หยดน้ำตาในวันหย่า

ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงระยับจรดลงบนกระดาษแผ่นสุดท้ายอย่างมั่นคง ไร้ซึ่งความลังเลหรือสั่นเทา แม้ว่าหัวใจดวงนี้จะเพิ่งผ่านพ้นการถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดมาหมาดๆ ก็ตามทีค่ะ รินรดากวาดสายตามองลายมือชื่อของตนเองบนเอกสารหย่าร้าง รอยหมึกสีดำสนิทนั้นราวกับรอยแผลเป็นที่ถูกกรีดทับลงบนความทรงจำตลอดสามปีที่ผ่านมา สามปีที่เธอเคยโง่เขลาเชื่อมั่นว่าความรักความภักดีจะสามารถละลายน้ำแข็งในหัวใจของสามีผู้เย็นชาอย่างธีร์ธัชได้ ทว่าสิ่งที่เธอได้รับกลับมีเพียงความว่างเปล่า สายตาดูแคลน และหยาดน้ำตาที่รินไหลอย่างไร้ค่าในยามที่เขาเลือกหญิงอื่น “เธอแน่ใจแล้วใช่ไหม... ว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องการ” เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมห้องทำงานกว้างขวาง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดันและอภิสิทธิ์ที่ธีร์ธัชแผ่ซ่านออกมาเป็นกิจวัตร ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทตัดเย็บเนี๊ยบกริบยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างกระจกใส เปลือกตาคมกริบหรี่ลงมองเธอด้วยแววตาเรียบเฉย ไร้ร่องรอยของความอาลัยอาวรณ์ ราวกับสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่เป็นเพียงแค่การเซ็นสัญญาธุรกิจชิ้นหนึ่ง ไม่ใช่การสิ้นสุดของสถานะสามีภรรยา รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอจัดเสื้อผ้าและรอยยับบนกระโปรงทรงสอบให้เข้าที่ ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นความสง่างามที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความอ่อนแอมานานนับปี ดวงตากลมโตคู่สวยไม่ได้มีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงประกายความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นที่ทำเอาคนที่มองอยู่ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ “ดิฉันไม่เคยแน่ใจอะไรในชีวิตเท่านี้มาก่อนเลยค่ะ, คุณธีร์ธัช” รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ “เชิญคุณเซ็นชื่อลงไปได้เลยนะคะ ทุกอย่างจะได้จบลงเสียที... การแต่งงานที่ไม่มีความรัก มันก็เป็นเพียงแค่กรงขังที่น่าสมเพชสำหรับดิฉันเท่านั้น” คิ้วหนาของธีร์ธัชขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความไม่พอใจฉายชัดขึ้นในแววตาคม เขาไม่ชอบรินรดาในเวอร์ชันนี้—เวอร์ชันที่ไม่ได้ก้มหน้าสะอื้นไห้ วอนขอความรัก หรือทำตัวน่าสมเพชเหมือนที่ผ่านมา ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงถึงมาทำท่าทีเมินเฉยใส่เขา? กล้าดียังไงถึงเป็นฝ่ายทิ้งเขาไปก่อน? “เธอคิดว่าการเดินออกไปจากชีวิตฉันแบบนี้ มันจะทำให้เธอมีความสุขขึ้นอย่างนั้นเหรอ รินรดา?” ธีร์ธัชก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความเย้ายวนอันเป็นเอกลักษณ์ของเขายังคงทรงพลัง แต่วันนี้... มันไม่สามารถสั่นคลอนความตั้งใจของเธอได้อีกแล้ว รินรดาไม่ถอยหนี เธอยืนหยัดเผชิญหน้ากับแรงกดดันนั้น ปลายจมูกของเขากับเธอห่างกันเพียงไม่กี่คืบ จนเธอได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ภาพวันวานอันเร่าร้อนบนเตียงนอนกว้างย้อนกลับมาในห้วงคำนึง ร่างกายของทั้งคู่เคยแนบชิด ประสานเสียงครางกระซิบในยามค่ำคืนอันวาบหวาม รสจูบที่เคยดุดันเร่าร้อนจนแทบหลอมละลายสติสัมปชัญญะ ความสุขสมที่เขาเคยปรนเปรอให้ราวกับเธอดั่งเจ้าหญิงบนหอคอยงาช้าง... ก่อนที่เธอจะค้นพบความจริงอันน่าสะอิดสะเอียนว่า ทุกสัมผัสที่อ่อนโยนและเร่าร้อนเหล่านั้น เป็นเพียงแค่บทบาทสมมติที่เขาใช้เพื่อตบตาคนรอบข้าง และเพื่อปกปิดซ่อนเร้นผู้หญิงอีกคนที่อยู่ในใจของเขามาตลอด “ความสุขของดิฉัน... เริ่มต้นตั้งแต่วินาทีที่ดิฉันตัดสินใจหลุดพ้นจากผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างคุณต่างหากล่ะคะ” รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา แต่คมกริบราวนิดใบมีด เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาให้ออกห่างอย่างไม่แยแส ก่อนจะหยิบแหวนเพชรแต่งงานมูลค่ามหาศาลถอดออกจากนิ้วนางข้าง左 แล้วโยนมันลงบนโต๊ะทำงานกระจกเสียงดัง ‘กริ๊ง’ สะท้อนก้องไปทั่วห้อง “เอกสารเซ็นไว้ให้เรียบร้อยแล้วนะคะ ทรัพย์สินหรือเงินทองใดๆ ของคุณ... ดิฉันไม่เคยต้องการแม้แต่บาทเดียว สิ่งเดียวที่ดิฉันอยากได้จากคุณตอนนี้ คือความว่างเปล่า... และอิสรภาพค่ะ” สิ้นคำพูดนั้น รินรดาก็หมุนตัวก้าวเดินหันหลังให้ทันที โดยไม่แม้แต่จะเหลือบแลสายตาคมกริบที่กำลังลุกโชนด้วยเพลิงโทสะของอดีตสามี เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะมั่นคง หัวใจที่เคยร้าวรานบัดนี้ถูกเคลือบด้วยเกราะเหล็กอันแข็ง Pแกร่ง การก้าวเท้าออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งนี้ คือการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เธอจะเป็นผู้กำหนดด้วยตนเอง ไม่ใช่ในฐานะเงาของใครหน้าไหนทั้งสิ้น ธีร์ธัชยืนนิ่งสนิทอยู่กับที่ กำปั้นหนาของเขาถูกกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก—ไม่ใช่ความโล่งใจอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือความเวิ้งว้างและหวาดหวั่นอย่างรุนแรง ราวกับเขากำลังทำของสำคัญที่สุดในชีวิตหลุดมือไปตลอดกาล และไม่มีวันเรียกคืนกลับมาได้อีก รินรดาเดินผ่านประตูรั้วเหล็กดัดขนาดใหญ่ ออกมาสู่โลกภายนอกที่ลมหนาวพัดโชยปะทะใบหน้า ท้องฟ้าเบื้องบนเริ่มครึ้มฝน ราวกับธรรมชาติกำลังเป็นพยานให้กับหยดน้ำตาเม็ดสุดท้ายที่ร่วงหล่นลงมาจากหางตาของเธอ... แต่นี่ไม่ใช่หยดน้ำตาแห่งความอ่อนแอ มันคือหยดน้ำตาแห่งการชำระล้างความเจ็บปวด เพื่อเตรียมรับมือกับอนาคตที่เธอจะเป็นผู้ขีดเขียนมันขึ้นมาใหม่ด้วยมือของเธอเอง ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังของรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่ริมถนน สายตาเจ้ากรรมก็เหลือบไปเห็นร่างเล็กๆ ของเด็กชายคนหนึ่ง วัยราวๆ สองขวบเศษ กำลังวิ่งเล่นอยู่กับพี่เลี้ยงที่ริมฟุตบาทฝั่งตรงข้าม เด็กชายคนนั้นหยุดวิ่ง หันมามองตรงมายังทิศทางที่เธอยืนอยู่ ใบจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตเป็นประกาย และโดยเฉพาะ... ร่องรอยลักยิ้มที่มุมปากข้างซ้ายเวลายิ้ม ช่างถอดแบบพิมพ์เดียวกันกับธีร์ธัชราวกับแกะ! รินรดาสะดุ้งเฮือก หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา เมื่อตระหนักได้ว่าความลับที่เธอพยายามปกปิดสุดชีวิตมาตลอดสองปี... กำลังยืนอยู่ห่างจากอดีตสามีของเธอในระยะที่เอื้อมมือถึง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทเปิดเรื่องนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ