พบหน้าสามีผู้เงียบขรึม

เสียงโลหะกระทบกันดัง *เคร้ง* ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นทะลุความเงียบสงัดยามวิกาลของเรือนไม้ไผ่ตระกูลหาน! หลินว่านหลิงที่กำลังก้าวเท้าฉับๆ พลางกระชับด้ามไม้กวาดในมือมั่น ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ ใบหน้าหวานล้ำยามนี้ไร้ซึ่งความง่วงงุน มีเพียงรังสีความดุร้ายของแม่เสือสาวผู้ปกป้องอาณาเขต เมื่อครู่ป้าสะใภ้จางคงคิดว่ายามดึกดื่นเช่นนี้ นางคงหลับสนิทจนไม่รู้เรื่องรู้ราว จึงบังอาจแอบย่องเข้ามาหมายจะขโมยถอนรากถอนโคนต้นหอมจักรพรรดิและคะน้าหิมะในแปลงผักมิติที่นางเพิ่งย้ายออกมาปลูกไว้ด้านนอกเพื่อตบตาชาวบ้าน! "โอ๊ย! ใครวะ! ตีหัวข้าทำไม!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้จางแผดลั่นพร้อมกับเอามือกุมศีรษะโคกใหญ่ที่ปูดโปนขึ้นมาทันตาเห็น นางโจรย่องเบายามวิกาลทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นดินแฉะๆ ท่ามกลางแสงจันทร์สลัว ว่านหลิงโน้มตัวลงไปใช้ด้ามไม้กวาดเขี่ยคางของญาติผู้พี่จอมโลภมากผู้นี้ให้เงยหน้าขึ้นมาสบตา รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน น้ำเสียงใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องไว้หน้า "อุ๊ยตาย... ข้าก็นึกว่าสุนัขขโมยที่ไหน ที่แท้ก็ป้าสะใภ้ผู้สูงศักดิ์นี่เองค่ะ ดึกดื่นป่านนี้ไม่ยอมหลับยอมนอน ถึงกับต้องลงทุนปีนรั้วมาออกกำลังกายกลางแปลงผักของบ้านคนอื่น... แปลกเสียจริง หรือว่าที่บ้านของท่านไม่มีผักกิน จนต้องมาคอยแย่งชิงผลผลิตหยาดเหงื่อแรงงานของคนอื่นเขา ถึงได้หน้าด้านหน้าทนเช่นนี้!" "นัง... นังสารเลว! ปากคอเราะร้ายนักนะแก!" ป้าสะใภ้จางหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความแค้นเคือง นางพยายามจะลุกขึ้นยืนแต่ทว่าข้อเท้ากลับพลิกจนต้องร้องซี๊ดปากเบี้ยว "แกกล้าดียังไงมาตีข้า! รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร!" "รู้สิคะ ทำไมจะไม่รู้ เป็นปลิงดูดเลือดประจำตระกูลที่เกาะกินคนอื่นมาครึ่งค่อนชีวิตไงคะจำได้แม่นเชียว" ว่านหลิงแค่นหัวเราะในลำคออย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย "ถ้าไม่อยากให้ข้าเอาเรื่องนี้ไปประกาศประจานให้คนทั้งหมู่บ้านได้ยินความน่าไม่อายของท่านล่ะก็... ไสหัวออกไปจากเขตบ้านตระกูลหานเดี๋ยวนี้! และจำใส่กะโหลกหนาๆ ของท่านไว้ด้วยว่า ถ้ากล้ามาเหยียบแปลงผักของข้าอีกครั้ง ครั้งหน้าไม้กวาดในมือข้าจะไม่ใช่แค่เคาะหัวเบาๆ แบบนี้แน่!" สายตาเฉียบคมดุดันที่ส่งผ่านมาทำเอาป้าสะใภ้จางถึงกับขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว นางรู้ดีว่านังเด็กนี่ไม่ใช่ว่านหลิงคนอ่อนแอขี้ขลาดคนเดิมอีกต่อไปแล้ว รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่ายช่างน่ากลัวเสียจนนางไม่กล้าต่อปากต่อคำต่อ ด้วยความกลัวและเจ็บตัว ป้าสะใภ้จางจึงได้แต่กัดฟันกรอด ลากสังขารกะโผลกกะเผือกปีนรั้วหนีหายไปในความมืดอย่างอนาถ เมื่อร่างของตัวน่ารำคาญลับสายตาไป หลินว่านหลิงถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ นางวางไม้กวาดลงแล้วหันไปสำรวจแปลงผัก โชคดีที่เสียหายไปเพียงเล็กน้อย ต้นหอมจักรพรรดิยังคงชูช่อตั้งตรงรับน้ำค้างยามดึกอย่างสง่างาม กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรและผักสดลอยอบอวลชวนให้จิตใจที่ตึงเครียดค่อยๆ ผ่อนคลายลง ทว่า... ในจังหวะที่นางกำลังจะหันหลังกลับเข้าเรือน สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งยืนพิงกรอบประตูเรือนไม้ไผ่ฝั่งทิศตะวันตก ความมืดสลัวทำให้มองเห็นไม่ชัดเจนนัก แต่รัศมีอันเย็นเยียบและทรงพลังที่แผ่ออกมาจากบุรุษผู้นั้นกลับทำให้หัวใจดวงน้อยของว่านหลิงกระตุกวูบ ที่นั่น... มีคนยืนอยู่! และเขาคงยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ! หลินว่านหลิงหรี่ตาลง สัญชาตญาณเชฟสาวมือทองและอดีตสาวสตรีทสมองเพชรตื่นตัวขึ้นทันที นางหยิบมีดหั่นผักเล่มเล็กที่พกติดตัวไว้ในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาถืออย่างระแวดระวัง พร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปใกล้เงาร่างนั้นช้าๆ "ใครน่ะ? ออกมาเดี๋ยวนี้!" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวานและทรงอำนาจ ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ มีเพียงสายลมเย็นยะเยือกที่พัดโชยผ่านกิ่งไผ่เสียดสีกันดังซ่า... กระทั่งเงาร่างนั้นก้าวพ้นจากมุมมืดของเงาไม้ ออกมาสู่แสงจันทร์กระจ่างที่สาดส่องลงมาพอดี ดวงตาคู่สวยของว่านหลิงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง บุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้ามีรูปร่างสูงใหญ่สมส่วนราวกับรูปสลัก ทว่าเรือนร่างนั้นกลับปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายความดิบเถื่อนและอันตราย ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับฟ้าประทาน คิ้วหนาเข้มรับกับสันจมูกโด่งเป็นคม ริมฝีปากหยักลึกปิดสนิทไร้รอยยิ้ม ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือดวงตาคู่คมกริบดั่งพญาเหยี่ยว ที่ยามนี้กำลังจ้องมองมาที่นางด้วยประกายประหลาดล้ำลึก ยากจะคาดเดาความรู้สึก ที่หัวไหล่กว้างมีผ้าพันแผลสีขาวสะอาดพันไว้อย่างหนาแน่น และมีคราบเลือดซึมจางๆ ปรากฏให้เห็น แม้ว่าเขาจะอยู่ในสภาพได้รับบาดเจ็บและกำลังพักฟื้น แต่ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับแผ่ซ่านความกดดันและน่าเกรงขามออกมาอย่างท่วมท้น จนคนมองแทบไม่กล้าหายใจแรง นี่น่ะหรือ... หานเฟิง สามีตามนิตินัยผู้เงียบขรึมและลึกลับ ที่เพิ่งกลับมาจากสนามรบอันดุเดือด! หานเฟิงมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ ตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างอรชรที่ยืนถือมีดเล่มเล็กด้วยท่าทางองอาจไม่เกรงกลัวใครเมื่อครู่ ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของเขา บุรุษหนุ่มผู้ผ่านความเป็นความตายมาโชกโชน ไม่เคยคิดเลยว่าภรรยาที่แต่งเข้าบ้านมาตามคำสั่งของผู้ใหญ่ ซึ่งเขาจำได้ลางๆ ว่าเป็นสตรีอ่อนแอเรียบร้อยราวผ้าพับไว้ จะกลายร่างเป็นแม่เสือสาวผู้ใช้ไม้กวาดไล่ตีคนจนวิ่งหนีหางจุกตูดได้อย่างดุเดือดถึงเพียงนี้ ความเงียบงันปกคลุมคนทั้งคู่ชั่วครู่ ไม่มีใครยอมเอ่ยปากพูดอะไรก่อน ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับไม่ได้น่าอึดอัดอย่างที่คิด มันกลับเจือไปด้วยกระแสความอยากรู้อยากเห็นที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในใจของคนทั้งคู่ หานเฟิงขยับตัวเล็กน้อย ความเจ็บปวดที่หัวไหล่แล่นริ้วขึ้นมาจนเขาต้องขมวดคิ้วมุ่น แต่ใบหน้ายังคงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงก้อนหินกระทบกันดังขึ้นทำลายความเงียบ "มือปราบโจรจำเป็น... ฝีมือไม่เลวนี่" คำพูดประโยคแรกที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของสามีผู้เงียบขรึม ทำเอาหลินว่านหลิงถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากอิ่มจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มพราวระยับ นางเก็บมีดลงในกระเป๋าอย่างใจเย็น แล้วเชิดหน้าขึ้นสบตากับนายทหารหนุ่มผู้บาดเจ็บอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน "ขอบพระคุณที่ชมค่ะ สามี..." ว่านหลิงจงใจเน้นเสียงคำว่าสามีให้ก้องกังวาน ทว่าก่อนที่นางจะได้ต่อปากต่อคำอะไรไปมากกว่านั้น จู่ๆ ท้องของหานเฟิงเจ้าประทับก็ส่งเสียงร้องโครกคราออกมาท่ามกลางความเงียบสงัดอย่างไม่รักดี! บรรยากาศอันเคร่งขรึมและชวนลุ้นระทึกเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา หานเฟิงผู้เย็นชาถึงกับชะงักกึก ใบหน้าคมคายปรากฏริ้วรอยความกระดากอายจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง ว่านหลิงกะพริบตาปริบๆ มองสามีหนุ่มรูปร่างกำยำที่กำลังยืนหน้าตึงเพราะเสียงท้องร้องของตัวเอง ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะฉายประกายเจ้าเล่ห์ออกมาวับวาม สมองเพชรของเชฟสาวมือทองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ดูท่าทางแล้ว... สามีดิบเถื่อนผู้เงียบขรึมคนนี้ คงไม่ได้หิวแค่ข้าวธรรมดาเสียแล้วกระมั้งคะ? หานเฟิงจ้องมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของภรรยา รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ขึ้นมาตงิดๆ ว่าตนเองกำลังจะตกเป็นเบี้ยล่างของสตรีตัวเล็กๆ คนนี้เข้าเสียแล้ว **[คลิกอ่านตอนถัดไปเพื่อลุ้นว่า เมนูยามวิกาลจานด่วนที่หลินว่านหลิงจะลงมือทำเพื่อสยบกระเพาะของสามีหนุ่มผู้เงียบขรึม จะทำให้หานเฟิงผู้เย็นชาถึงกับต้องยอมสยบแทบเท้าภรรยาอย่างไร!]** --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ!