พื้นที่ส่วนตัวกับคนรุกล้ำ

เสียงฉีกซองเอกสารสีน้ำตาลดังแคว่ก... บาดลึกเข้าไปในความเงียบงันของห้องทำงานสไตล์โมเดالลอฟท์ ราวกับเสียงกรรไกรที่กำลังตัดเส้นด้ายชีวิตของสถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบเป็นชีวิตจิตใจ รวินท์ยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังกระดาษแผ่นหนาในมือของกวิน—เพื่อนสนิทที่ทำหน้าเจื่อนสนิทราวกับกลืนยาขม ตัวหนังสือสีแดงฉานบนหัวกระดาษตราครุฑปรากฏหราเด่นชัด: *คำสั่งระงับการก่อสร้างชั่วคราว* โครงการคอมเพล็กซ์ใจกลางเมืองมูลค่าหลายพันล้านที่เขาใช้หยาดเหงื่อและมันสมองแลกมาตลอดสามปี พังทลายลงในพริบตาเพียงเพราะข้อร้องเรียนเรื่องการละเมิดผังเมืองและสิ่งแวดล้อม "กูเตือนมึงแล้วว่าอย่าเพิ่งรีบขึ้นโครงสร้างฝั่งทิศตะวันออก..." กวินถอนหายใจเฮือกใหญ่ วางซองเอกสารลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสที่จัดระเบียบทุกตารางนิ้วอย่างแม่นยำ "มีคนยื่นเรื่องร้องเรียนไปที่กระทรวงว่าโครงการของมึงบล็อกทางลมและรุกล้ำพื้นที่สีเขียวโบราณ... และตัวตั้งตัวตีที่ล่ารายชื่อชาวบ้าน ก็คือนักเขียนสาวจอมพลังที่เพิ่งมาเช่าบ้านข้างๆ มึงนี่แหละ" ชื่อนั้นทำให้กรามของรวินท์ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจากปลายนิ้วไล่ลามขึ้นมาถึงขมับ *พริมโรส* ผู้หญิงน่ารำคาญคนนั้น... เธอกล้าดีอย่างไรถึงมาพังทลายความฝันทั้งชีวิตของเขาด้วยตัวหนังสือพร่ำเพรื่อไม่กี่หน้ากระดาษ! ในจังหวะเดียวกับที่เพลิงโทสะกำลังแผดเผารวินท์จนแทบคลั่ง ประตูห้องทำงานกระจกบานเลื่อนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างระหงในชุดเสื้อเชิ้ตลินินยับยู่ยี่กับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ก้าวเข้ามาพร้อมกับแก้วกาแฟเย็นในมือ ใบหน้าเรียวสวยประดับด้วยรอยยิ้มกวนประสาทที่เขาอยากจะยกมือขึ้นมาหยิกให้เข็ดหลาบ "อ้าว คุณสถาปนิกหน้ายักษ์... หน้าตาคุณดูเครียดๆ นะคะ เอ้ย... นะครับ หน้าดำคร่ำเครียดเชียว มีเรื่องอะไรรึเปล่า หรือว่าแบบแปลนที่อวดนักอวดหนามันกำลังจะกลายเป็นเศษกระดาษซะแล้วล่ะ" พริมโรสเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงรื่นเริงโดยไม่สนใจบรรยากาศมาคุในห้องแม้แต่น้อย เธอก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเขาโดยอัตโนมัติ ราวกับโลกใบนี้ไม่มีคำว่า 'พื้นที่ส่วนตัว' อยู่จริง "ออกไปจากห้องของผม เดี๋ยวนี้" รวินท์เค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุดันจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ พริมโรสชะงักฝีเท้าเล็กน้อย แต่ไม่ได้ถอยหลัง กลับเลือกที่จะก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะฝั่งตรงข้ามแทน เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้เขาโดยไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวสถาปนิกหนุ่มแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย "อุ๊ย ทำไมต้องดุด้วยล่ะคะ... เอ้ย พูดผิด พูดครับ!" เธอยิ้มเยาะเมื่อเกือบหลุดปาก "ฉันแค่จะแวะมาบอกว่า กาแฟร้านหน้าปากซอยอร่อยดีนะ อยากแบ่งให้ชิมสักแก้วเผื่อสมองจะแล่นขึ้นมาบ้าง จะได้รู้ว่างานศิลปะกับความเป็นมนุษย์น่ะ เขาอยู่ร่วมกันยังไง ไม่ใช่เอาแต่สร้างตึกแท่งปูนบล็อกความสุขชาวบ้านแบบนี้" รวินท์ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาก้าวพรวดเดียวเข้าประชิดตัวหญิงสาว ความสูงโปร่งของเขาทำให้อาณาเขตของพริมโรสถูกบีบอัดลงทันที รวินท์โน้มใบหน้าลงไปหาเธอจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนพริมโรสเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "คุณรู้ตัวไหม... ว่าคุณกำลังเล่นกับไฟ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ นัยน์ตาคมกริบดูลึกล้ำและอันตรายจนพริมโรสใจกระตุกวูบ เคมีร้อนแรงบางอย่างพุ่งปะทะกันกลางอากาศจนกวินที่ยืนอยู่ข้างๆ ต้องแอบถอยหลังกรูดและทำเนียนมองเพดาน "ไฟอะไรกัน ฉันแคบ... แค่ทำหน้าที่ปกป้องธรรมชาติและสิทธิของชาวบ้านต่างหาก!" พริมโรสพยายามเถียงเสียงแข็ง แม้หัวใจจะเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อใบหน้าหล่อเหลาคมคายของรวินท์อยู่ใกล้แค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกระดาษและกาแฟเข้มๆ ทำให้สติเธอเริ่มกระเจิดกระเจิง "ชาวบ้านเหรอ? หรือว่าเป็นเพราะคุณอยากสร้างโปรไฟล์ให้ตัวเองกันแน่ คุณพริมโรส" รวินท์เยาะหยัน ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย "คุณคิดว่าคุณเก่งนักใช่ไหมที่ทำให้โครงการสิบหลักของผมต้องหยุดชะงักได้ด้วยกระดาษแผ่นเดียว?" "ก็ถ้าคุณมั่นใจว่างานของคุณมันสะอาดบริสุทธิ์จริง ทำไมต้องกลัวคำร้องเรียนของฉันด้วยล่ะคะ... ครับ!" พริมโรสเม้มปากแน่น เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้เนื้อตัวจะเริ่มสั่นเทาด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายเกินต้านทาน "ผมไม่ได้กลัว..." รวินท์กดเสียงต่ำลง มือหนายื่นออกไปวางทราบลงบนขอบโต๊ะกระจกด้านหลังตัวพริมโรส ล็อกร่างเธอให้อยู่ในอ้อมแขนกลายๆ โดยสมบูรณ์ "แต่ผมรำคาญ... รำคาญผู้หญิงจอมจุ้นจ้านที่ชอบรุกล้ำพื้นที่คนอื่นอย่างไรมารยาท และที่สำคัญที่สุด..." เขาหยุดเว้นจังหวะ ปล่อยให้สายตาร้อนแรงกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างประหม่า "ต่อให้ผมเกลียดคุณแค่ไหน... แต่ตามกฎหมายสัญญาเช่าบ้านและข้อตกลงเขตพื้นที่ควบคุมพิเศษที่คุณเซ็นร่วมกับบริษัทของผมเมื่อสัปดาห์ก่อน..." รวินท์กระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้พริมโรสรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเอาเสียเลย "คุณไม่มีสิทธิ์ย้ายออก และ... คุณจะต้องมาเป็น 'ที่ปรึกษาด้านชุมชน' ให้กับโปรเจกต์นี้ร่วมกับผม จนกว่าคดีนี้จะเคลียร์จบ" พริมโรสเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง "ว่าไงนะ?! ให้ฉันมาทำงานร่วมกับคุณเนี่ยนะ?! ฝันไปเถอะ!" "คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ..." รวินท์กระซิบชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยชัยชนะและเสน่ห์เย้ายวนที่ปฏิเสธไม่ได้ "เพราะถ้าคุณผิดสัญญา คุณจะต้องจ่ายค่าปรับสามเท่า... ซึ่งฉันแน่ใจว่านักเขียนบทสารคดีไส้แห้งอย่างคุณไม่มีปัญญาจ่ายแน่ๆ" ในวินาทีที่พริมโรสกำลังจะอ้าปากด่ากราดด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบที่สุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าในชุดสูทสากลราคาแพง ใบหน้าคมคายหยักลึกที่มีรอยยิ้มพราวเสน่ห์ปรากฏอยู่ตลอดเวลา—ชายผู้เป็นทั้งเจ้าของทุนใหญ่และพี่ชายต่างแม่ที่รวินท์เกลียดชังเข้าไส้ กวินหันไปมองหน้าผู้มาใหม่ก่อนจะอุทานเบาๆ ออกมาด้วยความตกใจ "เฮ้ย... มึงมาทำอะไรที่นี่วะ พทธ?" ขอบคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับตัวอักษรของผมนะครับ