ความมุ่งมั่นของธันวา

"ถ้าพี่คิดว่าซองเอกสารนั่นจะใช้ทำลายชีวิตผมได้ พี่คงประเมินค่าของ 'ความจริง' ต่ำเกินไปแล้วครับหมอพาย" น้ำเสียงของธันวาราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดที่เอ่ยออกมากลับแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนของโทสะที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉย เขาขยับตัวยืนบังรินรดาที่เพิ่งเดินตามมาถึงไว้ด้านหลังอย่างเป็นธรรมชาติ ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวะที่เลอะคราบน้ำมันจางๆ ดูขัดแย้งกับบรรยากาศตรึงเครียดตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง หมอพายเหยียดยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนถูกกรีดด้วยใบมีดโกนเธอก้าวเข้ามาในระยะที่ใกล้จนธันวาได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึก "ความจริงเหรอ? งั้นลองบอกรินรดาดูสิว่า เกียร์ที่เธอหวงนักหวงหนาเนี่ย ข้างในมันซ่อน 'ผลงาน' หรือ 'หลักฐานความผิดพลาด' ของครอบครัวนายกันแน่" รินรดาชะงัก เธอขยับออกมาจากด้านหลังของธันวา สายตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบตามแบบฉบับว่าที่หมอศัลย์ "ถ้ามันเป็นเรื่องส่วนตัวของธันวา ต่อให้มันคือความผิดพลาด... หนูก็จะรับฟังจากปากเขา ไม่ใช่จากเอกสารในมือรุ่นพี่ค่ะ" "ริน..." ธันวาหันไปมองคนตัวเล็กข้างกาย แววตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะ ความรู้สึกผิดที่ซ่อนเร้นมาตลอดหลายปีพุ่งเข้ากระแทกใจ เขาไม่เคยอยากให้เธอต้องมาแปดเปื้อนกับโลกสีเทาที่เขาก้าวผ่านมา แต่ในเมื่อวันนี้มันมาถึง เขาก็ไม่คิดจะถอยหลังอีกต่อไป ธันวาคว้าข้อมือรินรดาเบาๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับหมอพายตรงๆ "พี่เก็บซองนั่นไว้เถอะครับ แล้วเอาไปให้ที่ที่พี่อยากให้ถึงที่สุดเลย ผมไม่ห้าม แต่ผมขอเตือนพี่ไว้เรื่องหนึ่ง... ชีวิตที่ผ่านมาของผมมันอาจจะดูเละเทะในสายตาพี่ แต่ทุกการตัดสินใจที่ผมทำ ผมทำเพื่อปกป้องคนที่ผมรัก และถ้าวันนี้พี่คิดจะลากเขาเข้ามาพัวพันด้วย พี่ก็เตรียมตัวรับผลของการกดปุ่มระเบิดนี่ได้เลย" หมอพายหัวเราะเสียงแหลม "คำขู่ของเด็กวิศวะเหรอ? น่าขำสิ้นดี" "ไม่ใช่คำขู่ครับ แต่เป็นคำมั่นสัญญา" ธันวาตอบกลับด้วยแววตาดุดันที่หาได้ยาก "ริน... กลับไปที่รถก่อนนะ เดี๋ยวพี่ตามไป" "ไม่ค่ะ" รินรดาปฏิเสธคำสั่งนั้นเสียงหนักแน่น "เราตกลงกันแล้วว่าจะไม่ปิดบังกันอีก ธันวาบอกหนูมาตรงนี้เลย ว่าเรื่องของเกียร์นั่นคืออะไร" บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ธันวาหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาว มือที่สั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปหยิบเกียร์ที่เป็นสัญลักษณ์ของเขาสร้อยคอออกมา มันไม่ใช่แค่เกียร์ทองเหลืองธรรมดา แต่มันคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง "มันคือรหัสลับของโครงการที่ผมเคยทำพลาดตอนปีหนึ่งครับริน" ธันวาเอ่ยเสียงเครือ "โครงการที่ทำให้พ่อผมเกือบเสียชื่อเสียง... และเป็นเหตุผลที่ผมต้องลาออกจากโครงการทุนวิจัยของมหาลัยมาเป็นแค่เด็กวิศวะเซอร์ๆ อย่างที่พี่เห็น" หมอพายเลิกคิ้วมองอย่างผู้ชนะ "เห็นไหมรินรดา คนคนนี้มีแต่รอยด่างพร้อย นายไม่มีวันสมกับเด็กเกียรตินิยมอย่างรินรดาหรอก!" รินรดาไม่ได้มองหมอพายเลย เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของธันวา มือเล็กเอื้อมไปแตะมือที่กำลังกำเกียร์แน่นของเขาไว้ "ความผิดพลาดตอนปีหนึ่ง... มันทำให้ธันวาเลิกเป็นคนดีเหรอคะ?" "ไม่ครับ... แต่มันทำให้ผมกลัวที่จะเริ่มใหม่" "งั้นธันวาก็แค่ต้องกล้าที่จะเผชิญหน้ากับมันอีกครั้ง" รินรดาหันไปหาหมอพายด้วยแววตาที่เด็ดขาดกว่าเดิม "ถ้ารุ่นพี่อยากแฉ ก็เชิญเลยค่ะ เพราะต่อให้ธันวาจะเคยทำอะไรผิดพลาด นั่นก็คืออดีต แต่คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ คือคนที่หนูรักและรู้จักดีที่สุดในตอนนี้ค่ะ" หมอพายหน้าเสีย สีหน้าของเธอที่มั่นใจนักหนากลับซีดเผือดเมื่อเห็นความไว้ใจที่รินรดามอบให้ธันวาโดยไม่สนใจสิ่งเร้าภายนอก มือที่ถือซองเอกสารสั่นระริก ทว่าในจังหวะที่หมอพายกำลังจะเปิดเผยเนื้อหาในซองนั้น เสียงประกาศจากโทรศัพท์มือถือของหมอพายก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความตึงเครียด เธอหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าก็เปลี่ยนจากโกรธเกรี้ยวเป็นตื่นตระหนกสุดขีด หมอพายรีบหันหลังเดินหนีไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ทิ้งคำพูดใดๆ ไว้ ทิ้งให้ธันวาและรินรดายืนงงอยู่ท่ามกลางความเงียบ ธันวารีบก้าวตามไปกะจะถามให้รู้เรื่อง แต่เขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นรถคันหรูที่ขับมารับหมอพายจอดสนิทอยู่หน้าคณะ และคนที่ก้าวลงมาจากรถไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'พ่อของรินรดา' ที่เดินตรงเข้ามาหาพวกเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "รินรดา... ตามพ่อกลับบ้านเดี๋ยวนี้" ท่านเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าธันวา ธันวารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบหยุดเต้น เมื่อเห็นรินรดามองมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและหวาดหวั่น ขณะที่ในมือของพ่อเธอถือ ‘ซองเอกสารชุดเดียวกับหมอพาย’ เอาไว้แน่น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ตัวละครของเกียร์เปื้อนกาวใจมาโดยตลอดนะคะ