การก่อตั้งกิลด์ใหม่ 'เทวะพเนจร'

“นายแน่ใจนะกร? ก้าวนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของไอเทมหรือเลเวล แต่มันหมายถึงการเอาชื่อของพวกเราไปแขวนไว้บนเส้นด้ายของสมรภูมิที่ไม่มีวันหลับใหล” อาจารย์ลินเอ่ยขึ้นขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กโบราณภายในห้องโถงลับกลางเมืองเริ่มต้น สายตาคู่สวยที่มักจะดูเรียบเฉยกลับแฝงไปด้วยประกายของความท้าทาย เธอจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม ราวกับจะค้นหาความลังเลที่อาจหลบซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ ผมคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะวาง ‘ศิลาตราสัญลักษณ์’ สีครามเข้มลงบนแท่นหินกลางห้อง แสงสีฟ้าอ่อนวูบไหวสะท้อนบนใบหน้าของพวกเราทุกคน ทั้งผม ลิน และผองเพื่อนที่ร่วมฝ่าฟันกันมาจนถึงจุดนี้ “ผมไม่ได้วางแผนเพื่อแค่จะชนะเกมนี้หรอกครับอาจารย์” ผมตอบพลางไล่สายตาไปยังสมาชิกแต่ละคน “ผมวางแผนเพื่อที่จะ ‘เปลี่ยน’ กฎเกณฑ์ที่คนพวกนั้นสร้างขึ้นมาต่างหาก การเป็นเพียงผู้เล่นธรรมดาที่วิ่งตามหลังระบบ มันน่าเบื่อเกินไปไม่ใช่หรือครับ?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ มีเพียงเสียงคำรามแผ่วเบาของมวลพลังเวทมนตร์ที่หมุนวนรอบแท่นศิลา ลินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูผ่อนคลายแต่เปี่ยมไปด้วยความหมาย เธอรู้ดีว่าผมไม่ได้พูดเกินจริง “เทวะพเนจร... ชื่อนี้สินะ” เธอพึมพำ ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะศิลาตราสัญลักษณ์พร้อมกับผม “ถ้าเป้าหมายของนายคือการท้าทายพระเจ้าในคราบผู้พัฒนาเกมนี้ ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธการร่วมเดินทางไปกับนาย” ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีทองสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังก้องกังวานไปทั่วทั้งโซน [ระบบประกาศ: ผู้เล่น ‘กร’ ทำการก่อตั้งกิลด์ ‘เทวะพเนจร’ อย่างเป็นทางการ] [เงื่อนไขการก่อตั้ง: สำเร็จ!] [สถานะกิลด์: ระดับ 1 (สมาชิก 5/5)] [คำเตือนจากระบบ: กิลด์ที่ก่อตั้งด้วยตราสัญลักษณ์บรรพกาล จะต้องเผชิญกับบททดสอบแห่งดินแดนไร้ลักษณ์ภายใน 24 ชั่วโมง หากล้มเหลว กิลด์จะถูกลบและสูญเสียค่าสถานะพื้นฐานไปตลอดกาล] บรรยากาศที่เคยผ่อนคลายเปลี่ยนเป็นตึงเครียดทันที สมาชิกในกลุ่มต่างมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ผมเองก็ไม่ได้คาดคิดว่าการเลือกชื่อ ‘เทวะพเนจร’ จะไปกระตุ้นกลไกซ่อนเร้นของเซิร์ฟเวอร์จนนำไปสู่สถานะกิลด์ต้องสาปแบบนี้ “24 ชั่วโมง?” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “นั่นมันบ้าชัดๆ เราเพิ่งจะก่อตั้งกิลด์นะ! แล้วไอ้ ‘บททดสอบแห่งดินแดนไร้ลักษณ์’ นี่มันคืออะไร?” ผมกวาดสายตามองหน้าต่างข้อมูลที่เด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว สมองของผมประมวลผลข้อมูลนับพันในเสี้ยววินาที นี่ไม่ใช่แค่บั๊กของเกม แต่มันคือการ ‘จงใจ’ ของผู้พัฒนาที่พยายามจะคัดกรองกิลด์ที่มีศักยภาพพอจะต่อกรกับแผนการของพวกเขาทิ้งไปเสียแต่ต้น “ไม่มีอะไรต้องกลัวครับ” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ดึงสติทุกคนกลับมา “ดินแดนไร้ลักษณ์คือพื้นที่รอยต่อของรหัสเกมที่ยังไม่ถูกเซตค่าสถานะตายตัว ถ้าเราเข้าไปที่นั่น เราจะไม่ได้สู้กับมอนสเตอร์ตามเลเวล แต่เราจะสู้กับ ‘ตรรกะ’ ของระบบเอง” ผมหันไปสบตากับอาจารย์ลิน เธอพยักหน้าให้ผมเล็กน้อย เหมือนจะสื่อว่าเธอพร้อมจะรับมือกับทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น “ทุกคนเตรียมไอเทมล้างดีบัฟให้พร้อม ส่วนเรื่องกลยุทธ์...” ผมหยุดจังหวะการพูดเพื่อมองดูแผนที่โลกที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเลือด “...ผมจะจัดการเอง แต่ก่อนที่เราจะเริ่ม ผมมีเรื่องสำคัญต้องบอกทุกคนเสียก่อน” ผมลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ “กิลด์ของเราไม่ได้ก่อตั้งขึ้นเพื่อชิงความเป็นหนึ่ง แต่มันคือ ‘กุญแจ’ ที่จะไขความลับของจุดเชื่อมต่อโลกจริงกับเกมนี้... ใครที่กลัวก็ถอยตอนนี้ยังทันครับ” ไม่มีใครขยับเขยื้อน ทุกสายตามุ่งมั่นและเปี่ยมด้วยความเชื่อใจ แต่ทว่า ในจังหวะที่ผมกำลังจะหันไปสั่งการขั้นต่อไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากประตูห้องโถงที่ปิดตายอยู่ เงาของใครบางคนทอดยาวผ่านช่องว่างใต้ประตูเข้ามา พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้ระดับพลังในห้องถึงกับสั่นคลอน “ดูเหมือนว่า ‘แขกรับเชิญ’ ที่เราไม่ได้เชิญ จะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะครับ” อาจารย์ลินเอ่ยขึ้นเบาๆ มือของเธอกระชับดาบในมือแน่น ประตูห้องโถงค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายในชุดเกราะสีดำสนิทที่ไม่มีแม้แต่ชื่อปรากฏอยู่เหนือหัว เขาก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ “ยินดีด้วยกับการตั้งกิลด์นะ กร... แต่เสียใจด้วยที่กิลด์ของพวกนาย จะต้องล่มสลายลงก่อนที่จะได้เริ่มภารกิจแรกเสียอีก” เขายกมือขึ้น แสงสีแดงฉานพุ่งออกมาจากฝ่ามือตรงเข้าหาศิลาตราสัญลักษณ์กิลด์กลางห้อง ผมพุ่งตัวออกไปขวางหน้าศิลานั้นทันที แต่ในวินาทีที่การโจมตีปะทะเข้ากับเกราะพลังของผม หน้าต่างระบบที่ควรจะแจ้งเตือนการสูญเสียค่าพลังกลับเปลี่ยนเป็นข้อความสีเลือดที่อ่านแล้วทำให้ผมต้องหยุดหายใจ [ระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ดูแลระบบ... รหัสลับถูกเปิดเผย!] [ภารกิจระดับ SSS: ‘ล่าสังหารผู้ทรยศ’ เริ่มต้นขึ้นแล้ว... เป้าหมาย: สมาชิกกิลด์เทวะพเนจรทุกคน!] ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของกรและกิลด์เทวะพเนจรนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!