ลมพัดหวนที่เย็นเยียบ

กลิ่นอายของแชมเปญราคาแพงเคล้าคลอไปกับเสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงเบา ๆ ภายในห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว ทว่าสำหรับแพทย์นิติเวชอย่างรินรดาแล้ว กลิ่นที่เด่นชัดที่สุดในค่ำคืนนี้กลับไม่ใช่กลิ่นหอมหวานของมวลดอกไม้ หากแต่เป็นกลิ่นอายของความทรงจำอันเน่าเฟะที่เธอฝังกลบมันไว้ใต้ดินลึกมานานถึงสามปีเต็ม "คุณรินรดาคะ ทางนี้ค่ะ" เสียงกระซิบจากทีมงานจัดงานประมูลการกุศลทำให้เธอดึงสติกลับมา รินรดายืนนิ่งสงสง่าอยู่ในชุดราตรีเข้ารูปสีดำสนิท ดีไซน์เรียบหรูทว่าทิ้งความเย้ายวนไว้ที่แผ่นหลังเปลือยเปล่า เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีตเผยให้เห็นลำคอระหงและต่างหูเพชรเม็ดงามที่เธอซื้อให้รางวัลตัวเองหลังจากเลื่อนขั้นเป็นแพทย์นิติเวชอาวุโส สามปี... ระยะเวลาที่นานพอจะเปลี่ยนเด็กสาวผู้เคยเปราะบางและยอมจำนนต่อทุกอย่าง ให้กลายเป็นผู้หญิงที่ไร้ซึ่งรอยน้ำตา เหลือเพียงความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งที่พร้อมจะแช่แข็งทุกคนที่กล้าเข้ามาใกล้ รินรดากวาดสายตามองผ่านฝูงชนไฮโซและนักธุรกิจชื่อดังในประเทศ มือเรียวบางยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบช้า ๆ ทว่าจังหวะที่เธอกำลังจะหันหลังเดินไปทางระเบียงเพื่อหลีกหนีความน่าเบื่อ ร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษก็ก้าวเข้ามาขวางทางไว้เสียก่อน เงาสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนเกือบมิดร่าง พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่เคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเธอเมื่ออดีต... กลิ่นไม้ซีดาร์ผสมผสานกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ของคณิน หัวใจที่ถูกแช่แข็งไว้กระตุกวูบอย่างรุนแรงโดยไม่ทันตั้งตัว รินรดาเม้มริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของร่างนั้นด้วยแววตาราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ "ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่... ริน" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น แฝงความสั่นไหวเล็กน้อยที่เจ้าตัวพยายามปกปิดเอาไว้ คณินมองอดีตภรรยาด้วยความรู้สึกที่ตีรวนจนยากจะอธิบาย แววตาคมกริบไล่สำรวจเรือนร่างเย้ายวนที่ดูสง่างามและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายกว่าวันที่เขาเคยทิ้งขว้างเธอไปอย่างไร้เยื่อใย รินรดาแค่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเย้ยหยันที่กรีดลึกลงไปในโสตประสาทของคนฟัง "โลกนี้มันแคบนะคะคุณคณิน หรือบางที... บาปกรรมในอดีตมันอาจจะกำลังตามมาทวงถามคุณอยู่ก็ได้" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าทุกถ้อยคำกลับคมกริบดั่งใบมีดโกนที่อาบยาพิษ คณินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น ความเย่อหยิ่งและถือดีที่เคยมีถูกทัศนคติอันเย็นชาของเธอบด ขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี สามปีที่ผ่านมา เขาเพิ่งตระหนักในวันที่สายเกินไปว่า บ้านหลังใหญ่โตไร้ซึ่งความหมายเพียงใดเมื่อไม่มีผู้หญิงคนนี้คอยเดินเคียงข้าง รอยยิ้มจอมปลอมของดารินทร์ไม่เคยแทนที่ความอบอุ่นที่เขาโง่เขลาทำลายลงไปได้เลย "เรา... มีเรื่องต้องคุยกัน" คณินเอ่ยเสียงต่ำ มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อศอกเรียวของเธอไว้ตามนิสัยเผด็จการที่เคยชิน แต่รินรดากลับถอยหลังหลบอย่างรวดเร็ว ราวกับรังเกียจที่จะให้ผิวเนื้อของเขาสัมผัสโดนแม้แต่นهاยปลายเส้นผม ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองเขาด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง "ฉันไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับคนแปลกหน้าที่ไร้มารยาทค่ะคุณคณิน กรุณาถอยไป ฉันต้องการใช้อากาศหายใจ" "ริน... ผมรู้ว่าผมเคยทำผิดพลาด ผมขอโทษ..." น้ำเสียงของอดีตสามีผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครเอמהออกมาอย่างยากลำบาก ความสำนึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดสามปีทำให้เขาดูน่าสมเพชในสายตาของเธอ "คำขอโทษของคุณมันราคาถูกเกินกว่าจะเอามาแลกกับสามปีที่ฉันต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดค่ะ" รินรดายิ้มเยาะ ดวงตาคู่สวยรื้นหยาดน้ำใสขึ้นมาวูบหนึ่งด้วยความคับแค้นใจในอดีต แต่เธอก็สะกดกลั้นมันไว้ได้อย่างรวดเร็ว "เก็บคำพูดพวกนั้นไว้ไปบอกคุณดารินทร์เถอะนะคะ เธอน่าจะต้องการมันมากกว่าฉัน" พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินหนีทันทีโดยไม่ให้โอกาสเขาได้เอ่ยแก้ตัวใด ๆ อีก ปล่อยให้คณินยืนนิ่งค้างอยู่กับความเจ็บปวดที่ตีกลับมาเป็นร้อยเท่าทวีคูณ สายตาคมกริบมองตามแผ่นหลังบางที่เดินห่างออกไปด้วยความรู้สึกที่ร้อนรนราวกับมีไฟสุมทรวง เขารู้แล้วว่าการตามเธอกลับคืนมาไม่ง่ายดายอย่างที่คิด และผู้หญิงที่เย็นชาคนนี้... ไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้เขาอีกต่อไปแล้ว ทว่า... ในจังหวะที่รินรดาก้าวเดินหลีกหนีความวุ่นวายออกไปยังโซนสวนหย่อมด้านนอกของโรงแรมเพื่อสงบสติอารมณ์ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าคลัตช์แบรนด์หูกลับสั่นเตือนขึ้นมาเบา ๆ เธอหยิบมันขึ้นมาเปิดดูด้วยความหงุดหงิด คิดว่าเป็นข้อความงานจากโรงพยาบาล แต่ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอกลับเป็นภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดในมุมอับของงานประมูล ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบเศษ หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มสวมชุดสูทเด็กตัวจิ๋ว กำลังยืนอยู่ข้างกายของ... คณิน! และวินาทีนั้นเอง ข้อความจากเบอร์แปลกปริศนาก็เด้งขึ้นมาซ้ำเติมหัวใจที่กำลังเต้นระรัว: *[ยินดีด้วยนะคะคุณหมอ... ดูเหมือนว่า "ความลับ" ที่คุณอุตส่าห์ซ่อนไว้สามปี จะไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไปแล้วล่ะค่ะ]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมนและเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ รสรินจะพาคุณดิ่งลึกไปกับเกมรักและเกมแค้นที่เดิมพันด้วยหัวใจในตอนต่อไปค่ะ