การลักพาตัวข้อมูลโดยกลุ่มปริศนา

"หมอบลงครับ!" เสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบขาดของผมดังขึ้นพร้อมกับที่มือข้างหนึ่งคว้าข้อแขนเรียวบางของอาจารย์ลินกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง แรงกระชากนั้นทำให้ร่างระหงของเธอเซถลาเข้ามาปะทะแผงอกของผมพอดี ในเสี้ยววินาทีนั้น กลิ่นอายจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นไอเย็นของระบบดิจิทัลลอยแตะจมูก แต่ไม่มีเวลาให้ดื่มด่ำกับบรรยากาศอันน่าประหม่าแม้แต่น้อย เมื่อเสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าผ่าดังสนั่นขึ้นตรงตำแหน่งที่พวกเรายืนอยู่เมื่อกี่นี้เอง ตูม! ประตูห้องปฏิบัติการลับฉาบด้วยลวดลายเรืองแสงสีทองพังทลายลงเป็นจุล เศษซากโค้ดและแผ่นโลหะผสมไทเทเนียมเสมือนจริงปลิวว่อนไปทั่วอากาศ แรงระเบิดจากการโจมตีระยะประชิดส่งคลื่นกระแทกสั่นสะเทือนไปจนถึงกระดูกสันหลัง ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานสาดส่องลงมาบนใบหน้าของเราทั้งคู่ราวกับสัญญาณเตือนภัยในนรก ผมไม่ปล่อยให้สติหลุดลอย ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสสะท้อนภาพโค้ดสีแดงที่กำลังพรั่งพรูออกมาจากรอยแยกของประตู ผมรีบกวาดสายตา วิเคราะห์โครงสร้างข้อมูลที่กำลังพังทลายอย่างรวดเร็ว กลุ่มคนสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกกบด้วยหน้ากากดิจิทัลไร้รอยต่อ ปรากฏตัวขึ้นทีละร่าง ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของพวกมันราบ2ลื่น ไร้เสียง และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของผู้เชี่ยวชาญระดับสูงที่ถูกฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ไม่ใช่ผู้เล่นทั่วไปแน่นอน "พวกมันไม่ใช่ NPC ภายในเกม... นี่คือกลุ่มแฮกเกอร์รับจ้างระดับท็อปของโลกภายนอกที่เชื่อมต่อเข้ามาผ่านช่องโหว่ระดับเคอร์เนล" อาจารย์ลินกระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงอย่างใช้ความคิด มือเรียวสวยของเธอแตะลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างรวดเร็วราวกับดีดพิณ ปลายนิ้วพิมพ์คำสั่งชุดย่อยเพื่อสร้างบาตรป้องกันชั่วคราว "ผมรู้ครับ" ผมตอบรับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะเริ่มประเมินความเสี่ยงที่พุ่งสูงจนถึงขีดวิกฤต ข้อมูลแผนผังเซิร์ฟเวอร์หลักของเกมที่พวกเราเพิ่งเจาะระบบเข้าไปได้กำลังส่งเสียงเตือน 'ความสมบูรณ์ 85%... 80%...' มันกำลังถูกดูดออกไป! มีใครบางคนกำลังใช้ช่องทางนี้ในการลักพาตัวข้อมูลชิ้นสำคัญที่สุดของเกมนี้ไป "กร ระวังทางซ้าย!" เสียงเตือนของอาจารย์ลินประสานเข้ากับเสียงหวีดหวิวของใบมีดพลังงานสีฟ้าครามที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาอย่างรวดเร็ว ผมเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ ปลายมีดเฉียดผ่านหัวไหล่ของผมไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงลมจากคมมีดเฉือนเสื้อคลุมโปรแกรมเมอร์ของผมจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวหนังที่มีสถานะ 'ติดพิษข้อมูล' เล็กน้อย แถบ HP ของผมลดลงฮวบฮาบไป 15% ในทันที ร้ายกาจมาก... นี่คือดาเมจประเภทเจาะทะลวงระบบ หากโดนเข้าไปอีกสองครั้ง ร่างอวตารของผมคงสลายกลายเป็นข้อมูลสูญสลายไปก่อนที่จะได้ไขปริศนาทั้งหมด "ไม่ให้เอาไปหรอกครับ..." ผมพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มมุมปาก แม้สถานการณ์จะคับขัน แต่นี่คือสนามประลองที่ผมถนัดที่สุด สนามรบแห่งตรรกะและโค้ดโปรแกรม ผมดีดนิ้วมือข้างขวาเรียกใช้งานสกิลเฉพาะตัว [โปรแกรมเมอร์พลิกวิกฤต: Overclock] ทันที ออร่าสีฟ้าเข้มแผ่ขยายออกจากปลายนิ้ว โค้ดคำสั่งนับพันบรรทัดไหลทะลักออกมาจากอากาศราวกับสายน้ำตก หน้าจอสถานะของผมกระพริบถี่รัว อัตราการประมวลผลพุ่งทะยานขึ้นถึง 300% ในชั่วพริบตา แลกกับการเผาไหม้มานาอย่างรวดเร็ว "อาจารย์ลินครับ ซัพพอร์ตผมสามวินาที ผมจะทำการย้อนศรแพ็กเก็ตข้อมูลของพวกมัน!" ผมตะโกนบอกคู่หูสาวที่ยืนอยู่เคียงข้าง "เข้าใจแล้ว ไม่ต้องห่วงทางนี้!" อาจารย์ลินตอบรับอย่างไร้ความลังเล เธอสะบัดมือขวาเรียกคฑาเวทมนตร์แห่งแสงสีเงินยวงออกมา ประกายแสงสว่างจ้าสาดส่องเข้าใส่กลุ่มแฮกเกอร์ชุดดำจนพวกมันต้องยกแขนขึ้นบังดวงตาชั่วขณะ แรงกดดันมหาศาลจากเวทมนตร์สายควบคุมของเธอตรึงร่างของพวกมันไว้ให้อยู่กับที่ แม้จะเป็นเพียงแค่สามวินาที แต่มันก็ล้ำค่ามหาศาล ผมไม่รอช้า พุ่งทะยานออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนู ปลายนิ้วทั้งสิบปะทะเข้ากับแป้นพิมพ์โฮโลแกรมกลางอากาศด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคารang นิ้วมือรัวพิมพ์คำสั่งเจาะระบบย้อนกลับ [Reverse-Injection Protocol] เข้าสู่เซิร์ฟเวอร์หลักที่พวกมันกำลังใช้งานอยู่ กลุ่มแฮกเกอร์นำหน้าที่มีสัญลักษณ์หัวหน้าทีมสลักไว้บนหน้ากากหันมามองผมด้วยความตกใจ ดวงตาดิจิทัลใต้หน้ากากเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ มันพยายามจะตัดการเชื่อมต่อ แต่สายเกินไปแล้ว! "เกม over สำหรับพวกคุณแล้วล่ะครับ" ผมเอ่ยด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด ผมกดปุ่มEnterครั้งสุดท้าย โค้ดสีแดงที่พวกมันใช้ขโมยข้อมูลถูกดึงกลับมาทั้งหมด พร้อมกับส่งไวรัสทำลายล้างย้อนกลับไปยังจุดเชื่อมต่อต้นทางของพวกมัน ร่างของแฮกเกอร์ชุดดำทั้งสามคนเริ่มสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีขาวทีละน้อย เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วห้องปฏิบัติการ ทว่า... ในวินาทีที่ข้อมูลทั้งหมดกำลังจะถูกดึงกลับมาอยู่ในความครอบครองของเรา เสียงเตือนรูปแบบใหม่ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในระบบก็ดังขึ้น *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในพริบตา ก่อนจะปรากฏข้อความตัวอักษรสีเลือดขนาดใหญ่ขึ้นกลางห้อง [คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบร่องรอยการเข้าถึงจาก 'โปรแกรมควบคุมภายนอก' ที่ไม่รู้จัก] [เป้าหมายของการลักพาตัวข้อมูลไม่ใช่เซิร์ฟเวอร์... แต่เป็นตัวตนของคุณ, กร] ผมชะงักกึก ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงต้นคอ เมื่อเงาสูงใหญ่ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติที่เพิ่งฉีกขาดออกด้านหลังของอาจารย์ลิน ร่างนั้นสวมชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าไร้ซึ่งความรู้สึก แต่ดวงตาทั้งสองข้างกลับเปล่งแสงสีแดงฉานของระบบควบคุมระดับพระเจ้า อาจารย์ลินเบิกตากว้าง หันขวับกลับไปมองด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ขยับตัว ร่างของเธอก็ถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนข้อมูลสีดำที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินอย่างกะทันหัน "อาจารย์!" ผมอุทานลั่นด้วยความตกใจ พุ่งตัวเข้าไปหาเธอทันที ทว่า ชายในชุดสูทกลับยกมือขึ้นเพียงข้างเดียว แรงกดดันมหาศาลระดับที่ทำให้พื้นที่รอบตัวยุบตัวลงก็กดทับร่างของผมจนขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังลอดออกมาจากริมฝีปากของชายปริศนาผู้นั้น "พบตัวแล้ว... ผู้สร้างโค้ดชิ้นสุดท้าย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ผมมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ