ข่าวลือเรื่องบอสลับหายนะ

เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือกรอบประตูร้านกาแฟเวทมนตร์ยังไม่ทันจางหาย รัศมีสีแดงฉานสั่นระริกราวกับม่านหมอกโลหิตก็พุ่งทะยานผ่านหน้าต่างกระจกใสจนย้อมทุกสิ่งภายในห้องให้กลายเป็นสีชาด บรรยากาศแสนโรแมนติกของมื้อค่ำใต้แสงเทียนถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ ด้วยแรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์ที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ข้อมูลโค้ดสีแดงฉานนับล้านบรรทัดไหลทะลักลงมาจากเพดานร้านราวกับสายฝนดิจิทัล มันไม่ใช่บั๊กของเกม แต่มันคือสัญญาณเตือนระดับวิกฤตที่โลกใบนี้ไม่เคยปรากฏมาก่อน ผมดึงอาจารย์ลินหลบเข้ามุมเสาหินอ่อนทันที ฝ่ามือข้างขวาของผมกดลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ สติปัญญาและการคำนวณระดับโปรแกรมเมอร์ถูกเร่งรอบการทำงานขึ้นถึงขีดสุด ดวงตาของผมกวาดมองสตรีมข้อมูลที่กำลังปั่นป่วนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว "อาจารย์ครับ อย่าเพิ่งขยับ..." ผมเอ่ยกระซิบเบาๆ ขณะที่มือซ้ายเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวบางของเธอไว้เพื่อดึงให้แนบชิดกับแนวเสา อุณหภูมิจากร่างกายของเธอส่งผ่านถุงมือหนังเวทมนตร์เข้ามาเล็กน้อย บ่งบอกว่าเธอกำลังตื่นตัวถึงขีดสุดเช่นกัน อาจารย์ลินไม่ได้สะดุ้งตกใจอย่างที่ควรจะเป็น ดวงตากลมโตคู่สวยของเซียนเกมสาวท็อปเซิร์ฟเวอร์หรี่ลงเล็กน้อย เธอมองตามเส้นทางของโค้ดสีแดงที่พุ่งตรงไปยังจัตุรัสกลางเมือง ก่อนจะเหลือบมองใบหน้าของผมที่อยู่ใกล้แค่คืบ "นายไม่ได้จะบอกฉันใช่ไหม... ว่าไอ้โค้ดบ้าๆ ที่กำลังกัดกินระบบเรนเดอร์ของเมืองอยู่ตอนนี้ คือผลงานการรันสคริปต์เมื่อกี้ของนาย?" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความระอาเล็กน้อยของเธอเอ่ยขึ้น ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำๆ ที่ดังมาจากใต้พื้นดิน "ไม่ใช่ความผิดของผมเสียทีเดียวครับ..." ผมยิ้มแห้งๆ พลางใช้นิ้วเคาะอากาศเพื่อสร้างเกราะป้องกันเวทมนตร์เบื้องต้น "ผมแค่พยายามเจาะเข้าไปดูฐานข้อมูลส่วนกลางเพื่อค้นหาเบาะแสของเควสต์ลับ แต่ดูเหมือนว่าระบบป้องกันความปลอดภัยระดับพระกาฬของตัวเกม จะตั้งเงื่อนไขตอบโต้ที่รุนแรงเกินคาด... เราไปปลุกอะไรบางอย่างที่ควรจะหลับใหลเข้าให้แล้วล่ะครับ" เปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ดังสนั่นหวั่นไหว แม้ว่าภายในเกมนี้จะเป็นเวลากลางคืนก็ตาม ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงแห่งพันธสัญญาแตกออกเป็นรอยร้าวสีม่วงเข้ม โค้ดสีแดงฉานรวมตัวกันกลางอากาศจนกลายเป็นรูปทรงมหึมาของดวงตาสีเลือดขนาดมหัตคาล ทันใดนั้น เสียงประกาศจากระบบส่วนกลางที่ไม่ได้ยินมานานนับปี ก็ดังกระหึ่มก้องกังวานไปทั่วทุกเซิร์ฟเวอร์ ไม่ว่าผู้เล่นจะอยู่มุมไหนของแผนที่ หรือกำลังทำภารกิจอะไรอยู่ ทุกคนต่างต้องหยุดชะงัก *[ประกาศฉุกเฉินจากระบบหลัก: ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤตในเขตพิกัด 00-Alpha]* *[คำเตือน: บอสระดับตำนานบรรพกาล ‘ราชันมังกรโลหิต - อิกดราซิล’ ได้ตื่นจากการหลับใหลแล้ว]* *[สถานะระบบ: โหมดการทำลายล้างอัตโนมัติเปิดใช้งาน ความยากของเซิร์ฟเวอร์ถูกยกระดับสู่ ‘หายนะนิรันดร์’ ผู้เล่นทั้งหมดในพื้นที่เสี่ยงจะสูญเสียสิทธิ์การชุบชีวิตชั่วคราว!]* ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วชั่วขณะ ก่อนที่เสียงกรีดร้องของผู้เล่นนับหมื่นในเขตเมืองจะดังระเบิดขึ้นพร้อมกัน ความตื่นตระหนกและความโกลาหลเข้าครอบงำ ทว่าภายในมุมมืดของร้านกาแฟแห่งนี้ กรและอาจารย์ลินกลับยืนนิ่งสงบราวกับตาพายุ อาจารย์ลินถอนหายใจเบาๆ เธอดึงมือออกจากการกุมของผมอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเรียกคฑาเวทมนตร์ประจำตัวออกมารemบแสงเรืองรองสีฟ้าครามเพื่อขับไล่แสงสีแดงที่สาดส่องเข้ามา "สูญเสียสิทธิ์การชุบชีวิตชั่วคราวอย่างนั้นเหรอ..." อาจารย์ลินพึมพำ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองไปยังรอยแยกบนท้องฟ้าด้วยประกายความท้าทายที่ยากจะปิดมิด "ดูเหมือนว่ามื้อค่ำของเราจะไม่ได้แค่จบลงเร็วกว่าที่คิดแล้วล่ะกร นายทำให้เกมนี้มันน่าสนใจขึ้นมาจริงๆ เสียด้วย" ผมมองรอยยิ้มที่มุมปากของอาจารย์ ลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความมั่นใจ นั่นคือเสน่ห์ที่ทำให้ผมยอมเอาชื่อเสียงและไอเทมหายากทั้งหมดในไอดีมาเดิมพันกับเธอในค่ำคืนนี้ "ในฐานะโปรแกรมเมอร์ผู้สร้างปัญหา ผมคงปล่อยให้บอสตัวนี้มาทำลายเมืองที่เราใช้เวลาปั้นมาหลายเดือนไม่ได้หรอครับ" ผมเอ่ยพร้อมกับเรียกใช้งานสกิล ‘สถาปนิกโค้ด’ แผงควบคุมหน้าจอสีฟ้าใสปรากฏขึ้นตรงหน้า นิ้วมือทั้งสิบขยับรัวพิมพ์ชุดคำสั่งอย่างรวดเร็วเพื่อสร้างแนวป้องกันเฉพาะกิจ "อาจารย์ครับ เรามีเวลาอีกสามนาที ก่อนที่ราชันมังกรโลหิตจะบินมาถึงพิกัดนี้... คุณพร้อมจะไป ‘แฮก’ สมองของมันพร้อมกับผมไหมครับ?" อาจารย์ลินปรายตามองชุดคำสั่งที่ซับซ้อนบนหน้าจอโฮโลแกรมของผม เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะสะบัดคฑาในมือจนเกิดเสียงลมวนรอบตัว "นำทางไปสิ โปรแกรมเมอร์ของฉัน... ฉันอยากจะรู้เหมือนกันว่า มังกรโบราณตัวนั้นจะทนกระสุนเวทมนตร์ปรับแต่งพิเศษของฉันได้สักกี่น้ำ" ท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของสัตว์ประหลาดแห่งตำนานที่กำลังบินเข้ามาใกล้ทุกที แสงสว่างจากหน้าจอโค้ดและคฑาเวทมนตร์ก็ส่องประกายประสานกันเป็นหนึ่งเดียว การต่อสู้เพื่อกอบกู้เซิร์ฟเวอร์และพิสูจน์ฝีมือได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่ทว่า... ในจังหวะที่ผมกำลังกดปุ่มยืนยันชุดคำสั่งสุดท้ายเพื่อเชื่อมต่อกับระบบประสาทของบอสลับ เสียงแจ้งเตือนปริศนาอีกสายหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาในระบบส่วนตัวของผม — เสียงแจ้งเตือนที่ไม่มีใครควรจะเข้าถึงได้นอกจาก... *[แจ้งเตือนลับ: ตรวจพบผู้ใช้งานปริศนาคนที่สามกำลังเข้าควบคุมระบบร่วมกับคุณ... โปรดระวังหลังของคุณ กร]* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมผจญภัยไปกับพวกเรานะครับ