จากขยะสู่ระบบจักรพรรดิ

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งจนแสบจมูก เสียงคำรามต่ำของอสูรกายกลายพันธุ์ดังสะท้อนก้องผนังหินชื้นแฉะของดันเจี้ยนระดับ S สี่เหลี่ยมมืดมิดแห่งนี้ ไร้ซึ่งทางหนี ไร้ซึ่งความปรานี และเหนือสิ่งอื่นใด… ไร้ซึ่งลมหายใจของความหวัง "จบสิ้นกันทีนะ เรน นายมันก็เป็นได้แค่ไอ้สวะขยะที่พวกเราใช้เป็นเหยื่อล่อเท่านั้นแหละ" น้ำเสียงเย้ยหยันดุจเสียงกรีดแผ่นโลหะดังขึ้นจากเบื้องบน ขอบปากของ *มาร์ค* หัวหน้ากิลด์อัคคีทมิฬเหยียดโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ดวงตาคู่คมทอดมองลงมายังร่างสะבי้มของชายหนุ่มที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบ รองเท้าบูทหนาตอกหมุดเหล็กเหยียบลงบนหลังมือข้างที่ถือดาบสั้นขึ้นสนิมของ *เรน* อย่างไร้ความปรานี แรงกดมหาศาลบดขยี้กระดูกนิ้วจนเกิดเสียงกรอบแกรบ แต่น่าแปลกที่เรนไม่มีแม้แต่เสียงร้องเล็ดลอดออกมา มีเพียงนัยน์ตาสสีดำสนิทที่เงยขึ้นจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยเพลิงโทสะอันร้อนแรงยิ่งกว่าลาวา "แก... มาร์ค" เรนเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายทั่วร่างอาบย้อมไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน บาดแผลฉกรรจ์จากการปะทะกับราชาอสูรเงาเมื่อครู่ทำให้การเคลื่อนไหวทุกส่วนเป็นไปอย่างยากลำบาก "อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสวะ! นายคิดจริงๆ หรือว่าคนอย่างกิลด์มาสเตอร์ระดับ S จะชายตาแลไอ้ฮันเตอร์แรงก์ศูนย์ไร้สกิลอย่างนาย? ที่ฉันพาแกมาลงดันเจี้ยนนี้ด้วย ก็เพื่อให้แกมาเป็น 'เครื่องสังเวย' เปิดประตูมิติชั้นในสุดต่างหากล่ะ! ฮ่าๆๆๆ!" มาร์คหัวร่อร่าอย่างสะใจ เขาไม่ได้รู้สึกผิดบาปแม้แต่น้อยที่หักหลังสหายร่วมทีม เพราะในโลกที่ถูกครอบงำด้วยหอคอยมิติและระบบฮันเตอร์นี้ กฎมีเพียงข้อเดียว... คนอ่อนแอคือเหยื่อของคนแข็งแกร่ง และเรนเกิดมาเพื่อเป็นเหยื่อที่สมบูรณ์แบบที่สุด ข้างกายมาร์ค *ลิลลี่* นักเวทสาวประจำกิลด์ผู้เคยพร่ำบอกคำว่ารักและสัญญาว่าจะร่วมเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันไปตลอดกาล เปลื้องรอยยิ้มอ่อนหวานที่เคยมีให้ เหลือเพียงสายตารังเกียจเดียดฉันท์ราวกับกำลังมองแมลงสาบสกปรกตัวหนึ่ง "อย่าโทษพวกเราเลยนะเรน... โทษตัวนายเองเถอะที่เกิดมาไร้พลัง โลกนี้ไม่มีที่ยืนให้คนไร้ประโยชน์หรอกค่ะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะสะบัดหน้าหนีราวกับไม่อยากแม้แต่จะมองภาพความตายของชายที่เคยใช้ชีวิตร่วมกันมานานนับปี *ฉับ!* มาร์คดึงดาบยาวเคลือบมานาออกจากฝัก ฟันฉับลงที่เชือกเวทมนตร์ผูกผนึกประตูมิติชั้นลึกสุดให้เปิดกว้างออก กลิ่นไอความตายที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมทะลักทลายออกมา ราวกับอ้าปากรอรับเหยื่ออันโอชะ "จมกองเลือดตายอยู่ที่นี่ซะเถอะ ฮันเตอร์แรงก์ศูนย์!" สิ้นคำประกาศิต ร่างของมาร์คและสมาชิกกิลด์อัคคีทมิฬทั้งหมดก็เปิดใช้งานคริสตัลวาร์ปหนีภัย แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่บรรยากาศรอบกายจะกลับคืนสู่ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวอีกครั้ง... ทิ้งให้เรนอยู่ลำพังท่ามกลางความมืดมิดและฝูงอสูรกายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที ความหนաբางของความตายโอบล้อมรอบกาย เรนสำลักเลือดออกมาคำโต ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วทุกอณูประสาท แต่ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้น ภาพใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งกลับผุดขึ้นมาในห้วงความคิด... *รินะ* ฮันเตอร์สาวแรงก์ A ผู้เป็นดั่งดวงใจ ผู้ที่คอยกุมมือเขาในวันที่ไม่มีแม้แต่เศษเงินซื้อขนมปัง ผู้ที่บอกเสมอว่าเรนมีค่ามากกว่าใครในโลกใบนี้ *รินะ... ฉันขอโทษนะ ที่ฉันอาจจะ... กลับไปหาเธอไม่ได้แล้ว...* เรนกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า ภายในใจแผดเผาด้วยความแค้นที่สSุมอก หากเขามีพลัง... หากเขามีอำนาจเหนือกว่าพวกมันแม้แต่นิดเดียว เขาจะเหยียบย่ำพวกมันให้จมดินยิ่งกว่าที่พวกมันทำกับเขาเป็นร้อยเท่าพันทิป! ในวินาทีที่เขี้ยวของราชาอสูรเงาอ้ากว้างพุ่งตรงมาหมายจะปลิดชีพ เสียงจักรกลอันเย็นเยียบและทรงพลังก็ดังขึ้นก้องในโสตประสาทของเขา ราวกับเสียงกัมปนาทจากห้วงมิติที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ใดๆ บนโลกใบนี้ [ตรวจพบความปรารถนาอันแรงกล้าถึงขีดสุด...] [เงื่อนไขการปลุกพลังลับบรรลุ 100%] [ระบบจักรพรรดิไร้ขีดจำกัด (Unlimited Emperor System) กำลังทำการเชื่อมต่อเข้ากับจิตวิญญาณของโฮสต์...] เรนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เลือดที่ไหลรินหยุดชะงักลงทันที [การเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์!] [ยินดีด้วยครับ โฮสต์ 'เรน' ได้รับสิทธิ์ในการครองครองพลังระดับจักรพรรดิ เริ่มต้นการอัปเกรดสถานะพื้นฐานจากศูนย์สู่จุดสูงสุด...] ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ม่านตาของเรนแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามเปล่งประกายเจิดจ้า ร่างกายที่เคยบอบช้ำกลับถูกชะล้างด้วยละอองแสงสีครามอันอบอุ่น พลังมหาศาลที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนไหลทะลักเข้าสู่เส้นเลือดฝอยทุกอณู รัศมีแรงกดดันระดับ SSS แผ่ขยายออกไปรอบทิศทาง จนฝูงอสูรกายระดับ S ที่กำลังพุ่งเข้ามาถึงกับสะดุ้งสุดตัวและทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจที่เหนือกว่าอย่างแท้จริง เรนค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ เงาของเขาทอดยาวทาบทับราชาอสูรเงาตัวยักษ์ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่หน้าต่างระบบสีทองโปร่งใสลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า [แจ้งเตือนจากระบบ: ท่านได้รับ 'บัตรเครดิตจักรพรรดิสีดำ' วงเงินไม่จำกัด และสิทธิ์ในการซื้อคืนทุกสิ่งในโลกใบนี้ด้วยเงินตรา] [ภารกิจแรกเริ่ม: ล้างบางกิลด์อัคคีทมิฬและทวงคืนทุกอย่างที่ควรเป็นของท่าน] เรนมองหน้าจอระบบนั้นด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความมั่นใจ ท่ามกลางดันเจี้ยนที่มืดมิด เขากล่าวพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบแต่น่าเกรงขาม "มาร์ค... ลิลลี่... เตรียมตัวรับผลกรรมที่พวกแกก่อไว้ได้เลย เพราะต่อจากนี้ไป โลกใบนี้จะต้องสั่นสะเทือนภายใต้ฝ่าเท้าของฉัน" ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงที่ควรจะพังไปแล้ว กลับสั่นเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมข้อความจากเบอร์แปลกปริศนาที่ส่งตรงถึงหน้าจอ... *ข้อความจากบุคคลนิรนาม: "คุณเรนคะ... รีบหนีไปเถอะค่ะ กิลด์มาสเตอร์กำลังส่งหน่วยล่าสังหารชุดที่สองไปเก็บกวาดคุณแล้ว และ... รินะ ถูกพวกเขาจับตัวไว้เพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อคุณคนต่อไป!"* หัวใจของเรนกระตุกวูบ นัยน์ตาสีทองฉายแววอำมหิตขึ้นในทันที ทว่าก่อนที่เขาจะได้ขยับตัว จู่ๆ พื้นดินเบื้องหน้าก็ระเบิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของเฮลิคอปเตอร์รบส่วนต้vติดตราสัญลักษณ์ของธนาคารกลางระดับโลกที่ร่อนลงจอดกลางดันเจี้ยนอย่างอัศจรรย์ ประตูห้องโดยสารเปิดออก เผยให้เห็นร่างเงาสูงโปรดของเลขาธิการส่วนตัวในชุดสูทเนี้ยบก้าวลงมาโค้งคำนับให้เขาอย่างนอบน้อม "ยินดีต้อนรับกลับสู่บัลลังก์ครับ ท่านประธาน... ฮันเตอร์เรน" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นแห่งการล้างแค้นนี้นะครับ