เข้าสู่เมืองหลวงแห่งกิลด์

เสียงรองเท้าบูทหนังของทหารยามหุ้มเกราะกระทบกับพื้นหินอ่อนสีนิลดัง *ก้องกังวาน* เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางบรรยากาศที่อัดแน่นไปด้วยไอเวทมนตร์เข้มข้นจนผิวสัมผัสรู้สึกได้ถึงความซ่าแปลบปะแลบ เบื้องหน้าของพวกเราคือ ‘มหานครเซียนเกม’ หรือที่เหล่าเกมเมอร์ในโลก VRMMO รู้จักกันดีในนาม ‘เทียนหลงเฉิง’ เมืองหลวงอันเป็นศูนย์กลางอำนาจของทุกกิลด์ใหญ่ระดับท็อปของเซิร์ฟเวอร์ ตึกระฟ้าสไตล์แฟนตาซีผสมผสานกับสถาปัตยกรรมจีนโบราณตั้งตระหง่านเสียดฟ้า ป้ายชื่อร้านค้าและกิลด์ต่างๆ เปล่งแสงนีออนเวทมนตร์หลากสีสันสะท้อนลงบนท้องถนนที่ปูด้วยหินหยกขาวสะอาดตา ฝูงชนผู้เล่นสวมชุดเกราะอลังการและถืออาวุธเรืองแสงเดินสวนกันขวักไขว่ เสียงระบบแจ้งเตือนการซื้อขาย เสียงประกาศสงครามกิลด์ และเสียงตบเท้าของสัตว์ขี่หายากดังประสานกันจนแทบไม่ได้ยินเสียงความคิดของตัวเอง “อย่ามัวแต่มองเพลินจนลืมระวังตัวล่ะ กร… ที่นี่ไม่ใช่หมู่บ้านมือใหม่ที่มีแต่มอนสเตอร์เลเวลกระจอก” เสียงหวานทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่เอื้อมมาดึงชายเสื้อคลุมสีเทาเข้มของผมให้ขยับตามหลบการเดินชนจากกลุ่มผู้เล่นสวมเกราะทองคำสังกัดกิลด์ ‘ราชันย์อสนีบาต’ ที่กำลังเดินเชิดหน้าชูตาผ่านไป ผมหันไปสบตากับอาจารย์ลิน ผู้หญิงในชุดจอมเวทสีดำสนิทปักดิ้นเงินลายกลุ่มดาว ดวงตาคมกริบภายใต้ฮู้ดคลุมศีรษะกวาดมองไปรอบด้านด้วยความระแวดระวัง เธอยังคงรักษาระยะห่างและท่าทีเยชาตามแบบฉบับ แต่ผมสังเกตเห็นว่ามือเรียวที่ถือไม้เท้าเวทมนตร์นั้นกำแน่นขึ้นเล็กน้อย ยามเมื่อเราเดินผ่านซุ้มประตูเมืองที่มีตราสัญลักษณ์รูปดาบไขว้กับมังกรเพลิง ซึ่งเป็นเครื่องหมายอาณาเขตของกิลด์ใหญ่อันดับหนึ่งอย่าง ‘พยัคฆ์อมตะ’ “ผมไม่ได้เหม่อลอยครับอาจารย์ แค่กำลังคำนวณอัตราความหนาแน่นของมานาในเขตเมืองหลวงแห่งนี้อยู่ต่างหาก” ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปาก พลางยกมือขึ้นเคาะหน้าต่างระบบอินเทอร์เฟซโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเพื่อวิเคราะห์ข้อมูล “น่าแปลกนะครับ… ความหนาแน่นของมานาที่นี่สูงกว่าโซนรอบนอกถึงสี่เท่าตัว แต่มันกลับกระจายตัวไม่สม่ำเสมอ เหมือนกับว่ามีค่ายกลเวทมนตร์ขนาดมหึมาคอยดูดซับและจัดสรรพลังงานเหล่านี้ให้อยู่ในการควบคุมของใครบางคน” อาจารย์ลินชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เธอหันมามองผมด้วยแววตาที่ฉายแววทึ่งระคนประหลาดใจ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากรูปกระจับของเธอเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมงของการเดินทาง “สมกับที่เป็นโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะ… สายตาของนายไม่เคยพลาดรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เลยจริงๆ” อาจารย์ลินเอ่ยเสียงเบา “ที่นี่คือศูนย์กลางอำนาจ ‘เทียนหลงเฉิง’ เมืองที่กฎหมายของระบบเกมแทบไม่มีผล หากแต่ถูกปกครองด้วยกฎแห่งป่าของเหล่ากิลด์ใหญ่ ผู้เล่นอิสระอย่างพวกเรา ถ้าไม่มีกิลด์หนุนหลัง ก็เป็นได้แค่เบี้ยบนกระดานที่รอวันถูกเหยียบย่ำ” “เบี้ยเหรอครับ?” ผมทวนคำ พลางกวาดสายตามองไปยังลานประลองกลางเมืองขนาดมหักษ์ที่ตั้งอยู่ใจกลางมหานคร ที่ซึ่งผู้เล่นนับพันกำลังส่งเสียงเชียร์การประลองระหว่างสมาชิกกิลด์ระดับท็อป “ผมว่าเบี้ยนี่แหละครับ ถ้าเดินหมากถูกตา ก็สามารถล้มกระดานและรุกฆาตขุนได้เหมือนกัน” คำพูดของผมทำให้จอมเวทสาวผู้เยชาถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงที่ไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งเงินยามต้องลม แต่เธอก็ไม่ได้เอ่ยท้วงอะไร ปล่อยให้ผมเดินนำหน้าฝ่าฝูงชนมุ่งหน้าสู่ย่านการค้าชั้นใน ที่ซึ่งร้านค้าประมูลไอเทมระดับตำนานตั้งอยู่ เป้าหมายของเราในวันนี้คือการหาซื้อ ‘ศิลาผสานจิต’ แร่หายากระดับ S ที่ใช้ในการอัปเกรดทักษะเฉพาะตัวของโปรแกรมเมอร์ให้สามารถเจาะทะลุระบบป้องกันของกิลด์ใหญ่ได้ แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เพราะข้อมูลจากเครือข่ายใต้ดินระบุว่า ศิลาชิ้นสุดท้ายในตลาดประมูลกลางเพิ่งถูกกว้านซื้อไปโดยบุคคลปริศนาเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา พวกเราเดินลัดเลาะผ่านตรอกแคบๆ ที่สถาปัตยกรรมเริ่มเปลี่ยนจากความหรูหรากลายเป็นความมืดทึบและอับชื้น กลิ่นอายของตลาดมืดลอยอบอวลในอากาศ เสียงต่อรองราคาอาวุธและชิ้นื้อมอนสเตอร์ดังเซ็งแซ่ ที่นี่คือเขตย่อยที่เรียกว่า ‘ตรอกเงาจันทร์’ สถานที่ที่คนของกิลด์ใหญ่ไม่ค่อยอยากจะย่างกรายเข้ามานัก เนื่องจากเป็นแหล่งรวมตัวของพวกนอกกฎหมายและนักล่าค่าหัวอิสระ *ตึง!* เสียงโลหะกระแทกพื้นดังสนั่นขึ้นที่เบื้องหน้า ห่างจากจุดที่เรายืนอยู่ไม่ถึงสตรีทบล็อกร่างของผู้เล่นในชุดเกราะนักรบเวทมนตร์คนหนึ่งกระเด็นทะลุกำแพงอิฐออกมานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้นถนน พร้อมกับตัวเลขความเสียหายสีแดงฉานที่ลอยเด่นขึ้นฟ้า [-99999 Critical!] ผมดึงแขนอาจารย์ลินให้ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ดวงตาหรี่ลงมองฝุ่นควันและเศษซากอิฐที่กำลังพรั่งพรู “มีแขกไม่ได้รับเชิญมาต้อนรับพวกเราเร็วกว่าที่คิดสินะครับ” ผมกระซิบเสียงเรียบ มือข้างขวาเลื่อนไปแตะด้ามมีดสั้นโปรแกรมมิ่งที่เหน็บอยู่ข้างเอว ซึ่งถูกดัดแปลงให้มีโค้ดคำสั่งพิเศษซ่อนอยู่ภายใน จากกลุ่มควันสีเทา ร่างสูงโปร่งของผู้ชายคนหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมา เขาอยู่ในชุดคลุมนักฆ่าสีเลือด หมวกฮู้ดคลุมปิดบังใบหน้าครึ่งบน เผยให้เห็นเพียงรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก ในมือของเขากำกริชคู่เรืองแสงสีม่วงเข้มที่ยังมีหยดเลือดหยดติ๋งๆ ลงบนพื้น “ยินดีต้อนรับสู่มหานครเซียนเกม… กร และคุณจอมเวทลิน” เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบดังขึ้น “นายท่านของเรา ‘เฉินเทียน’ ผู้นำกิลด์พยัคฆ์อมตะ รอคอยการมาเยือนของพวกคุณมานานแล้ว” อาจารย์ลินก้าวขึ้นมาขวางหน้าผมเล็กน้อย ไม้เท้าเวทมนตร์ในมือเปล่งแสงสีฟ้าเจิดจ้า ออร่าพลังเวทระดับท็อปเซิร์ฟเวอร์แผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เธอกวาดสายตามองนักฆ่าตรงหน้าด้วยความเย็นชา “คิดจะใช้หมาล่าเนื้อมากำจัดพวกเราตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้าเมืองหลวงเลยงั้นเหรอ… กิลด์พยัคฆ์อมตะนี่ใจร้อนเสียจริง” นักฆ่าปริศนาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโยนวัตถุทรงกลมสีดำสนิทลงมาตรงหน้าเรา มันคือระเบิดควันเวทมนตร์ที่ถูกตั้งค่าให้ตัดขาดการสื่อสารและระบบเคลื่อนย้ายฉุกเฉินในรัศมีสิบเมตรทันที! “ระวังครับอาจารย์!” ผมตะโกนลั่น พร้อมกับพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางของอาจารย์ลินให้หลบวิถีระเบิด พร้อมกับที่นิ้วมือรัวพิมพ์โค้ดคำสั่งลงบนหน้าจออากาศด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อสร้างโล่พลังงานป้องกัน *ตูม!* ควันสีดำสนิทพวยพุ่งกลบรัศมีโดยรอบจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงหัวเราะเยาะที่ก้องสะท้อนไปมา หน้าจออินเทอร์เฟซระบบของผมก็กระพริบเตือนสีแดงฉานรัวเร็ว พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบหลักที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างกะทันหัน— [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดภารกิจลับระดับ SSS ‘คำสาปแห่งเทียนหลง’] [เงื่อนไขถูกกระตุ้น: คุณได้ก้าวเข้าสู่พื้นที่ต้องห้ามของบอสลับประจำเมืองหลวง] [ผู้เล่น ‘กร’ และ ‘ลิน’ ถูกบังคับเข้าสู่เขตแดนปิดตาย ‘มหาสนามประลองเงาโลหิต’ – ไม่สามารถถอนตัวได้จนกว่าจะจบการต่อสู้] ฝุ่นควันจางลงเผยให้เห็นสนามประลองหินยักษ์ที่ถูกปิดล้อมด้วยม่านบาตรสีเลือด และที่เบื้องบนบัลลังก์หินสูงชัน เงาร่างอันใหญ่โตของชายผู้สวมชุดเกราะทองคำประดับหัวเสือก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัวที่มองลงมายังพวกเราทั้งสองคน “หึๆ… คิดจะล้มกระดานอย่างนั้นรึเด็กน้อย? ลองดูซิว่าพวกเธอจะรอดออกไปจากสุสานแห่งนี้ได้อย่างไร!” **ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและเดินทางเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของเรานะครับ!**