ฟื้นขึ้นมาในร่างคนถังแตก

กลิ่นอับชื้นของกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ และฝุ่นผงที่ลอยวนอยู่ในอากาศแคաբๆ คือสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของหลินเฟยเฟยให้ตื่นตัว ไม่ใช่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล หรือเสียงสัญญาณชีพจรที่คุ้นเคยในวาระสุดท้ายของการทำงานหามรุ่งหามค่ำจนเส้นเลือดในสมองแตก "ถ้าไม่อยากตายคาห้องเช่ารูหนูนี้ ก็ไสมือหลุดๆ ของเธอออกไปจากกระเป๋าเงินฉันซะ!" เสียงแหลมสูงบาดหูของหญิงวัยกลางคนในชุดเสื้อโค้ตขนสัตว์เทียมราคาถูกดังขึ้น พร้อมกับแรงกระชากที่เหวี่ยงร่างของเฟยเฟยให้เซถลาไปกระแทกกับชั้นหนังสือโยกเยกจนฝุ่นตลบอบอวล เอกสารทวงหนี้กองโตปลิวว่อนราวกับใบไม้ร่วง หลินเฟยเฟยยกมือขึ้นนวดขมับที่ตุบเร้า ความทรงจำแปลกปลอมนับร้อยหลั่งไหลเข้ามาในหัวสมองอย่างบ้าคลั่ง ร่างนี้... คือ "หลินเฟยเฟย" คุณหนูตระกูลใหญ่ผู้โง่เขลาเบาปัญญาแห่งอาณาจักรจอมมาร ที่ถูกตระกูลตัดขาดอย่างไร้เยื่อใย เพียงเพราะเธอรั้นจะแต่งงานกับไอ้ขยะสังคมที่ปอกลอกจนเธอหมดตัว ก่อนที่มันจะทิ้งเธอให้จมกองหนี้ก้อนโตแล้วหนีหายเข้ากลีบเมฆ ทิ้งให้เธอต้องมานอนรอความตายในห้องเช่าชั้นใต้ดินที่แม้แต่แมลงสาบยังเมิน "มองอะไรยัยคุณหนูตกอับ? ค่าเช่าห้องสามเดือนหลังนี้ถ้ายังไม่มีจ่าย พรุ่งนี้เช้าข้าวของทุกชิ้นของเธอจะไปกองอยู่บนถนน" เจ้าของห้องเช่ามองเธอด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะกระแทកส้นรองเท้าเดินจากไปพร้อมกับเสียงบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิด เฟยเฟยแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดมองไปรอบห้องด้วยความรู้สึกหลากหลาย อดีตเธอกว่าจะไต่เต้าขึ้นมาเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของบริษัทข้ามชาติได้ ต้องผ่านการฟาดฟันกับพวกเขี้ยวลากดินมานับไม่ถ้วน แต่วันนี้เธอกลับต้องมาติดอยู่ในร่างของตัวละครนางร้ายสมองกลวงที่จุดจบคือการฆ่าตัวตายในบทที่สามอย่างอนาถอย่างนั้นหรือ? *ช่างน่าขันสิ้นดี* ติ๊ง! [ระบบซูเปอร์เปย์ระดับพระเจ้า กำลังเชื่อมต่อ...] [ตรวจสอบพบ Host: หลินเฟยเฟย | สถานะปัจจุบัน: ถังแตกและใกล้ตาย] [ของขวัญต้อนรับการกลับมา: วงเงินเครดิตไม่จำกัด (Unlimited Black Card) พร้อมใช้งานทันที!] เสียงสังเคราะห์ใสแจ๋วรา3กับเสียงกระดิ่งสวรรค์ดังขึ้นในหัว พร้อมกับปรากฏบัตรสีดำสนิทขอบทองคำแท้เปล่งประกายลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ก่อนจะร่วงหล่นลงมาอยู่ในอุ้งมือเรียวบางของเธอสัมผัสเย็นเฉียบของโลหะมีค่าส่งตรงเข้าสู่ผิวหนังยืนยันความจริงว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เฟยเฟยจ้องมองบัตรในมือ รอยยิ้มมุมปากที่ถูกยกขึ้นอย่างช้าๆ นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายตาที่เฉียบคมและเยือกเย็นราวกับปีศาจสาวที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่เคยเหยียบย่ำเธอให้เป็นจุล ในขณะเดียวกัน เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเข้มที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ คาร์ลอส บอดี้การ์ดหนุ่มนัยน์ตาคมกริบผู้ที่ยังคงภักดีต่อเธอ แม้ในยวันที่เธอไม่มีแม้แต่เศษเงินติดตัว เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างนอบน้อม สายตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยระคนเจ็บปวด "คุณหนูครับ... พวกเจ้าหนี้กำลังมาที่นี่ เราต้องรีบหนีแล้วครับ" คาร์ลอสเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพทรุดโทรมของเจ้านายสาว หลินเฟยเฟยหันไปมองชายหนุ่มผู้โง่เขลายอมจมปลักลำบากไปกับเธอ เธอย่อตัวลงช้าๆ ใช้ปลายนิ้วเรียวเชยคางคมคายของเขาขึ้นมาสบตา ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "หนีทำไมกันคะ คาร์ลอส?" เฟยเฟยกระซิบเสียงหวานหยด ยื่นบัตรสีดำสนิทไปตรงหน้าเขา "ในเมื่อต่อจากนี้ไป... เราคือเจ้าของตึกนี้ทั้งหลังแล้วต่างหากล่ะคะ" เสียงเคาะประตูห้องพักด้านนอกดังขึ้นโครมใหญ่ พร้อมกับเสียงตะโกนหยาบคายของแก๊งทวงหนี้ที่พังประตูเข้ามา แต่ทว่า ก่อนที่พวกมันจะได้ก้าวเท้าเข้ามาเหยียบพื้นห้อง เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ก็คำรามก้องสะเทือนเลื่อนลั่นจนกระจกหน้าต่างสั่นสะเทือน แสงไฟสปอตไลท์สว่างจ้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องเช่าคับแคบ จนทุกคนต้องยกมือขึ้นปิดตาด้วยความตื่นตะลึง เฟยเฟยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดผมยาวสลวยด้วยท่าทางสง่างามรากับนางพญา ก่อนที่ประตูห้องจะถูกพังลงอย่างแรงโดยชายชุดสูทสีดำนับสิบคนที่ก้มศีรษะทำความเคารพเธอเป็นตาเดียว พร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองที่เดินกุมมือสั่นเทาเข้ามาคุกเข่าแทบเท้าเธอด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ยินดีต้อนรับกลับครับ... ท่านประธานหลิน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางสายเปย์ไปด้วยกันนะคะ!