การประลองกระชับมิตรที่วางแผนไว้ล่วงหน้า

ก้อนศิลาสีนิลใน “สุสานแห่งลืมเลือน” แตกละเอียดเป็นผุยผงใต้แรงกดดันจากทักษะดาบระดับสูง เสียงหวีดหวิวของสายลมอาคมที่พัดวนรอบตัวสนามประลองจำลองทำให้อุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว “หึๆ… คิดจะล้มกระดานอย่างนั้นรึเด็กน้อย? ลองดูซิว่าพวกเธอจะรอดออกไปจากสุสานแห่งนี้ได้อย่างไร!” เสียงหัวเราะเย้ยหยันของ “ซาร์ทอส” หัวหน้าหน่วยจู่โจมแห่งกิลด์อัคคีทมิฬยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ดาบใหญ่ในมือของเขาอาบไล้ด้วยเปลวเพลิงสีครามที่พร้อมจะแผดเผากรให้มอดไหม้เป็นจุล รัศมีการโจมตีวงกว้างถูกกางออกโดยสมบูรณ์ ปิดตายทุกเส้นทางถอยของกรและอาจารย์ลิน ในสถานการณ์ที่ผู้เล่นทั่วไปคงเลือกกดปุ่มยอมแพ้เพื่อรักษาไอเทמהสวมใส่ กรกลับยืนนิ่งสงบ แววตาหลังกรอบแว่นใสสะท้อนแสงเรืองรองของหน้าต่างอินเทอร์เฟซระบบที่ถูกเปิดขึ้นมารัวเร็ว นิ้วเรียวยาวขยับพิมพ์ชุดโค้ดคำสั่งลัดผ่านคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา “คุณกร… วงแหวนเวทมนตร์ของมันกำลังจะคอมพลีต์แล้วนะครับ” เสียงเตือนจากอาจารย์ลินดังขึ้นเบาๆ แต่ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมนักเวทสีรัตติกาลก้าวขึ้นมายืนเคียงข้าง พร้อมกับร่ายเวทป้องกันขั้นพื้นฐานอย่าง “เกราะศาสตรามายา” ไว้รอท่า แม้เธอจะรู้ดีว่ามันต้านทานดาบเพลิงครามได้ไม่ถึงสามวินาทีก็ตาม “ไม่ต้องห่วงครับอาจารย์… ระบบของสุสานแห่งนี้มีช่องโหว่ที่พวกกิลด์ใหญ่คาดไม่ถึงอยู่” กรแย้มยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ทำให้คู่ต่อสู้ถึงกับขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ในโลกของ VRMMO ‘นีโอเทอร์ร่า’ (Neo-Terra) ที่ขับเคลื่อนด้วยปัญญาประดิษฐ์ระดับสูง ทุกตารางนิ้วถูกควบคุมด้วยกฎเกณฑ์ที่เข้มงวด แต่สำหรับโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะอย่างกรแล้ว กฎระเบียบเหล่านั้นเป็นเพียงชุดคำสั่งที่สามารถเขียนทับหรือแก้ไขได้ หากมี ‘สิทธิ์การเข้าถึง’ มากพอ และเขาก็กำลังถือครองกุญแจดอกนั้นอยู่ “แกยังจะมาทำเป็นปากดีอีกเรอะ! สิ้นสุดการเล่นสนุกแค่นี้แหละ เจ้าสหายโปรแกรมเมอร์ฝึกหัด!” ซาร์ทอสคำรามลั่น ร่างหนาพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงระดับเสียงแหวกอากาศ ดาบเพลิงครามในมือเงื้อขึ้นสุดแขนหมายจะฟันผ่ากลางลำตัวของกรในดาบเดียว แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นศิลาใต้เท้าของกรปริร้าวเป็นทางยาว *เปรี้ยง!* เสียงปะทะสนั่นหวั่นไหว ทว่า… เป้าหมายของการโจมตีกลับไม่ใช่กร ร่างของกรไถลถอยหลังไปสามก้าวตามแรงลมกระโชก ทว่าเบื้องหน้าของเขากลับปรากฏเสาแสงสีฟ้าครามพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าของสุสาน ขัดขวางวิถีดาบของซาร์ทอสเอาไว้ได้อย่างฉิวเฉียด แรงสะท้อนกลับทำให้หัวหน้ากิลด์อัคคีทมิฬต้องผงะถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกใจ “บ้าน่า! นั่นมันบัฟต้านทานสถานะผิดปกติของบอสประจำดันเจี้ยนไม่ใช่รึไง ทำไมแกถึงเรียกมันออกมาใช้งานนอกเขตเรดได้!” ซาร์ทอสแผדเสียงคำรามด้วยความเหลือเชื่อ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองระบบแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นตรงหน้า กรไม่ตอบคำถามนั้น เขาเพียงแต่ขยับแว่นตาเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความมั่น and ชวนมอง “ระบบของเกมนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกครับ ซาร์ทอส… ทุกครั้งที่มีการอัปเดตแพตช์ ทีมพัฒนาจะทิ้งช่องว่างของฟังก์ชันเก่าเอาไว้เสมอ และผมก็แค่นำมันมา ‘รีแฟคเตอร์’ (Refactor) ใหม่ให้เข้ากับสถานการณ์ปัจจุบัน” สิ้นเสียงของกร หน้าต่างโค้ดคำสั่งสีเขียวใสหลายร้อยบรรทัดก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับสายน้ำตกแห่งข้อมูล กรตวัดนิ้วปัดผ่านอากาศอย่างคล่องแคล่ว ทักษะพื้นฐานอย่าง “พุ่งชน” (Dash) ที่ปกติจะมีระยะจำกัดเพียงสองเมตร กลับถูกผสานเข้ากับบักความเร็วของระบบ จนกลายเป็นคอมโบสกิลไร้เงาที่พุ่งทะลุผ่านแนวป้องกันของกิลด์อัคคีทมิฬในพริบตา “อาจารย์ลินครับ! ฝากเปิดใช้งานพารามิเตอร์ที่สามด้วยครับ!” กรตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงทรงพลัง “รับทราบครับคุณกร… ปลดปล่อยพันธนาการ มนตราแห่งดาราคราม!” อาจารย์ลินประสานมือเข้าหากัน แสงสว่างเจิดจ้าสาดส่องลงมาจากเพดานหินย้อยของสุสาน เปลี่ยนบรรยากาศมืดมนให้กลายเป็นสนามรบแห่งดวงดาว วงเวทขนาดยักษ์แผ่ขยายออกไปครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด บดบังการมองเห็นของซาร์ทอสและลูกน้องในกิลด์จนหมดสิ้น ในสายตาของคนนอก นี่คือเวทมนตร์โจมตีวงกว้างขั้นสูงที่ทรงพลัง แต่สำหรับกรแล้ว มันคือ “การคอมไพล์ระบบใหม่” (Re-compile) ที่บังคับให้เซิร์ฟเวอร์รีเซ็ตค่าสถานะของคู่ต่อสู้ทั้งหมดให้กลับมาเท่ากับเลเวล 1 ชั่วคราว *ฉึก!* ปลายดาบแสงของกรหยุดนิ่งอยู่ที่ลำคอของซาร์ทอสพอดี โดยมีคมดาบห่างจากผิวหนังเพียงมิลลิเมตรเดียว ลมหายใจของหัวหน้ากิลด์ใหญ่หอบสะท้าน เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก ความมั่นใจทั้งหมดถูกทำลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี ร่างกายของเขาแข็งค้าง ขยับเขยื้อนไม่ได้เนื่องจากติดสถานะ [System Error] ที่กรจงใจฝังเข้าไปในระบบประสาทสัมผัสของเกม ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงสะท้อนของละอองแสงเวทมนตร์ที่ค่อยๆ จางหายไป ซาร์ทอสกัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำด้วยความเคียดแค้น “แก… แกใช้โปรแกรมช่วยเล่นใช่ไหม! แบบนี้มันขัดกฎของเกมชัดๆ!” “ผมไม่ได้ใช้โปรแกรมโกงครับ” กรลดดาบลงอย่างใจเย็น น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมแฝงไปด้วยความสุภาพตามวิสัยทัศน์ของสุภาพบุรุษ “ผมแค่อ่านคู่มือการใช้งานระบบอย่างละเอียด… มากกว่าที่คุณทำก็เท่านั้นเองครับ” อาจารย์ลินเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มบางๆ ประดับบนใบหน้าสวยหวานที่มักจะเยชา “ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะนี่ครับคุณกร… ดูเหมือนว่าการบ้านที่ฉันให้ไปเมื่อคืนก่อน จะถูกนำมาประยุกต์ใช้ได้คุ้มค่าจริงๆ” “ครับ เพราะได้อาจารย์คอยติวเข้มให้ต่างหากครับ” กรหันไปยิ้มตอบด้วยความเคารพ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเคมีที่เข้ากันอย่างลงตัว จนทำให้ผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามที่นอนกองอยู่บนพื้นรู้สึกเหมือนตนเองเป็นเพียงส่วนเกินของฉากนี้ ทว่า… ก่อนที่บทสนทนาระหว่างทั้งสองจะได้ดำเนินต่อไป บรรยากาศรอบข้างก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิในสุสานแห่งลืมเลือนดิ่งฮวบลงจนติดลบอีกครั้ง พื้นศิลาที่เคยนิ่งสงบกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกสีแดงฉานราวกับลาวาปรากฏขึ้นทั่วพื้นดิน พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ที่ดังมาจากส่วนลึกที่สุดของดันเจี้ยน เสียงนั้นทรงพลังเสียจนหน้าต่างระบบของกรถึงกับกระตุกและแสดงผลข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นมากลางอากาศ [Warning: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งานภายนอก] [System Alert: องค์กรลับ "เพนทาแกรม" ได้เข้าสู่พื้นที่ลับระดับ SSS - โครงข่ายแม่ข่ายหลักกำลังจะล่มสลายในอีก 3… 2…] ดวงตาของกรเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชุดคำสั่งที่ไม่รู้จักกำลังรุกคืบเข้ามาในระบบ ความนิ่งสงบหายวับไปในพริบตา เมื่อเขาตระหนักได้ทันทีว่า การประลองกระชับมิตรครั้งนี้ เป็นเพียงแค่เหยื่อล่อเพื่อดึงพวกเขาให้ติดกับดักที่ใหญ่กว่า “อาจารย์ครับ… ถอยหลังไปสองก้าว!” กรคว้าข้อมือของอาจารย์ลินไว้แน่น พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองความมืดเบื้องบนที่กำลังบิดเบี้ยว เงาดำทมิฬขนาดมหึมาค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาท “เก่งมาก… เจ้าหนูโปรแกรมเมอร์ แต่เกมจริงมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะ…” ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ