มิติอาหารคือทางรอด

"ถ้าข้าเป็นเจ้า ก็คงเอาหัวโขกกำแพงตายไปตั้งนานแล้ว ดีกว่าจะมาทนหิวโซทำตัวเป็นภาระคนในบ้านแบบนี้!" เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าเฉินกรีดผ่านความเงียบในห้องครัวเก่าๆ กลิ่นอับชื้นของฟืนชื้นผสมกับความหอมจางๆ ของแป้งข้าวโพดราคาถูกไม่ได้ทำให้หลินฟางสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอวางมีดทำครัวลงบนเขียงไม้เก่าๆ ด้วยจังหวะที่มั่นคงและเงียบเชียบ ก่อนจะหันกลับไปสบตาหญิงชราที่ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูด้วยแววตาที่เยือกเย็น "แม่ครับ..." หลินฟางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนอีกฝ่ายชะงัก "ถ้าความหิวของสะใภ้คือภาระ แล้วอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะของแม่ทุกมื้อล่ะครับ? มันงอกออกมาเองจากดิน หรือได้มาเพราะแรงงานที่แม่โขกสับจากคนที่ไม่ใช่ลูกแท้ๆ กันแน่?" แม่เฒ่าเฉินอ้าปากค้าง ดวงตาที่หรี่เล็กจ้องมองหลินฟางราวกับเห็นสัตว์ประหลาด นี่ไม่ใช่หลินฟางคนเดิมที่ก้มหน้าก้มตาทำงานจนมือแตกเลือดซิบ นี่คือหญิงสาวที่มีแววตาเฉียบคมดุจใบมีดโกน หลินฟางไม่ได้สนใจคำด่าทอที่กำลังจะพ่นออกมา เธอหันกลับไปหาวัตถุดิบในตะกร้าสาน แต่นัยน์ตาของเธอกลับมองเห็นบางสิ่งที่ต่างออกไป ทันทีที่เธอจดจ่อกับความคิดเรื่อง 'ความหิว' มิติห้องครัวอัจฉริยะที่ติดตัวมาจากโลกอนาคตก็สั่นไหวเบาๆ ในจิตสำนึก ผนังอิฐของบ้านยุค 70 ดูเหมือนจะพร่าเลือนไปชั่วขณะ ก่อนที่ความเย็นวาบจะแล่นผ่านปลายนิ้ว เธอแสร้งก้มตัวลงหยิบผักป่ากำมือหนึ่ง แต่ในจังหวะที่มือสัมผัสกับตะกร้า จิตของเธอได้เข้าถึงช่องเก็บวัตถุดิบพิเศษภายในมิติ เธอหยิบขิงแก่คุณภาพเยี่ยม น้ำมันพืชที่บริสุทธิ์ยิ่งกว่าน้ำมันหมูเกรดเอ และเครื่องเทศลับที่ไม่มีในยุคสมัยนี้ออกมาซ่อนไว้ใต้ผักป่าเหล่านั้น "วันนี้ข้าจะทำอาหารเอง" หลินฟางประกาศกร้าว "ทำเอง? แค่ผักป่าต้มน้ำนั่นน่ะหรือ? ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะทำให้มันกินลงคอได้ยังไง!" แม่เฒ่าเฉินแค่นหัวเราะ ก่อนจะเดินสะบัดก้นออกไปจากห้องครัว ทิ้งไว้เพียงเสียงสาปแช่งเบาๆ หลินฟางสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายของวัตถุดิบระดับพรีเมียมจากมิติห้องครัวทำให้เธอรู้สึกคึกคัก เธอเริ่มลงมือล้างผักด้วยน้ำสะอาดที่เธอหยิบจากมิติมาผสมเล็กน้อย เธอไม่ได้ทำเพียงแค่นำผักไปต้ม แต่นี่คือการรังสรรค์ศิลปะบนจานอาหารในยุคที่ความหิวโหยคืบคลานเข้าสู่ทุกครัวเรือน เธอตั้งกระทะเหล็กเก่าๆ ลงบนเตาถ่าน ไฟแรงถูกเร่งขึ้นจนเสียงน้ำมันในกระทะ (ที่เธอแอบเอามาจากมิติ) เริ่มส่งเสียงซู่ เธอใส่ขิงแก่ลงไปเจียวจนหอมฟุ้ง กลิ่นหอมฉุนของขิงแทรกซึมไปทั่วทั้งบ้านดงไม้แห่งนี้อย่างรวดเร็ว ตามด้วยเห็ดป่าที่เธอคัดเกรดจากมิติลงไปผัดจนสุกได้ที่ ความชื้นของเห็ดผสานกับกลิ่นเครื่องเทศที่เธอปรุงแต่งเอง สร้างรสสัมผัสที่หรูหราจนน่าใจหาย ในระหว่างที่ควันหอมกรุ่นกำลังอบอวลอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นที่หน้าประตู จ้าวหานเพิ่งกลับจากการฝึกซ้อม เขาหยุดชะงักที่หน้าห้องครัว กลิ่นหอมที่แตะจมูกไม่ใช่กลิ่นน้ำต้มผักที่เขาคุ้นเคย แต่มันเป็นกลิ่นอาหารที่ผ่านการคัดสรรและปรุงแต่งด้วยความใส่ใจ เขาเลิกคิ้วมองหญิงสาวที่กำลังขยับตะหลิวอย่างคล่องแคล่ว แผ่นหลังของหลินฟางดูสง่างามและเต็มไปด้วยความมั่นใจในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "นั่นเจ้ากำลังทำอะไร?" จ้าวหานถาม เสียงทุ้มต่ำของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย แต่แฝงไปด้วยความสนใจที่ซ่อนเร้น หลินฟางหันมามองเขา ดวงตาคู่นั้นไม่มีความขลาดกลัวเหมือนแต่ก่อน "มื้อเย็นครับจ้าวหาน ถ้าคุณไม่รังเกียจฝีมือของ 'ภาระ' ในบ้านหลังนี้... เชิญนั่งรอที่โต๊ะได้เลย" จ้าวหานยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เขาเป็นคนเงียบขรึมและรักษาระยะห่างเสมอ แต่สิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้—ทั้งกลิ่นอาหารที่ยั่วน้ำลายและท่าทีที่เปลี่ยนไปของภรรยา—ทำให้หัวใจที่เย็นชาของเขาสั่นไหว ทันใดนั้นเอง จานผัดผักเห็ดป่ารสเลิศก็ถูกวางลงบนโต๊ะไม้ที่สั่นคลอน กลิ่นหอมของมันตลบอบอวลจนเพื่อนบ้านที่เดินผ่านหน้าบ้านเริ่มหยุดชะงัก หลายคนเงยหน้าขึ้นดมกลิ่นอากาศด้วยความฉงน นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ในบ้านของจ้าวหานที่มีแต่ความอดอยาก กลับมีกลิ่นอาหารที่หรูหราจนแทบคลุ้มคลั่ง จ้าวหานหยิบตะเกียบขึ้นมาเตรียมจะคีบอาหาร แต่ในจังหวะที่ปลายตะเกียบแตะลงบนเห็ดชิ้นแรก ประตูบ้านก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านที่ดูคุ้นตาคนทั้งหมู่บ้าน "นังสะใภ้สารเลว! เจ้าไปขโมยของมาจากไหนถึงได้กล้าเอามาทำอาหารหรูหราแบบนี้!" หลินฟางยังไม่ทันได้เอ่ยตอบ ร่างสูงใหญ่ของจ้าวหานก็ลุกขึ้นยืนขวางหน้าเธอเอาไว้ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว พร้อมกับมือที่บีบตะเกียบในมือแน่นจนแทบหัก ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุดเมื่อผู้มาเยือนไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่เธอกลับพา 'เจ้าหน้าที่จากกองผลิต' ติดตามมาด้วยพร้อมกับเอกสารในมือ! นี่คือความท้าทายครั้งสำคัญที่หลินฟางต้องตัดสินใจ... จะเปิดเผยความลับของมิติ หรือจะใช้มันเป็นอาวุธในการฟาดฟันผู้ที่จ้องจะทำลายเธอให้จมดิน? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สองนี้ ผมหวังว่ารสชาติของความสะใจกำลังเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ นะครับ!