ระยะปลอดภัย

"ถ้าคิดจะวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาขัดจังหวะคนอื่นแบบนี้ ริน... ช่วยกรุณาเช็กสภาพจิตใจตัวเองก่อนดีไหมว่าพร้อมรับสายตาฆาตกรรมจากฉันหรือเปล่า" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของปฐพีไม่ได้มีความล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบที่มักจะซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นสายตากำลังวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธ ขณะที่เจ้าตัวถอยกรูดออกห่างจากร่างของเพลิงราวกับสัมผัสเมื่อครู่มีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่าน รินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สองมือที่ถือแฟ้มเอกสารสั่นระริกโดยไม่ต้องแกล้ง "คะ... คือว่า หนูไม่ได้ตั้งใจจะมาเป็นก้างขวางคอความรักนะคะพี่ดิน! แต่ข้างนอกโน่น... สถานการณ์มันกำลังจะลุกเป็นไฟต่างหาก ถึงเวลาประชุมสรุปแบบร่างไฟนอลแล้วค่ะ แล้วลูกค้า VIP เจ้าเก่าของโปรเจกต์นี้ดันโผล่มาเซอร์ไพรส์ก่อนเวลาตั้งครึ่งชั่วโมง!" เพลิงที่ยืนนิ่งค้างไปเสี้ยววินาทีรีบดึงสติตัวเองกลับมาทันที ใบหน้าคมคายฉาบด้วยรอยยิ้มเยาะกวนประสาทตามสไตล์ เพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู ร่างโปร่งขยับตัวจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะปรายตามองสถาปนิกหนุ่มที่ตอนนี้ตีหน้าขรึมใส่โลกยิ่งกว่าเดิม "นั่นไง... งานเข้าแล้วล่ะคุณสถาปนิกเจ้าระเบียบ" เพลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกแกแกมประชด "มัวแต่มายืนตีหน้ายักษ์ใส่รุ่นน้อง ระวังแบบร่างพันล้านของคุณจะปลิวหายไปกับสายลมนะคะ" ปฐพีไม่ตอบโต้ เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติแล้วปัดกั้นความรู้สึกวูบไหวเมื่อครู่ออกไปจากหัวใจอย่างรวดเร็ว เกราะป้องกันตัวอันหนาเตอะถูกยกขึ้นมาสวมทับใบหน้าเรียบเฉยอีกครั้ง สไตล์การทำงานที่เฉียบขาดและเด็ดเดี่ยวถูกเปิดสวิตช์ขึ้นทันที "เพลิง... เก็บเลนส์กล้องของคุณให้เรียบร้อย แล้วตามผมมา" ปฐพีออกคำสั่งเสียงเรียบ เย็นชา และเว้นระยะห่างจากอีกฝ่ายอย่างชัดเจน "ส่วนริน... ไปเตรียมห้องประชุมใหญ่ เปิดโปรเจกต์เตอร์ แล้วเอาเอกสารทั้งหมดไปแจกกรรมการ อย่าให้มีข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว" สองร่างเดินนำและตามกันออกมาจากมุมอับของระเบียง ทว่าบรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเงียบงันที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมแทนที่ความใกล้ชิดเมื่อครู่ ปฐพีเดินนำลิ่วโดยไม่หันกลับมามอง ขณะที่เพลิงเดินตามหลังด้วยความรู้สึกหงุดหงิดในอกอย่างบอกไม่ถูก *แปลก...* เพลิงหรี่ตามองแผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนนั้น ตั้งแต่ออกจากมุมนั้น ปฐพีก็ไม่ยอมสบตาเขาเลยสักครั้ง สถาปนิกหนุ่มจอมปากร้ายกำลังหลบหน้า... ไม่สิ กำลัง 'ถอยห่าง' ต่างหาก คนอย่างปฐพีเนี่ยนะจะกลัวความรู้สึกตัวเองจนต้องสร้างกำแพงกั้นขึ้นมาใหม่อีกรอบ? คิดแล้วมันก็น่าหมั่นไส้ นักออกแบบมาดนิ่งผู้เพียบพร้อมคนนั้น แท้จริงแล้วขี้ขลาดตาขาวกว่าที่คิดเสียอีก แค่หัวใจเต้นแรงใส่กันแค่นั้น ถึงกับต้องทำตัวห่างเหินเป็นคนแปลกหน้าเลยหรือไง การประชุมสรุปแบบร่างดำเนินไปอย่างตึงเครียด ลูกค้า VIP เจ้าปัญหาตั้งคำถามและติงรายละเอียดปลีกย่อยสารพัด แต่ด้วยความสามารถและความเป็นมืออาชีพ ปฐพีสามารถอธิบายและแก้เกมได้อย่างไร้ที่ติ ทุกถ้อยคำคมคายและมั่นใจสะท้อนถึงมันสมองระดับท็อปของวงการสถาปัตยกรรม ขณะที่เพลิงทำหน้าที่กดชัตเตอร์เก็บภาพบรรยากาศการทำงาน ทว่าสมาธิของช่างภาพหนุ่มกลับไม่ได้อยู่ที่เลนส์กล้อง... สายตาคมปลาบจับจ้องอยู่แต่ที่กรอบหน้าด้านข้างของคนที่ยืนบรรยายอยู่หน้าห้อง ปฐพีหลีกเลี่ยงการสบตากับเขาอย่างจงใจ ทุกครั้งที่เพลิงหันไปมอง ปฐพีจะเบนสายตาไปที่จอโปรเจกต์เตอร์หรือเอกสารในมือทันที ความเยייהเยือกและท่าทีห่างเหินแบบนั้นมันชวนให้หงุดหงิดจนแทบอยากจะปาสายสะพายกล้องใส่หน้าคนเก๊กซึมสักทีสองที จนกระทั่งการประชุมสิ้นสุดลง เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกดังขึ้นจากทีมงานทุกคน รินทรุดตัวลงนั่งพับเพียบกับเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยอ่อน ขณะที่ลูกค้าตัวฉกาจขอตัวกลับก่อน ปฐพีเก็บเอกสารใส่แฟ้มของตัวเองอย่างรวดเร็ว ชนิดที่เรียกว่าแทบจะวิ่งหนีออกจากห้องประชุมถ้าไม่ติดว่าเพลิงยืนขวางประตูทางออกอยู่ "หลบครับ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นห้วนๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง เพลิงกอดอกพิงกรอบประตู รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปาก ดวงตากลมโตแพรวพราวด้วยประกายความท้าทาย "รีบขนาดนั้นเลยเหรอคุณสถาปนิก กลัวอะไรอยู่ล่ะ... กลัวว่าถ้ามองหน้าผมตรงๆ แล้วจะเผลอจำความรู้สึกเมื่อกี้ไม่ได้ หรือว่ากลัวจะรู้ตัวว่าตัวเองกำลังตกหลุมพรางที่ตัวเองขุดไว้กันแน่?" มือหนาของปฐพีที่ถือแฟ้มเอกสารชะงักไปนิด ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบสนิท ไร้ซึ่งรอยยิ้ม และเต็มไปด้วยความเย็นชาที่จงใจสร้างขึ้นเพื่อปกปิดความปั่นป่วนข้างใน "เพลิง... อย่ามาพูดจาไร้สาระแถวนี้ งานจบแล้ว หน้าที่ของคุณก็หมดแค่นี้ กรุณาอย่าล้ำเส้นความเป็นมืออาชีพของเรา" "ล้ำเส้น?" เพลิงหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันแต่แฝงความน้อยใจลึกๆ "หึ... ใครกันแน่ที่ขีดเส้นแล้วถอยหนีไปตั้งหลักก่อน? ปฐพี... คุณมันคนขี้ขลาด" คำว่า 'ขี้ขลาด' ดูเหมือนจะไปสะกิดต่อมความอดทนของคนเจ้าระเบียบเข้าอย่างจัง ดวงตากลมของปฐพีวาวโรจน์ขึ้นมาวบหนึ่ง เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเพลิงอย่างรวดเร็ว จนคนฟังต้องผถอยหลังไปชนกับกรอบประตูโดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิดอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่มีความหวานละมุน มีเพียงแรงปะทะทางอารมณ์ที่คุกรุ่นราวกับลาวาใต้พื้นโลก "คุณรู้อะไรไหมเพลิง..." ปฐพีโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นระริกเล็กน้อยด้วยความอัดอั้น "คนที่น่ารำคาญที่สุดในชีวิตผม... ก็คือคุณนี่แหละ เลิกยุ่งกับผมสักที จะได้ต่างคนต่างอยู่" พูดจบ ปฐพีก็ผลักไหล่เพลิงเบาๆ แล้วก้าวเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เพลิงยืนนิ่งอึ้งอยู่กับคำพูดตัดเยื่อใยที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เพลิงกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บแปลบที่อกข้างซ้ายทำให้รู้ว่าเขาไม่ได้รู้สึกเฉยๆ กับคนใจร้ายคนนั้นเลยสักนิด *คิดจะหนีเหรอปฐพี... ฝันไปเถอะ* เพลิงสูดหายใจเข้าลึก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้งเมื่อเขาสังเกตเห็นว่าแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มเล่มสำคัญของปฐพี... ถูกลืมวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานกลางห้องประชุมใหญ่ มือเรียวคว้าแฟ้มเล่มนั้นขึ้นมาเปิดดู พบว่าเป็นแบบร่างโครงสร้างโปรเจกต์ถัดไปที่ปฐพีหวงนักหวงหนา ชายหนุ่มแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยแผนการร้ายกาจที่ผุดขึ้นมาในหัว "ลืมของสำคัญแบบนี้... แปลว่าตั้งใจเปิดทางให้ผมตามไปรังควานสินะครับคุณสถาปนิก" เพลิงหันหลังเดินกลับเข้าห้องประชุม คว้ากระเป๋าและอุปกรณ์คู่ใจเตรียมจะพุ่งตัวออกไปล่าเหยื่อ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตูห้องทำงานส่วนตัวของปฐพี เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างร้อนรน ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! เพลิงขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองที่ประตูพบว่ารินยืนหน้าซีดเผือด หอบหายใจโยนตัวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนกยิ่งกว่าตอนขัดจังหวะที่ระเบียงเสียอีก "พี่เพลิง! แย่แล้วค่ะ!" รินหวีดร้องเสียงหลง มือเล็กคว้าแขนเพลิงไว้แน่นจนเล็บจิก "พี่ดิน... พี่ดินถูกเรียกตัวไปที่ห้องผู้บริหารด่วนเลยค่ะ แล้วตอนนี้... มีตำรวจสองนายมารออยู่ที่นั่นด้วย!" เพลิงชะงักกึก แฟ้มเอกสารในมือร่วงหล่นลงสู่พื้นเสียงดัง *ตุบ* ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อตระหนักได้ว่า... ปัญหาใหญ่กำลังพุ่งชนปฐพีเข้าเต็มแรง ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "หมอกไม้ไผ่" เสมอมานะคะ