ตอนที่ 1: วันครบรอบที่โดนถีบหัวส่ง

"เช็คบิลครับ" เสียงของผมดังก้องในห้องอาหารระดับมิชลินสตาร์ที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงช้อนกระทบจาน แต่มันไม่ใช่เสียงของการสั่งอาหารทั่วไป ทว่าเป็นการปิดฉากความสัมพันธ์ที่ยาวนานถึงสามปีลงในประโยคเดียว "กรณ์... คุณพูดอะไรออกมานะ?" รินรดา แฟนสาวที่ผมคบมาตั้งแต่สมัยเรียนสถาปัตย์ฯ เงยหน้าขึ้นจากสเต็กเนื้อวากิวราคาเกือบหมื่น ดวงตาคู่สวยที่เคยดูอ่อนหวานในวันวาน บัดนี้กลับฉายแววรำคาญใจอย่างปิดไม่มิด ข้างกายเธอมี 'คุณหญิงดวงแข' มารดาผู้สูงศักดิ์นั่งเชิดหน้าอยู่ด้วย ท่าทางเหมือนพวกเขากำลังรอคอยเวลาที่จะเขี่ยขยะชิ้นหนึ่งออกไปจากโต๊ะ "ผมบอกว่าเช็คบิลครับ แล้วเราก็เลิกกัน" ผมย้ำคำเดิมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงไม่ได้ทำให้หัวใจที่เย็นชาของผมรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด "ฮึ! เพิ่งจะรู้ตัวเหรอว่าตัวเองน่ะ 'กระจอก' เกินกว่าจะยืนข้างลูกสาวฉัน" คุณหญิงดวงแขวางช้อนส้อมลงดังเคร้ง "สถาปนิกจบใหม่ที่วันๆ ได้แต่เขียนแบบบ้านกระจอกๆ เงินเก็บในบัญชีแทบจะไม่พอจ่ายค่าสมาชิกฟิตเนสรายปีด้วยซ้ำ รินรดาเขาต้องแต่งงานกับคนที่คู่ควร คนที่มีอาณาจักรหมื่นล้าน ไม่ใช่คนไร้อนาคตอย่างคุณ" ผมอมยิ้ม มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ความเป็น 'ฮาไม่จำกัด' ในตัวผมมันเตือนว่า ถ้าผมระเบิดหัวเราะออกมาตอนนี้ คุณหญิงคงเส้นเลือดในสมองแตกตายแน่ๆ "จริงครับคุณหญิง" ผมพยักหน้าเห็นด้วย "ผมมันคนจน ชีวิตรันทด รถขับคันเก่า บ้านเช่า ข้าวแกงข้างทางคือวิถีชีวิต งั้นเชิญคุณหญิงกับรินรดาสั่งของหวานต่อตามสบายนะครับ... ผมล่ะ 'อิ่ม' จนจุกแล้ว" "เดี๋ยว!" รินรดาคว้าข้อมือผมไว้ แววตาของเธอสั่นระริก "ถ้าคุณไปตอนนี้ คุณจะไม่มีวันได้กลับมาอยู่ในวงโคจรชีวิตของฉันอีก คุณรู้ใช่ไหมว่าบริษัทออกแบบของคุณกำลังจะเจ๊ง เพราะพ่อฉันถอนหุ้นออกไปแล้ว!" ผมสะบัดข้อมือออกเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทตัวเก่งที่ซักจนซีดให้เข้าที่ สายตาของพนักงานเสิร์ฟที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความสมเพช บางคนแอบหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นว่าลูกค้าโต๊ะนี้กำลังจะทำเรื่องขายหน้า "เชิญถอนให้ยับเลยครับริน ผมยินดี" วินาทีที่ผมกำลังจะหันหลังเดินออกจากร้าน ความรู้สึกประหลาดก็แล่นปรู๊ดเข้าสู่สมอง เหมือนมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านเส้นประสาท [ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันและสถานการณ์สิ้นหวัง ระบบมหาเศรษฐีเงินล้านเปิดใช้งาน] [เป้าหมายปัจจุบัน: ตบหน้าผู้หญิงหน้าเงินด้วยมูลค่ามหาศาล] [รางวัลเริ่มต้น: เงินในบัญชีส่วนตัว... ไม่จำกัดวงเงิน] เสียงดิจิทัลที่เย็นชาและทรงพลังก้องอยู่ในหัวผม พร้อมกับตัวเลขในแอปฯ ธนาคารบนมือถือที่เด้งขึ้นมาจนลายตา ศูนย์เกินสิบตัวที่เรียงรายอยู่ข้างหน้าเครื่องหมายจุลภาคทำเอาผมแทบสำลักอากาศ ผมหยุดเดิน หมุนตัวกลับมาหาโต๊ะนั้นอีกครั้ง รอยยิ้มที่เคยสุภาพเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มของ 'นักล่า' ที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ "คุณหญิงครับ" ผมหยิบการ์ดสีดำสนิทที่แวววาวราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนออกมาจากกระเป๋าสตางค์ใบเก่าๆ การ์ดที่แม้แต่พนักงานเสิร์ฟมืออาชีพยังต้องหน้าซีดเมื่อเห็นมัน "มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง ถือว่าเป็นค่าอาหารมื้อสุดท้ายที่เราจะได้เจอกัน" ผมวางการ์ดใบนั้นลงบนโต๊ะ เสียงเหล็กกระทบกระจกโต๊ะดัง 'กริ๊ก' อย่างมั่นคง "อ้อ... แล้วก็คุณริน บริษัทที่ผมทำน่ะ ผมไม่ได้ทำเพราะไม่มีทางไป แต่ผมทำเพราะ 'อยากเห็นคุณวิ่งตามผมไม่ทัน' ต่างหากล่ะครับ" บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปฉับพลัน พนักงานเสิร์ฟรีบวิ่งกรูเข้ามาค้อมตัวลงเกือบติดพื้นเมื่อเห็นบัตร Centurion ในตำนานที่แทบจะไม่มีใครในประเทศนี้ถือครองได้ คุณหญิงดวงแขหน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีไก่ต้ม ดวงตาของรินรดาเบิกกว้างจนแทบถลนออกมาจากเบ้า ในจังหวะที่ผมกำลังจะเดินจากไปแบบเท่ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าหนังราคาแพงก็ดังขึ้นจากทางเข้า ประตูร้านถูกเปิดออกกว้างโดยบอดี้การ์ดในชุดสูทดำนับสิบชีวิตที่ยืนเรียงแถวรับการมาเยือนของใครบางคน "ใครกล้าทำให้น้องกรณ์ของฉันไม่พอใจในวันครบรอบ... ตอบมาเดี๋ยวนี้" ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าผม รวินทร์... ท่านประธานผู้ทรงอิทธิพลที่ผมเคยร่วมงานด้วยเพียงครั้งเดียว และเป็นคนที่ผมพยายามหลีกหนีมาตลอดสามปี แววตาคมกริบของเขากวาดมองไปที่รินรดาด้วยความเย็นชา ก่อนจะหันมาสบตาผมด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก เขายื่นมือมาโอบเอวผมไว้แน่นต่อหน้าทุกคน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจที่ทำให้คนทั้งร้านแทบหยุดหายใจ "ไปกันครับคุณกรณ์... รถผมจอดรออยู่ข้างล่าง และถ้าใครหน้าไหนกล้าแตะต้องเขาอีกแม้แต่ปลายเล็บ บริษัทของพวกคุณจะเหลือแค่เถ้าถ่านในวันพรุ่งนี้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้นะครับ ครับ