เมื่อเสือมาเจอกับสิงห์

“ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นบทพระเอกใจบุญช่วยเด็กหลงทาง ถ้าจัดทีมแบบนี้... รบกวนไปเชิญคนอื่นเถอะครับ” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบราวกับหยดน้ำแข็งกระทบพื้นหินดังก้องไปทั่วห้องประชุม VIP ของสตูดิโอจัดการแข่งขัน ‘Galaxy Arena’ เรย์ยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปที่โปรดิวเซอร์รายการผ่านกรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมที่ดูดุดันไม่แพ้เจ้าของ ในห้องนั้นเงียบกริบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ จนได้ยินเสียงหัวใจเต้นจังหวะไม่เป็นสุขของทีมงาน ฟินิกซ์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้แสดงอาการสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะหมุนเก้าอี้หันมาสบตาคนที่เพิ่งพูดจาดูถูกเขาเมื่อครู่ “เด็กหลงทางงั้นเหรอ?” ฟินิกซ์เหยียดยิ้มที่มุมปาก แววตาซุกซนแต่แฝงความร้ายกาจของสตรีมเมอร์อันดับหนึ่งของวงการไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยสักนิด “ดูเหมือน ‘น้ำแข็งเรียกพี่’ จะลืมไปนะว่ารายการนี้ไม่ได้จัดขึ้นเพื่อให้นายมานั่งโชว์ความเท่คนเดียว แต่เขาจ้างคนที่มี ‘ยอดวิว’ มากที่สุดมาเพื่อกอบกู้เรตติ้งรายการเน่าๆ ของพวกเขาต่างหาก” ฟินิกซ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเยื้องย่างเข้าไปหาเรย์อย่างช้าๆ จนระยะห่างของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จางๆ จากตัวฟินิกซ์ปะทะเข้ากับจมูกของเรย์ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความหงุดหงิดในใจของคนตัวสูงลดลงเลย “ยอดวิวกับฝีมือ... มันคนละเรื่องกันครับ” เรย์วางแก้วกาแฟลงกระแทกโต๊ะจนเกิดเสียงดัง ปัง! “ผมเล่นเกมด้วยสมอง ไม่ใช่ใช้ความกวนประสาทสร้างคอนเทนต์ไปวันๆ ถ้าคุณทำให้ทีมพังแค่เพราะอยากเด่น ผมจะกดรีพอร์ตคุณตั้งแต่ในเกม เชื่อสิ” “โอ้โห... น่ากลัวจังครับคุณเทพเจ้าเรย์” ฟินิกซ์โน้มตัวลงมาจนใบหน้าเกือบชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าของอีกฝ่ายจนเรย์ต้องชะงักไปครู่หนึ่ง “ถ้ามั่นใจว่าฝีมือเทพขนาดนั้น ทำไมไม่ลองแบกผมดูสักตั้งล่ะ? หรือว่าจริงๆ แล้ว... แค่กลัวว่าถ้าอยู่ในทีมเดียวกัน นายจะคุมสติไม่อยู่เพราะสายตาของฉันมันดึงดูดมากเกินไปกันแน่?” คำพูดนั้นทำให้เรย์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาที่เคยสงบนิ่งดั่งมหาสมุทรกลับไหววูบเหมือนมีคลื่นใต้น้ำซัดสาด เขาจ้องมองดวงตาคู่สวยที่กำลังท้าทายเขาอย่างไม่ลดละ ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ใต้ความเย็นชาเริ่มปะทุขึ้นมาเหมือนไฟใต้พรม “หลงตัวเองให้มันน้อยๆ หน่อย” เรย์แค่นเสียงลอดไรฟัน “งานนี้คือรายการฟอร์มยักษ์ ทุกคนเฝ้ามอง ถ้าคุณพลาดแม้แต่นิดเดียว ผมไม่ปล่อยไว้แน่” “ก็นั่นแหละครับที่ผมรอ...” ฟินิกซ์ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูอีกคนด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบจะเป็นการร่ายมนตร์สะกด “ถ้าอยากรู้นักว่าผมจะพลาดท่าให้นายยังไง ก็ลองพิสูจน์ดูสิครับ... ในสมรภูมิที่เราต้องพึ่งพากันและกัน” บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนเกือบจะถึงจุดเดือด ทีมงานที่ยืนดูอยู่รอบๆ แทบจะกลั้นหายใจ แรงกดดันมหาศาลจากทั้งคู่ทำให้พื้นที่ตรงนั้นดูจะเล็กลงไปถนัดตา เรย์เม้มปากแน่น ความโกรธที่ฟินิกซ์แสดงท่าทางยียวนผสมกับความรู้สึกวาบหวามแปลกๆ ที่แล่นพล่านในอกทำให้เขารู้สึกสับสนจนทำอะไรไม่ถูก ทันใดนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนังเสียงดังสนั่น ผู้อำนวยการผลิตเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ ท่าทางรีบร้อนจนเห็นได้ชัด “คุณเรย์! คุณฟินิกซ์! มีเรื่องด่วน!” ผู้อำนวยการตะโกนขึ้นมาทำลายความเงียบ “ทางสปอนเซอร์เพิ่งแจ้งการเปลี่ยนแปลงกะทันหัน พวกคุณต้องลงแข่งในเซิร์ฟเวอร์พิเศษที่เปิดตัววันนี้เลย และกฎการแข่ง... มันเพิ่งถูกเปลี่ยนให้ต้อง ‘เชื่อมต่อระบบประสาท’ เพื่อวัดค่าความเข้ากันของทีม! ถ้าค่าความเชื่อมโยงของพวกคุณไม่ถึงเกณฑ์ขั้นต่ำ... รายการนี้จะถูกยกเลิกการถ่ายทอดสดทันที!” ฟินิกซ์ผละออกจากเรย์ทันที เขายักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนักแม้จะรู้ว่าสถานการณ์นี้มันไม่ง่ายเลย “เชื่อมต่อระบบประสาทเหรอ? น่าสนุกดีนี่ครับ... ว่าแต่นายไหวหรือเปล่าคุณโปรเพลเยอร์? เพราะถ้าต้องแชร์ความรู้สึกกันจริงๆ นายอาจจะเผย ‘ความลับ’ อะไรบางอย่างให้ผมรู้ก็ได้นะ” เรย์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงแค่มองหน้าฟินิกซ์ด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนคนถูกมองถึงกับชะงักไปเล็กน้อย มือหนาเอื้อมไปหยิบอุปกรณ์เชื่อมต่อบนโต๊ะขึ้นมา บีบแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดขึ้น ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะหันไปเตรียมตัวเข้าสู่เครื่องเชื่อมต่อ จู่ๆ ไฟในห้องก็ดับพรึบลงเหลือเพียงแสงสีแดงวูบวาบจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เริ่มรันระบบเองโดยอัตโนมัติ พร้อมกับเสียงสังเคราะห์ที่ดังขึ้นทั่วห้อง ‘ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์มรณะ... ผู้เล่นหมายเลข 01 และ 02 หากความเข้ากันของพวกคุณล้มเหลว... ปลายทางของพวกคุณไม่ใช่แค่ความพ่ายแพ้ในเกม แต่เป็นจุดจบของอาชีพที่พวกคุณรัก’ ฟินิกซ์หันกลับมามองเรย์ในความมืด แสงจากหน้าจอสะท้อนให้เห็นรอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนก่อนหน้านี้ แต่มันกลับดูจริงจังและอันตรายกว่าเดิมหลายเท่า “ดูเหมือนเราจะไม่มีทางเลือกแล้วนะเรย์” ฟินิกซ์เอ่ยเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะที่หน้าอกของเรย์แผ่วเบา “เตรียมตัวรับมือกับความจริงที่จะพุ่งเข้าใส่ในวินาทีที่เชื่อมต่อกันให้ดี... เพราะฉันจะไม่ยอมให้มันจบลงง่ายๆ แน่” หัวใจของเรย์เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่ไม่ใช่แค่เกม... นี่คือจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่อันตรายกว่าความขัดแย้ง และเขารู้ดีว่านับจากวินาทีนี้ไป เขาจะไม่มีวันสลัดหลุดจากผู้ชายที่ชื่อ ‘ฟินิกซ์’ คนนี้ได้อีกเลย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นที่แสนพายุบุแคมนี้ด้วยกันนะครับ ไฟเยอร์บลัด