ศพที่หายไปกับระบบที่มองไม่เห็น

กลิ่นฟอร์มาลินเข้มข้นจนแสบจมูกคือเครื่องยืนยันเดียวว่าผมยังยืนอยู่บนโลกมนุษย์ ไม่ใช่ดินแดนสนธยาที่ไหน "คุณเรย์ครับ ถ้ายังตรวจไม่พบร่องรอยการถูกวางยาพิษ ผมคงต้องเรียนตามตรงว่า ทางกองปราบจะสรุปสำนวนคดีนี้ว่าเป็นอุบัติเหตุจากการเมาแล้วขับตามรายงานเบื้องต้นของร้อยเวรเจ้าของคดีนะทาน" เสียงทุ้มต่ำของสารวัตรธนาลอยเข้ามาในโสประสาท พร้อมกับเสียงเคาะนิ้วบนโต๊ะโลหะสเตนเลสอย่างกระวนกระวายใจ ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบเต็มยศกำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องชันสูตร สายตาของเขาไม่ได้มองมาที่ผม แต่มันเหลือบมองนาฬิกาข้อมือราคาแพงอยู่เป็นระยะ ราวกับว่าชีวิตของเขาขึ้นอยู่กับการสะสางคดีนี้ให้จบลงภายในเที่ยงคืนนี้ ผมไม่ได้ตอบคำถามทันที ปลายนิ้วสวมถุงมือยางสีขาวกำลังกดลงไปบนเนื้อเยื่อบริเวณลำคอของศพชายหนุ่มนิรนามที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงชันสูตร ร่างกายของเขายังคงมีความเย็นเฉียบตามสภาพศพทั่วไป แต่มีบางอย่าง... บางสิ่งที่ผิดธรรมชาติอย่างยิ่งกำลังรบกวนสมาธิของผม ในฐานะนักนิติวิทยาศาสตร์ผู้ยึดมั่นในตรรกะและหลักฐานเชิงประจักษ์ ผมถูกสอนมาให้เชื่อถือเฉพาะสิ่งที่พิสูจน์ได้ด้วยเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ แต่ทว่า... ตั้งแต่ผมได้รับตำแหน่งนี้เมื่อสามเดือนก่อน ดวงตาข้างซ้ายของผมมักจะมีอาการพร่ามัวพร้อมกับภาพโฮโลแกรมโปร่งแสงสีฟ้าจางๆ ที่ปรากฏขึ้นทุกครั้งเผชิญหน้ากับคดีปริศนา *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของวัตถุแห่งกาลเวลา]* *[ค่าสถานะของวัตถุ: โปร่งใส (Translucent State - 0.1%)]* *[คำแนะนำ: สิ่งที่ท่านกำลังสัมผัสอยู่ไม่ใช่ร่างเนื้อแท้ แต่มันคือภาพสะท้อนจากมิติที่ซ้อนทับ]* ข้อความสีฟ้าเรืองแสงจางๆ ปรากฏขึ้นในครรลองสายตาของผมอีกครั้ง มันไม่ใช่โรคทางสายตา เพราะเอลิน่า อาจารย์สาวลึกลับผู้คุมกฎแห่งสถาบันเคยอธิบายให้ผมฟังด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความน่ากลัวไว้ว่า สิ่งนี้คือ 'ระบบ' ที่ถูกฝังรากลึกอยู่ในพันธุกรรมของตระกูลผู้ตรวจสอบ เพื่อไขปริศนาที่กฎหมายปกติเอื้อมไม่ถึง ผมสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปรับโฟกัสสายตากลับมาที่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง ก่อนจะหันไปสบตากับสารวัตรธนาด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "อุบัติเหตุกระนั้นหรือครับ สารวัตร" ผมทวนคำ เสียงของผมเรียบเรื่อยแต่มั่นคง "ถ้าหากนี่คืออุบัติเหตุจากการเมาแล้วขับจริง ทำไมรอยฟกช้ำบนหน้าอกของศพถึงมีทิศทางสวนทางกับแรงกระแทกจากพวงมาลัยรถยนต์ล่ะครับ และที่สำคัญที่สุด..." ผมเว้นจังหวะ เลื่อนปลายมีดผ่าตัดกรีดลงไปเบาๆ บนผิวหนังบริเวณหน้าอกของศพ เพื่อเปิดเผยชั้นกล้ามเนื้อภายในให้ประจักษ์แก่สายตา "ทำไมช่องอกของชายคนนี้ ถึงไม่มีแม้แต่หยดเลือดไหลออกมาเลยสักหยดเดียวล่ะครับ" บรรยากาศในห้องชันสูตรพลันเงียบสงบลงทันที สารวัตรธนาชะงักกึก สีหน้าที่เคยเกียจคร้านและรีบร้อนเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดขึ้นมาในฉับพลัน เขาก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้โต๊ะชันสูตร ก้มมองดูรอยแผลผ่าที่แห้งสนิทอย่างไร้เหตุผลทางการแพทย์ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "เป็นไปได้ยังไง..." สารวัตรพึมพำเสียงสั่น "ในรายงานของแพทย์สนามบอกว่าเขาเสียชีวิตเพราะเสียเลือดมากไม่ใช่หรือ?" "นั่นคือสิ่งที่คนร้ายต้องการให้พวกเราเชื่อครับ" เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบดังขึ้นมาจากมุมมืดของห้องชันสูตร ร่างเพรียวในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเดินออกมาจากเงาไฟ แว่นตากลมโตสะท้อนแสงไฟนีออนเผยให้เห็นใบหน้างดงามที่มักจะซ่อนความลับเอาไว้เสมอ เอลิน่า อาจารย์สาวผู้เป็นที่ปรึกษาพิเศษของคดีนี้ ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำคร่าในมือ เธอมองหน้าผมด้วยแววตาที่สื่อความหมายลึกซึ้ง บางอย่างที่พวกเราต่างก็รู้ดีว่ามันกำลังจะนำพาเราก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างโลกวิทยาศาสตร์กับความลี้ลับที่ไม่อาจหาคำอธิบาย "ยินดีต้อนรับสู่การเริ่มต้นของเกม เรย์" เอลิน่าเอ่ยเบาๆ ขณะที่เธอยื่นแฟ้มเอกสารเปิดหน้าสุดท้ายให้เราทั้งคู่ดู "ศพที่คุณกำลังผ่าตัดอยู่นี้... ได้หายตัวไปจากห้องเก็บศพของโรงพยาบาลกลางเมือง ตั้งแต่เมื่อสามวันก่อนแล้ว" สิ้นคำพูดของเอลิน่า หน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงนับสิบช็อตก็เด้งขึ้นมาปิดบังวิสัยทัศน์ของผมจนมิด เสียงเตือนแหลมสูงดังขึ้นในหัว พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่สั่นสะท้อนความอันตรายระดับสูงสุด *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบผู้บุกรุกจากมิติคู่ขนาน]* *[ภารกิจระดับ SSS: ค้นหา 'ศพจริง' ก่อนที่รหัสลับดิจิทัลจะถูกปลดล็อกและทำลายล้างฐานข้อมูลทั้งหมด]* *[เวลาที่เหลือ: 00:59:59]* ผมมองหน้าเอลิน่าสลับกับร่างบนเตียงที่ตอนนี้เริ่มโปร่งแสงจนมองทะลุผ่านไปยังโต๊ะสเตนเลสด้านหลัง... มันไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมธรรมดาเสียแล้ว ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ **- นักสืบแว่นขยาย -**