ทางเลือกสุดท้ายในคาสิโนมืด

กลิ่นควันบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความหวาดกลัวลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศระดับความกดอากาศต่ำที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท มันกดทับจนแผ่นหลังของเด็กสาวรู้สึกชาหนึบราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูไร้หัว แกร็ก... เสียงจุดไฟแช็กดังขึ้นในความเงียบงัน เปลวไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นในเสี้ยววินาที สะท้อนให้เห็นดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีของ "คีย์" หรือ คิรากร เจ้าพ่อคาสิโนผู้กุมชะตากรรมของคนนับล้านในเมืองนี้ เขามองผู้หญิงที่ยืนตัวสั่นอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าดุดันและเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความเย็นชา "กล้าดีนี่... เดินเข้ามาถึงถ้ำเสือด้วยตัวเอง" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์นักล่าดังขึ้น มันบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทจนอันดาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทาในอก "ฉันมาที่นี่เพื่อแลกตัวพี่ชาย" อันดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอแม้จะพยายามดัดให้แข็งกร้าวเพียงใด แต่ก็ยังเจือความสั่นพร่าอย่างปิดไม่มิด เธอยืดอกขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ไม่กี่น้อยชิ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก คิรากรพ่นควันสีเทาหม่นออกมาจากริมฝีปากหยักหนาที่เหยียดยิ้มเยาะ เขาค่อยๆ เอนกายพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง สายตาดุร้ายกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงของเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับเสือร้ายกำลังพิจารณาเหยื่ออันโอชะที่เดินเข้ามาเสนอตัวให้ถึงปากถ้ำ "พี่ชายเธอเอาชีวิตและอนาคตของตัวเองมาเดิมพันกับวงไพ่ของฉัน... หนี้สิบ миллион (สิบล้าน) ที่มันติดค้างอยู่ คิดว่าแค่ตัวเธอเดินเข้ามาหน้าตาตื่นแล้วมันจะจบลงง่ายๆ อย่างนั้นหรือครับ เด็กน้อย" "ฉันไม่มีเงินก้อนนั้นหรอกค่ะ..." อันดากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ "แต่ฉันทำงานให้คุณได้ทุกอย่าง... ขัดดอก ใช้หนี้ ทำอะไรก็ได้ ขอแค่ปล่อยตัวพี่ภาคินไป" คำว่า 'ทุกอย่าง' ที่หลุดออกจากริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อ ทำให้ดวงตาคมกริบของเจ้าพ่อมาเฟียเปล่งประกายวาววับขึ้นมาอย่างน่ากลัว คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์อันดิบเถื่อน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงก้าวเข้ามาหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่ละย่างก้าวสร้างแรงกดดันมหาศาลจนอันดาต้องถอยหลัง1ก้าวโดยอัตโนมัติ ทว่าสะโพกของเธอกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานอย่างจัง... *หนีไม่พ้นแล้ว* "ทุกอย่างงั้นเหรอ..." คิรากรโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนที่มีกลิ่นมิ้นท์และนิโคตินปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนใสของเธอ สายตาของเขาไม่ได้มองที่ดวงตาดื้อรั้นของเธออีกต่อไป แต่ไล่ต่ำลงมาสำรวจลาดไหล่บอบบางและทรวดทรงอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจเข้าออกอย่างรุนแรง "คุณคีย์... ถอยไปหน่อยค่ะ" อันดาเอียงหน้าหนีสัมผัสอันตรายที่แผ่ซ่านมาจากร่างกายของเขา มือเรียวเล็กพยายามดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายเอาไว้ แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับเหมือนการผลักภูเขาเหล็กกล้า ร่างกายของเขานิ่งสนิทและร้อนผ่าวราวกับเตาไฟ "ปากดี... แต่ตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ" คิรากรเอื้อมมือหนาขึ้นมาใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางมนของเธอขึ้นบังคับให้สบตา เขากวาดสายตามองริมฝีปากสั่นระริกนั้นด้วยความรู้สึกกระหายใคร่รู้ที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว "ผู้หญิงที่เดินเข้ามาหาฉันด้วยข้อเสนอแบบนี้ มักจะจบลงด้วยการคุกเข่าร้องขอความเมตตา... เธอคิดว่าตัวเองจะทนได้สักกี่น้ำกันเชียว" สัมผัสหยาบกร้านจากนิ้วมือที่ลูบไล้กรอบหน้าและยาวลงมาถึงต้นคอระหงทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง อันดารู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าแปลบปลาบที่วิ่งพล่านไปตามผิวหนัง แรงดึงดูดทางเพศที่อันตรายและดิบเถื่อนกำลังแผ่ขยายตัวออกมาระหว่างคนทั้งสอง จนอากาศรอบตัวแทบจะลุกเป็นไฟ "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้น... ฉันมาที่นี่เพื่อแลกอิสรภาพ ไม่ใช่เพื่อขายศักดิ์ศรี!" เธอกัดฟันกรอด ขู่คำรามกลับด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกดูถูกเหยียดหยาม "ศักดิ์ศรีงั้นหรือ?" คิรากรหัวเราะในลำคออีกครั้งอย่างพึงพอใจ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหนา "ของแบบนั้น... มันไม่มีราคาพอที่จะมาจ่ายหนี้สิบล้านหรอกครับอณัชญา" เขาล็อกข้อมือเล็กทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวตรึงไว้กับโต๊ะหินอ่อนอย่างง่ายดาย ก่อนที่มือหนาอีกข้างจะสอดเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วรั้งร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนหน้าอกแนบชิดติดกับแผงอกแกร่ง ความร้อนจากร่างกายของเขาแผดเผาผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนอันดาสะดุ้งเฮือก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อตระหนักถึงสถานการณ์อันตรายที่ตนเองกำลังเผชิญ ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมครามของกันและกัน สร้างความปั่นป่วนในท้องน้อยของหญิงสาวอย่างรุนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ คิรากรโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดใบหูเล็ก เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นเต็มไปด้วยความปรารถนาอันมืดมนและคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "ในเมื่อเธอเสนอตัวเข้ามาเองแล้ว... ก็เตรียมตัวรับชะตากรรมในกรงขังของฉันให้ดี เพราะต่อจากนี้... แม้แต่เสียงร้องขอชีวิตของเธอ ก็จะไม่มีวันได้ยินจากปากของใครทั้งนั้น... นอกจากฉันคนเดียว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามผลงานของคิราห์ลวงรักนะครับ