สยบหัวใจยัยเซียนเกมตัวร้าย กับนายโปรแกรมเมอร์คลั่งรัก•ตอนที่ 31

กองทัพพันธมิตรบุกฐานทัพศัตรู

ผลงานโดย แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต
“อย่าเพิ่งขยับ... โค้ดโปรแกรมในอากาศรอบตัวเรามันกำลังบิดเบี้ยว” ผมกระซิบเสียงต่ำ พลางกระชับสนับมือแห่งปฐมกาลจนโลหะสีนิลสะท้อนแสงไฟจากม่านพลังงานที่เริ่มร้าวราน อาจารย์ลินขยับมายืนเคียงข้างผม สัมผัสอุ่นจากไหล่ของเธอทำให้หัวใจที่เต้นรัวด้วยอะดรีนาลีนสงบลงได้บ้าง สายตาของเธอไม่ได้มองไปที่เหล่าผู้เล่นนับหมื่นที่ล้อมรอบฐานทัพอยู่ แต่เธอกำลังจ้องมองไปที่จุดโหว่ของมิติบิดเบี้ยวเหนือยอดปราสาทศัตรู “กร... นายเห็นเหมือนที่ฉันเห็นไหม? แถบค่าสถานะของพวกมันไม่ได้มาจากฝั่งผู้เล่นปกติ” อาจารย์ลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเย็นแต่แฝงไว้ด้วยความตระหนกที่หาได้ยากยิ่ง ใช่... ผมเห็นแล้ว แถบพลังเหนือหัวของกองทัพศัตรูที่กำลังรุกคืบเข้ามาไม่ได้แสดงเป็นสีแดงตามปกติ แต่มันเป็นสีดำสนิท—สีของบั๊กที่ระบบไม่อาจประมวลผลได้ นี่ไม่ใช่แค่สงครามชิงเซิร์ฟเวอร์ธรรมดา แต่นี่คือการแทรกแซงจากตัวตนที่อยู่เหนือกว่าผู้เล่นทั่วไป “เตรียมตัวให้พร้อมนะครับอาจารย์ ผมจะเปิดช่องว่างให้สามวินาที” ผมกล่าวก่อนจะปักหมุดตำแหน่งลงบนหน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัว นิ้วมือรัวพิมพ์คำสั่งในอากาศราวกับดีดเปียโน ความเร็วในการรันโปรแกรมของผมเพิ่มขึ้นจนเกิดเสียงฮัมต่ำๆ ที่ข้อมือ ทันใดนั้น เสียงแตรเขาสัตว์จากฝั่งศัตรูก็ดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือนเป็นจังหวะ กองทัพพันธมิตรที่นำโดยกิลด์มหาอำนาจทั้งสามเริ่มเคลื่อนพล พวกเขาไม่ได้บุกแบบสะเปะสะปะ แต่เป็นการเดินทัพแบบ 'คีมเหล็ก' ที่ประสานงานด้วยอัลกอริทึมที่แม่นยำราวจักรกล “เริ่มเลย!” ผมตะโกน ผมพุ่งตัวออกไปข้างหน้า สกิล 'ทลายตรรกะ' ถูกเรียกใช้ออกมา สนับมือแห่งปฐมกาลกระแทกเข้ากับม่านพลังงานที่กั้นขวางทางเข้าฐานทัพ เสียงโลหะปะทะกับพลังงานเวทมนตร์ดังสนั่นจนเกิดคลื่นกระแทกกระจายไปทั่วบริเวณ ผู้เล่นหลายคนรอบข้างกระเด็นออกไปเพราะทนแรงปะทะไม่ไหว แต่สำหรับผม นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น “ลิน! ปีกแห่งพยัคฆ์ทมิฬ!” อาจารย์ลินไม่รอช้า เธอดีดตัวขึ้นกลางอากาศ กลีบดอกไม้สีเงินโปรยปรายลงมาคล้ายฝนดาวตก ทุกกลีบคืออาวุธที่แม่นยำ เธอร่ายเวทสกัดกั้นแนวหน้าของศัตรูได้ราวกับร่ายรำ เคมีระหว่างเราสองคนทำงานอย่างสมบูรณ์แบบ ผมรับหน้าที่เจาะระบบและทำลายโครงสร้างการป้องกัน ส่วนเธอรับหน้าที่เคลียร์เส้นทางและจัดการกับตัวอันตรายที่พยายามเข้ามาขัดขวาง “ดูนั่นสิกร! นายกิลด์อสรพิษกำลังกางอาณาเขตเวทมนตร์ระดับตำนาน!” อาจารย์ลินตะโกนเตือน ผมมองไปเห็นจอมเวทสวมหน้ากากทองคำกำลังร่ายมหาเวทที่ผืนฟ้ากำลังเปลี่ยนเป็นสีเลือด ก้อนเมฆม้วนตัวเป็นพายุหมุนขนาดยักษ์เตรียมถล่มลงมาที่ฐานทัพพันธมิตร หากปล่อยไว้แบบนี้ กองทัพของเราไม่รอดแน่ “ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น” ผมแค่นยิ้ม ความรู้สึกโปรแกรมเมอร์ในสายเลือดมันเรียกร้องให้ผมต้องแก้ไขสิ่งนี้ ผมเปิดอินเทอร์เฟซลับที่สร้างขึ้นจากการดึงโค้ดระบบมาใช้ชั่วคราว “อาจารย์ครับ ล่อความสนใจพวกมันที ผมต้องเข้าไปแทรกแซงคอร์ของเวทมนตร์นั่นในระยะประชิด” “มันเสี่ยงเกินไปนะ!” เธอหันมามอง ผมเห็นความห่วงใยในแววตาคู่นั้น แต่มันก็ถูกกลบด้วยความเชื่อมั่นในตัวผม “เชื่อใจผมสิครับ” ผมพุ่งตัวเข้าสู่ใจกลางพายุ ท่ามกลางห่าฝนเวทมนตร์ที่ร่วงหล่นราวกับห่ากระสุน ผมหลบหลีกด้วยการคำนวณทิศทางจากกราฟิกที่มองเห็นในหัว สนับมือแห่งปฐมกาลเปล่งแสงสีฟ้าคราม ผมกระโดดขึ้นไปบนซากปรักหักพังแล้วดีดตัวเข้าหาจอมเวทคนนั้นอย่างรวดเร็ว ทว่า ในวินาทีที่หมัดของผมกำลังจะถึงตัวเขานั้น จอมเวทที่ควรจะร่ายเวทอยู่กลับหยุดชะงัก เขาสลายหน้ากากทองคำทิ้ง เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ผมถึงกับหยุดกึก ไม่ใช่ผู้เล่น... แต่มันคือ NPC ที่ควรจะตายไปตั้งแต่บทนำของเกมนี้—อดีตผู้ดูแลระบบที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน เขายิ้มให้ผม ยิ้มที่ดูเยือกเย็นและไร้หัวใจ “เจ้าหนู... นายคิดว่าการแฮ็กเข้าสู่ระบบได้เพียงเล็กน้อย จะทำให้ตัวเองเป็นพระเจ้าได้งั้นเหรอ?” เขากดปุ่มบางอย่างบนสร้อยคอของเขา ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือหัวก็แตกสลายออกเป็นชิ้นๆ เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวจนแสบแก้วหูไม่ใช่เพื่อบอกภารกิจสำเร็จ แต่เป็นประกาศเตือนระดับวิกฤตที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน [คำเตือนระบบ: เซิร์ฟเวอร์กำลังถูกรีเซ็ตโดยผู้ดูแลระบบขั้นสูง] [สถานะผู้เล่น: ถูกระบุว่าเป็นภัยคุกคามระดับสูงสุด] [ตรวจพบการเข้าถึงหน่วยความจำส่วนตัวของระบบโดย: 'กร'] ร่างของผมเริ่มกลายเป็นพิกเซลและหลุดลอยออกไปทีละน้อย อาจารย์ลินกรีดร้องชื่อผมสุดเสียง แต่เธอก็ทำได้เพียงยืนมองในขณะที่ร่างของเธอก็เริ่มสั่นคลอนจากการถูกบังคับให้ออกจากระบบ ชายคนนั้นเดินตรงมาหาผมที่กำลังไร้ทางสู้ เขากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ผมใจหล่นไปถึงตาตุ่ม “ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งความจริงที่ไม่มีใครรอดออกไปได้... นายรู้อะไรไหม กร? จริงๆ แล้วคนที่สร้างตัวตนของเธอขึ้นมาในเกมนี้ ก็คือ ‘ตัวจริง’ ที่กำลังนั่งมองนายผ่านหน้าจออยู่นี่แหละ” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะครับ หวังว่าทุกคนจะสนุกไปกับความลับที่กำลังจะเปิดเผยในตอนหน้า แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ตขอบคุณครับ
สารจากนักเขียน (แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง สยบหัวใจยัยเซียนเกมตัวร้าย กับนายโปรแกรมเมอร์คลั่งรัก นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%