ระยะห่างที่สร้างขึ้นใหม่

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นอับชื้นของห้องผ่าตัดศพในยามวิกาล ไม่เคยทำให้รินรดารู้สึกสะทกสะท้านได้เท่ากับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่ลอยปะปนเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ คณินก้าวเข้ามาในอาคารนิติเวชราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ ทั้งที่ในอดีต... แค่เธอกล่าวเอ่ยชวนมาทานอาหารร่วมกัน เขายังมองว่าเป็นเรื่องไร้สาระและเสียเวลาชีวิตอันมีค่าของเขา "คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในเขตกั้นนี้ค่ะคุณคณิน" เสียงหวานทว่าราบเรียบเย็นชาดังขึ้นโดยที่เธอไม่ต้องหันกลับไปมอง รินรดายังคงก้มหน้าจัดการกับเครื่องมือสแตนเลสในมือ ปลายเรียวนิ้วสวมถุงมือยางสีขาวยังคงมั่นคง ไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย แม้เธอจะสัมผัสได้ถึงเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาใกล้จนน่าอึดอัด คณินชะงักฝีเท้า ดวงตาคมกริบกวาดมองแผ่นหลังบางที่ตั้งตรงอย่างหยิ่งทะนง ชุดกราวน์สีขาวสะอาดตาที่สวมทับชุดทำงานขับเน้นให้เธอดูสง่างามและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน ผู้หญิงคนนี้... ไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่เคยนั่งกอดเข่าร้องไห้บนโซฟาตัวใหญ่ในบ้านหลังเดิมอย่างไร้ค่าอีกต่อไปแล้ว "ผมแค่มาตามหาภรรยา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเย่อหยิ่งตามนิสัยที่แก้ไม่หาย ทว่าแฝงความสั่นพร่าไว้อย่างแนบเนียน "อดีตภรรยาค่ะ... กรุณาใช้คำให้ถูกต้องด้วย" รินรดาวางเครื่องมือลงบนถาดเสียงดัง *กริ๊ง* เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบคู่นั้นว่างเปล่า ไร้ซึ่งประกายความรัก ความโหยหา หรือแม้แต่ความโกรธเกรี้ยว มันคือความเฉยชาขั้นสุดยอดที่บาดลึกเข้าปักอกคนฟังยิ่งกว่าคำด่าทอ คณินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงด้วยความเงียบ สายตาที่เธอมองมาเปรียบเสมือนเขามقเป็นเพียงอากาศธาตุ ไม่มีตัวตนในสายตาของแพทย์นิติเวชสาวมือหนึ่ง "ริน..." เขาขยับเข้าไปใกล้ ระยะห่างที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ระหว่างกันทำให้เขาหายใจไม่ออก กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่เขาเคยมีต่อเธอพังทลายลงไม่เป็นท่า "ผมรู้ว่าผมเคยทำเลวร้ายกับคุณไว้มากแค่ไหน แต่ผมกำลังพยายาม..." "พยายามอะไรเหรอคะ?" รินรดายกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะ เป็นรอยยิ้มที่กรีดแทงหัวใจคนมองจนเลือดซิบ "พยายามไถ่บาป? หรือแค่รู้สึกเสียหน้าที่มีผู้หญิงที่เคยถูกคุณเขี่ยทิ้งอย่างไร้ค่า กลับกลายเป็นคนที่สังคมให้การยอมรับและเหยียบยืนอยู่สูงกว่าคุณในบางเวลา?" "ไม่ใช่แบบนั้น!" คณินเผลอยกมือขึ้นคว้าข้อแขนเรียวไว้โดยสัญชาตญาณ แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงแต่แฝงไว้ด้วยความร้อนรุ่ม "ผมสำนึกแล้ว วันเวลาที่ไม่มีคุณ... บ้านหลังนั้นมันว่างเปล่า ริน ผมทรมาน..." *หมับ!* รินรดาชักแขนกลับอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน เธอยกมือขึ้นปัดป้องรอยสัมผัสของเขาออกทันทีราวกับมันสกปรก รังสีความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกจากตัวเธอจนอุณหภูมิรอบกายลดต่ำลง "อย่ามาแตะต้องตัวฉันค่ะคุณคณิน" น้ำเสียงของเธอต่ำลง แฝงไปด้วยอำนาจการกดดันที่ทำให้คนที่เคยทรงอิทธิพลอย่างเขาต้องชะงัก "ความทรมานของคุณ มันเป็นเพียงเศษเสี้ยวเดียวของความนรกที่ฉันต้องเผชิญในตอนที่คุณควงผู้หญิงคนอื่นเย้ยหย Iซinหน้าฉันในงานสังคม ตอนที่ฉันแท้งลูก... แล้วคุณบอกว่ามันเป็นภาระ" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบ พร้อมกับประกายไฟในดวงตาคู่สวยที่วับวาวด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่ถูกกักเก็บไว้ แต่มันถูกกลืนกลับลงไปอย่างรวดเร็วด้วยความเข้มแข็งที่เธอสร้างขึ้นจากซากปรักหักพัง คณินผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว หัวใจของเขาถูกบีบอัดจนเจ็บแปลบ ภาพความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทง วันนั้น... วันที่เธอร้องขอให้เขาอยู่เคียงข้าง แต่วินาทีนั้นเขาเลือกที่จะเดินออกจากบ้านไปหาดารินทร์อย่างไร้เยื่อใย "ริน... ลูก..." เสียงของเขาขาดหายไปในลำคอ "อย่าเอ่ยถึงเด็กคนนั้นค่ะ!" รินรดาตวาดกร้าว นัยน์ตาดำขลับวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ระเบิดออกเป็นครั้งแรก "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะออกชื่อเขา ออกไปจากห้องของฉันซะ ก่อนที่ฉันจะเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาลากคอคุณออกไปให้พ้นสายตา" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง คณินหายใจหอบถี่ อกแกร่งกระกระสนด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้ราบคาบ เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันที่เขาต้องการเธอกลับคืนมามากที่สุด จะเป็นวันที่เธอยืนอยู่ไกลเกินกว่าที่ปลายนิ้วของเขาจะเอื้อมถึง ในจังหวะนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะความอึดอัด *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ร่างเล็กของเด็กชายวัยราวๆ สี่ขวบ ในชุดไปรเวทน่ารัก สวมหมวกแก๊ปสีดำเอียงคอด้วยความสงสัย มือเล็กๆ ผลักบานประตูกระจกเปิดเข้ามาเองเพราะคิดว่าเป็นห้องของคุณแม่ "คุณแม่ครับ... น้องปันหิวน้ำแล้วครับ" เสียงใสแจ๋วเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน คณินหันขวับไปมองตามเสียงนั้นทันที ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตาคมโต จมูกโด่งรั้น และโครงหน้าถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์บล็อกเดียวกันเป๊ะ! รินรดายืนหน้าซีดเผือด เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลันเมื่อเห็นคณินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด สติปัญญาของนักธุรกิจหนุ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว และความจริงอันน่าตกใจก็พุ่งชนเข้ากลางหน้าอกเขาอย่างจัง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นนี้ด้วยนะคะ รสรินจะพาคุณไปเผמוญหน้ากับความลับที่ถูกปิดตายในตอนต่อไปค่ะ