วิญญาณใหม่ในห้องครัวเก่า

"วางชามข้าวลงเดี๋ยวนี้! เจ้าสะใภ้ขี้เกียจสันหลังยาว ใครอนุญาตให้เจ้ากินข้าวขาวพวกนี้กัน?" เสียงตวาดแหลมสูงดั่งเสียงกรีดของโลหะบนแผ่นหินดังสนั่นไปทั่วห้องครัวแคบๆ กลิ่นอับชื้นของบ้านดินและกลิ่นเหม็นหืนของน้ำมันเก่าลอยคลุ้งอยู่รอบกาย ‘หลินฟาง’ สะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกแสบร้อนที่ข้างแก้ม ราวกับเพิ่งถูกฝ่ามือหยาบกร้านฟาดลงมาอย่างจัง เธอไม่ใช่คนของยุคสมัยนี้ เธอคือเชฟระดับมิชลินสตาร์ผู้ที่เพิ่งจะคว้าถ้วยรางวัลใหญ่มาครองได้เมื่อคืน แต่บัดนี้ ร่างกายของเธอกลับร่วงโรยและเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอกำลังหลั่งไหลเข้ามาดั่งเขื่อนแตก นี่คือยุค 1976 ยุคแห่งความขาดแคลนและระเบียบวินัยที่เข้มงวด เธอเข้ามาอยู่ในร่างของ 'หลินฟาง' หญิงสาวที่ถูกตระกูลจ้าวซื้อตัวมาในราคาเพียงกระสอบแป้ง เพื่อให้เป็นนางบำเรอเตาไฟและเบี้ยล่างของแม่เฒ่าเฉิน ผู้หญิงที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและใจดำอำมหิตที่สุดในหมู่บ้านซานหยาง "ข้าถามว่าเจ้าหูหนวกหรืออย่างไร! ข้าวในชามนั้นมีไว้ให้ลูกสะใภ้คนรองที่กำลังตั้งท้อง ส่วนเจ้า... เอาหางข้าวต้มจางๆ ไปกินหลังบ้านนู่นไป!" แม่เฒ่าเฉินชี้ไม้ชี้มือด้วยสายตาเหยียดหยาม หลินฟางกะพริบตาถี่ๆ ความเจ็บปวดที่แก้มช่วยให้สติของเธอแจ่มชัดขึ้น เธอไม่ใช่หลินฟางคนเดิมที่อ่อนแอและยอมคน เธอคือยอดเชฟที่เคยผ่านแรงกดดันในห้องครัวระดับโลกมานับไม่ถ้วน การดัดนิสัยคนแก่ปากร้ายแบบนี้ เธอมีวิธีที่แยบยลยิ่งกว่าการเถียงกลับ หลินฟางวางชามข้าวลงช้าๆ พลางเงยหน้าขึ้นมองแม่เฒ่าเฉินด้วยสายตาที่เรียบเฉย เยือกเย็น จนอีกฝ่ายชะงักไปชั่วครู่ "ท่านแม่... ท่านจะให้ข้ากินน้ำล้างหม้อในขณะที่ร่างกายข้ายังไม่ได้พักจากการถูกทุบตีเมื่อวานอย่างนั้นหรือ? หากข้าเป็นอะไรไป ใครจะทำงานหนักหนาสาหัสแทนข้ากันเล่า?" "นังตัวดี! แกกล้าย้อนข้าเหรอ!" แม่เฒ่าเฉินเงื้อมมือขึ้นเตรียมจะฟาดลงมาอีกครั้ง หลินฟางไม่แม้แต่จะขยับกายหนี เธอเพียงแค่ขยับยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย "ตีลงมาสิครับ ถ้าท่านตีข้าอีกสักแผล ข้าจะตะโกนให้ลั่นหมู่บ้านว่าท่านจงใจทำร้ายภรรยาของนายทหารผู้ปกป้องชาติ ถึงตอนนั้นหัวหน้าหมู่บ้านจะมาเยี่ยมเยียนท่านถึงบ้านพร้อมกับคุกคามเรื่องการปันส่วนข้าวของตระกูลเรา ท่านคิดว่าอย่างไร?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัว แม่เฒ่าเฉินชะงักค้างมือสั่นเทาด้วยความโกรธจัด แต่ดวงตาของนางเริ่มวูบไหวด้วยความกลัว ชื่อของ 'จ้าวหาน' สามีผู้เงียบขรึมของหลินฟางนั้นน่าเกรงขามกว่าที่ใครคิด แม้เขาจะไปประจำการที่ชายแดน แต่มิตรสหายในกองทัพของเขามักจะส่งข่าวคราวมาถามไถ่เสมอ หากเรื่องถึงหูเขาจริงๆ แม่เฒ่าเฉินย่อมรู้ดีว่าจุดจบจะเป็นอย่างไร "ก็ได้... วันนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไป แต่วันพรุ่งนี้เจ้าต้องออกไปหาผักป่ามาให้ได้หนึ่งตะกร้าใหญ่ ถ้าไม่ได้ข้าวเย็นแกก็อย่าหวังจะได้กิน!" แม่เฒ่าเฉินสะบัดหน้าหนีเดินกระทืบเท้าออกจากครัวไป หลินฟางถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าเข้าจู่โจม แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะทรุดตัวลงนั่ง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่สั่นไหวอยู่ในห้วงความคิด... พื้นที่สีขาวโพลนที่เธอคุ้นเคย ห้องครัวในมิติของเธอ! มันยังคงอยู่... ห้องครัวอัจฉริยะที่เต็มไปด้วยเครื่องเทศหายากและวัตถุดิบชั้นเลิศจากศตวรรษที่ 21 เธอทดลองรวบรวมสมาธิเพียงครู่เดียว กลิ่นหอมของเนยฝรั่งเศสและเครื่องเทศที่หาไม่ได้ในยุคนี้ก็ลอยจางๆ ออกมา นี่คือสมบัติล้ำค่าที่จะทำให้เธอสร้างตัวและพลิกฟื้นสถานะของสะใภ้ตกอับให้กลายเป็นเศรษฐีนีในยุคปฏิรูปนี้ เมื่อความมืดเข้าปกคลุมหมู่บ้าน หลินฟางใช้จังหวะที่ทุกคนหลับใหล แอบเข้าไปในมิติเพื่อประกอบอาหารจานแรกของชีวิตในร่างนี้ เธอเลือกวัตถุดิบที่หาง่ายในยุคนี้แต่สร้างความแตกต่างด้วยวิธีปรุงชั้นครู เธอทำ ‘ผัดผักป่าใส่กากหมู’ ที่หอมอบอวลไปทั่วบริเวณ แม้แต่ตัวเธอเองยังแทบอดใจไม่ไหว ในขณะที่เธอกำลังจะตักอาหารเข้าปาก เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางหน้าต่าง... ไม่ใช่เสียงของขโมย แต่เป็นเสียงของผู้ที่ควรจะอยู่ที่ชายแดน ประตูห้องไม้เก่าๆ ถูกผลักออกอย่างเบามือ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เปรอะเปื้อนฝุ่นดินก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองมาที่ชามข้าวหอมฉุย แล้วเลื่อนมาประสานสายตากับเธอ "เจ้าทำอะไร... กลิ่นนี่มันหอมเกินกว่าที่ควรจะเป็นในบ้านหลังนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำของจ้าวหานสั่นเครือเล็กน้อย ราวกับเขากำลังประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงของภรรยาที่เขาจำได้ว่าขลาดเขลาที่สุด หลินฟางเงยหน้าขึ้น สบสายตากับบุรุษผู้เป็นสามีที่เธอเพิ่งรู้จักผ่านความทรงจำ เธอตัดสินใจยื่นชามข้าวส่งให้เขาพร้อมรอยยิ้มที่สื่อความนัยว่า... นับจากวินาทีนี้ ชีวิตของหลินฟางคนนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของเส้นทางสายอาหารและการเอาคืนครั้งนี้นะครับ เฉินเว่ยสายลุยสัญญาว่าจะเขียนตอนต่อไปให้สะใจและเข้มข้นยิ่งกว่านี้ครับ!