ความรู้สึกที่ยากจะพูด

"ฉันถามว่า... ทำไมถึงเป็นคนนี้?" เสียงของตินสั่นพร่าไม่ต่างจากเส้นสเกลที่ลากพลาดบนกระดาษไข เขาไม่ได้หันไปมองคนที่ยืนพิงกรอบประตูห้องสตูดิโอ สายตาจดจ้องเพียงแค่แบบจำลองอาคารที่บิดเบี้ยวในมือ แต่น้ำเสียงที่หลุดออกมากลับเต็มไปด้วยความร้าวรานที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ เกียร์ยืนนิ่งอยู่ในมุมมืดของห้อง ร่างสูงใหญ่ที่เคยดูทะลึ่งตึงตังและกวนประสาทเป็นนิจ บัดนี้กลับดูหดเล็กลงภายใต้เงาสลัวของโคมไฟตั้งโต๊ะ เขาไม่ได้ตอบในทันที ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของทั้งสองฝ่าย "มึงควรสนใจแบบตรงหน้า มากกว่าจะมานั่งสืบเรื่องเสียงกูนะ ติน" เกียร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำเป็นราบเรียบที่สุด แต่ในความนิ่งนั้นกลับแฝงไปด้วยความสั่นไหวที่เจ้าตัวซ่อนไม่มิด ตินวางแบบจำลองลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง 'ปัง' เขาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย ดวงตาคู่คมที่มักจะนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว บัดนี้กลับฉายแววตัดพ้ออย่างปิดไม่มิด "ที่ผ่านมาเราทำอะไรกันอยู่? งานโปรเจกต์นี้? หรือความสัมพันธ์เฮงซวยที่ฉันพยายามจะนิยามมัน?" ตินก้าวเข้าไปหาเกียร์หนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยเป็นดั่งเส้นขนานเริ่มลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของกันและกัน เกียร์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่นที่สุดเท่าที่ตินเคยได้ยินมา "นิยาม? มึงจะเอาคำนิยามไปทำไม ในเมื่อมึงเองก็รู้ดีว่าโลกของสถาปัตย์กับวิศวะมันไม่มีทางบรรจบกันได้ด้วยตรรกะแบบนั้นหรอก ติน... มึงเนี๊ยบ มึงมีแบบแปลนที่ชัดเจน แต่กูมันก็แค่พวกที่พร้อมจะพังทุกอย่างถ้ามันไม่เข้าท่า" "นั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้มึงไปคุยกับคนแบบนั้น!" ตินตะคอกออกมาเบาๆ ความอดทนที่สั่งสมมาตลอดทั้งคืนเริ่มพังทลาย เมื่อตอนที่เขาได้ยินเสียงคนคนนั้น... เสียงที่ควรจะเป็นของมิน แต่กลับเป็นเสียงของ 'พี่นนท์' รุ่นพี่ที่ตินเคยเคารพรักเหมือนพี่ชายแท้ๆ คนที่เคยเป็นคนสอนให้เขาจับดินสอครั้งแรก คนที่หายไปจากชีวิตเขาหลังจากเกิดเรื่องอื้อฉาวในคณะเมื่อสามปีก่อน เกียร์เม้มปากแน่น เขาไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง แต่มันมีเรื่องบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้น... เรื่องที่ถ้าเขาบอกไป ตินจะไม่มีวันมองหน้าเขาได้เหมือนเดิมอีกเลย "กูขอร้องล่ะ ติน อย่าขุดเรื่องนี้ขึ้นมาตอนนี้เลยได้ไหม" เกียร์หลบสายตา เดินถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางแบบแปลนที่เต็มไปด้วยม้วนกระดาษ ตินไม่หยุด เขาคว้าข้อมือของเกียร์ไว้แน่น สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเฉียบทำให้อีกฝ่ายสะดุ้ง "ทำไม? หรือเพราะมึงรู้อยู่แล้วว่าถ้ากูรู้ความจริง... มึงจะไม่มีที่ยืนในใจกูอีกต่อไป?" "มึงก็รู้อยู่แก่ใจว่าทำไมมึงถึงได้งานนี้มาง่ายนัก!" เกียร์สวนกลับเสียงแข็ง ดวงตาที่เคยขี้เล่นตอนนี้กลายเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "มึงคิดว่ามึงเก่งคนเดียวเหรอที่เข้าตาอาจารย์? มึงคิดว่าการประมูลโครงการนี้มันบริสุทธิ์จริงๆ เหรอถ้าไม่มีกูคอยกันท่าไอ้มินให้มึงตลอดเวลา!" ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง ตินชะงักค้าง สิ่งที่เกียร์พูดเป็นความจริงที่เขาพยายามมองข้ามมาตลอด การทำงานร่วมกับคนเอาแต่ใจอย่างเกียร์นั้นยากลำบาก แต่ถ้าไม่มีเกียร์... โปรเจกต์นี้อาจจะล่มไปตั้งแต่วันแรกที่มินเริ่มขัดขวาง "มึงทำเพื่อกู... หรือมึงทำเพื่อผลประโยชน์บางอย่างกันแน่" ตินถาม เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาจนเกือบขาดหาย เกียร์เงยหน้าขึ้นมองติน แววตาของวิศวกรหนุ่มที่ดูแข็งกร้าวกลับไหวระริกเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "ถ้ากูบอกว่ากูทำเพราะกูไม่อยากให้มึงเห็นภาพพจน์ของโลกใบนี้ต้องแปดเปื้อน... มึงจะเชื่อไหม?" เกียร์ไม่ได้รอให้ตินตอบ เขาสะบัดมือตินออกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่ประตู ทิ้งให้ตินยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องท่ามกลางกลิ่นกระดาษและกลิ่นน้ำหมึกที่คุ้นเคย ตินจ้องมองแผ่นหลังของคนที่เป็นทั้งคู่ปรับและคู่ใจด้วยความรู้สึกที่ตีรวนกันจนแยกไม่ออก เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบม้วนกระดาษที่เป็น 'แบบแปลน' ลับที่เขาสเก็ตไว้ในวันที่นึกถึงเกียร์ออกมา แต่แล้วเขาก็ต้องชะงัก... ที่มุมกระดาษนั้น มีลายมือของใครบางคนเขียนทิ้งไว้ด้วยปากกาหมึกซึมสีน้ำเงินเข้ม ซึ่งเป็นลายเซ็นเดียวกับที่เขาเห็นในแฟ้มเอกสารลับของ 'พี่นนท์' *‘แบบแปลนนี้... จะไม่มีวันสำเร็จ ถ้ามึงยังเลือกที่จะรักคนอย่างมัน’* ความหนาวเย็นแล่นผ่านสันหลังของตินในทันที เขาหันขวับไปมองที่หน้าต่างห้องสตูดิโอที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย เสียงฝีเท้าที่ก้าวหายไปในความมืดทางเดินระเบียงบ่งบอกว่ามีใครบางคนเพิ่งจะจากไป... และคนคนนั้นอาจจะยังคงอยู่ในอาคารนี้ พุดดิ้งคาราเมลขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนของตินและเกียร์ในตอนนี้นะคะ