อยๆ ขยับตัวเดินเข้ามาใกล้ แววตาของช่างภาพสาวเต็มไปด้วยความสงสัยระคนหยอกเย้า "เสียของรักเหรอคะ? ฉันไม่ได้เสียอะไรสักหน่อย แค่กำลังพยายามทำความเข้าใจคนแถวนี้ว่าทำไมถึงต้องสร้างกำแพงน้ำแข็งหนาเตอะขนาดนี้ไว้รอบตัว" เฌอเอมไม่ถอยกลับ เธอเดินไปหยุดข้างโต๊ะทำงานของดีไซเนอร์สาว กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟอเมริกาโน่เย็นที่เธอถือติดมือมาด้วยวางลงบนมุมโต๊ะอย่างถือวิสาสะ พริมาหยุดชะงัก เธอวางดินสอลงแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนข้างกายด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าแววตาคู่นั้นกลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง "ฉันชอบดื่มกาแฟดำ ไม่ชอบของหวาน และไม่ชอบการตีสนิทที่ไร้ประโยชน์ ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรจะคุยเรื่องคอลเลกชันใหม่ ก็ช่วยออกไปให้พ้นหน้าฉันทีค่ะ" "แหม ใจร้ายจังนะคะ" เฌอเอมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหยิบแซนด์วิชทูน่าที่ซื้อมาวางลงข้างแก้วกาแฟ "ฉันเห็นคุณทำงานตั้งแต่มื้อเช้ายังไม่ตกถึงท้อง เลยเดาเอาว่าคุณคงลืม... มื้อเที่ยงที่ร้านอาหารอิตาลีใต้ตึกนี้ทำพาสต้าทรัฟเฟิลอร่อยมากนะคะ วันหลังไปลองทานด้วยกันไหม ฉันเลี้ยงเอง" พริมามองกล่องแซนด์วิชตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะปัดมันออกห่างจากกองกระดาษร่างแบบอย่างไม่ใยดี "ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันไม่หิว และที่สำคัญ... ฉันไม่มีเวลาไปเดินเตร่หาของอร่อยกินกับคนที่ไม่รู้จักกาลเทศะอย่างคุณ" "ทำไมต้องตอกกลับแรงขนาดนั้นด้วยล่ะคะ?" เฌอเอมยันมือลงบนโต๊ะ โน้มตัวเข้าไปหาจนใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเฌอเอมทำให้พริมาถึงกับกลั้นหายใจ "แค่อยากชวนกินข้าว แค่เรื่องอาหารธรรมดาๆ... หรือว่าที่ฉันชวน คุณกลัว? กลัวว่าจะเผลอใจไปกับคนที่คุณมองว่าน่ารำคาญเข้าสักวัน" พริมาแค่นยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตาสั่นระริก "รอยยิ้มของคุณมันน่ารำคาญค่ะ เฌอเอม" เฌอเอมชะงักไปครู่หนึ่งกับคำพูดนั้น แต่แทนที่จะโกรธ เธอเลือกที่จะขยับยิ้มกว้างกว่าเดิมจนดวงตาเป็นประกาย "ถ้าน่ารำคาญนัก ก็ลองมองมันบ่อยๆ สิคะ เผื่อวันหนึ่งจะกลายเป็นความเคยชินจนคุณเลิกทำหน้ายักษ์ใส่ฉันเสียที" "เพ้อเจ้อ" พริมาสะบัดหน้าหนี พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมาไว้ที่งานตรงหน้าอีกครั้ง แต่จังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะกลับดังเกินกว่าจะกลบด้วยความเงียบได้ "เอาเถอะค่ะ จะปฏิเสธกี่ครั้งฉันก็ไม่เลิกตื๊อหรอกนะ เพราะฉันเชื่อว่าภายใต้ใบหน้าเย็นชานี้ คุณเองก็คงเหงาไม่ต่างจากคนอื่นหรอก" เฌอเอมหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่แล้วเธอก็ชะงักกึก พริมาเองก็ชะงักมือที่กำลังวาดเส้นสุดท้ายเช่นกัน เมื่อประตูสตูดิโอถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสแบรนด์เนมสุดหรูเดินเข้ามาด้วยท่าทางร้อนรน เธอตรงดิ่งเข้ามาหาพริมาโดยไม่สนสายตาของเฌอเอมแม้แต่น้อย "พี่พริมา! ทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์ดาคะ? เรื่องที่พี่บอกว่าจะเลิกทำคอลเลกชันนี้... มันหมายความว่ายังไง!" พริมาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นเรียบสนิทจนน่ากลัว ดวงตาของเธอไม่ได้มองดา แต่เหลือบไปเห็นร่องรอยบางอย่างบนปกเสื้อของคนที่เพิ่งเข้ามา ซึ่งมันทำให้พริมาถึงกับหน้าซีดเผือดจนเฌอเอมที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "คุณมาที่นี่ทำไม" เสียงของพริมาสั่นเครืออย่างที่เธอไม่เคยเป็นมาก่อน "ดามาเอาคำตอบค่ะ! เพราะถ้าพี่จะทิ้งงานนี้ไปหาคนอื่น ดาก็จะไม่ปล่อยให้พี่ได้ทำอะไรตามใจชอบอีกต่อไป!" บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นทันที เฌอเอมสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ หวังว่าเรื่องราวของพริมาและเฌอเอมจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงไปพร้อมกันค่ะ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีนะคะ